نتایج جستجو برای “پسته”

انواع زنجبیل و بهترین محل کاشت آن

در سال های اخیر با توجه به تاثیرات مفید گیاهان دارویی و ادویه ای ( گیاه زنجبیل )، استفاده از آن ها به تدریج در کشورهای در حال توسعه رو به افزایش است. تخمین زده می شود که در حال حاضر حدود ٪۸۰ مردم جهان بر گیاهان به عنوان داروهای مورد نیاز بدن، تاکید و باور دارند.

درمان با گیاهان دارویی در اروپا رواج زیادی دارد و از بین کشورهای اروپایی،آلمان بیشترین سهم را دارد ۴۹ ٪، ایتالیا، فرانسه و انگلستان هر کدام  ٪۱۰، اسپانیا، هلند، بلژیک هر کدام ٪۲ و بقیه ٪۱۵. سایر قسمت های اروپا را تشکیل می دهد. حدود یک سوم بزرگسالان آمریکا، داروهای گیاهی استفاده می کنند. هاوایی تنها ایالت آمریکاست که به صورت تجاری زنجبیل تولید می کند و در سال ۲۰۰۲ به میزان ۶۵۴۵ تن زنجبیل تازه تولید کرد.

گیاه زنجبیل به روش های مختلفی به نقاط مختلف جهان صادر می شود که عمدتا به صورت فرآوری شده، شامل زنجبیل خشک (جهت استفاده به عنوان ادویه، طعم دهنده، صنایع آبنبات و صنعت شیرینی سازی) و اسانس و اولئورزین زنجبیل (به دلیل عطر و طعم و خصوصیات دارویی) می باشد.

استرالیا، چین، فیجی و تایلند مهمترین فرآوری کننده ها و صادر کننده های گیاه زنجبیل برای صنایع و تهیه اسانس می باشند. انگلستان، آمریکا و عربستان سعودی نیز سه کشور عمده وارد کننده زنجبیل به شکل فرآوری شده می باشند.

به طور کلی چین و هند دو کشور عمده تولید کننده گیاه زنجبیل در جهان می باشند. چین با افزایش ۱۰۰۰۰۰ تن صادرات زنجبیل در هر سال از سال ۲۰۰۰ مهمترین صادر کننده زنجبیل در جهان به شمار می رود.

که در سال های اخیر با صادرات بیش از ۲۴۰ هزار تن زنجبیل در سال ۲۰۰۵، بطور معنی داری افزایش یافته است. میزان صادرات گیاه زنجبیل از هند در سال ۰۹-۲۰۰۸، ۳۲۲۹۷۰ تن بوده است که نسبت به ۱۰ سال گذشته (۹۹–۱۹۹۸)، که ۸۶۸۳ تن بوده است، افزایش چشمگیری داشته است. صادرات از کشورهای تایلند، اندونزی، نپال، اتیوپی و برزیل نیز در سال های اخیر افزایش قابل توجهی داشته است.

۱۰ کشور عمده وارد کننده گیاه  زنجبیل از هند در سال ۲۰۰۹ عبارتند از: آمریکا، بنگلادش، انگلیس، اسپانیا، مراکش، عربستان سعودی، آلمان، استرالیا، هلند و جمهوری یمن.

در کل جهان، ژاپن عمده ترین وارد کننده این گیاه با افزایش ۹۰۰۰۰ تن هر ساله در واردات این محصول از سال ۱۹۹۹ می باشد. سایر وارد کننده های مهم آمریکا و مالزی هر کدام با افزایش ۲۰۰۰۰ تن زنجبیل از سال ۲۰۰۵ می باشند.

 ارقام مهم زنجبیل

به دلیل عقیم بودن گل ها و عدم تشکیل بذر، تکثير این گیاه به روش رویشی و از طریق ریزوم ها صورت می گیرد، از این رو اصلاح گیاه و دستیابی به ارقام جدید امری مشکل به نظر می رسد. لذا انتخاب و استفاده از ارقام محلی و بومی مناسب و سازگار به منطقه کشت، ضروری می باشد.

تمام این ارقام بومی انتخاب شده، و به مدت زیاد تحت شرایط مزرعه کشت و کار و اهلی می شوند. این ارقام عمدتا دارای قدرت سازگاری، عملکرد بالا، کیفیت بهتر و ارزش استفاده یکسان هستند. ارقام محلی عمدتا بر اساس مبدا، رنگ ریزوم یا جوانه یا سایر خصوصیات مورفولوژیکی نامگذاری می شوند.

چین دارای غنی ترین تنوع ژنتیکی گیاه زنجبیل با ارقام و اکوتیپ های زیادی است. بعضی از ارقام عمده و مناسب زنجبیل که در چین مورد کشت و کار قرار می گیرند، عبارتند از:

، Sparse-Ringed Big Fleshy Ginger ، Laiwu Big Ginger ، Laiwu Slice Ginger ، Yellow-Claw Ginger ، Red-Claw Ginger Dense-Ringed Delicate Fleshy Ginger Laifeng Ginger. Fuzhou Ginger . Xingguo Ginger Tongling White Ginger

قبل از تقسیم بندی ارقام گیاه  زنجبیل لازم است درباره تقسیم بندی راویندران و همکارانش که در سال ۲۰۰۵ ارائه کرده اند، توضیح مختصری داده شود. ریزوم زنجبیل به صورت سیمپودیال می باشد و پس از کشت قطعه ریزوم دارای جوانه در محل کشت، این جوانه انتهایی رشد کرده و تبدیل به تیلر اصلی یا تیلر مادر می شود.

که این تیلر بعد از رشد تبدیل به ریزوم جدیدی می شود که آن را ریزوم مادر می گویند. ریزوم مادر از هر طرف رشد کرده و تیلرهای اولیه را به وجود می آورد که این تیلرهای اولیه پس از رشد و بزرگ شدن، تبدیل به فینگر های اولیه می شوند.

جوانه های روی این فینگرهای اولیه، تیلرهای ثانویه را به وجود می اورند که پس از رشد تبدیل به فینگرهای ثانویه می شود و به همین ترتیب ریزوم زنجبیل گسترش می یابد.

ارقام زنجبیل بر اساس ویژگی های رشدی و مورفولوژیکی

-تیپ کم تراکم:

گیاهان بلند، پر رشد و عموما با ارتفاع ۹۰-۸۰ سانتیمتر، برگ ها بزرگ و ضخیم، به رنگ سبز تیره بوده و دارای ریزوم های جدید ضخیم و قوی می باشند. این گروه، تیلر های کمی نسبت به تیپ پرتراکم دارند (معمولا ۱۲-۸ عدد) و کم پشت و بزرگ هستند. ریزوم های این گروه بطور مشخص بزرگتر بوده، فینگر های کمتر اما ضخیم تر و میانگره های طولانی دارند. زنجبیل های موجود در این گروه، عملکرد و کیفیت بالایی دارند.

-تیپ پرتراکم:

ارتفاع متوسط (حدود ۸۰-۶۵ سانتیمتر)، قدرت رشد کم، اندازه کوچکتر گیاه، رنگ برگ ها سبز روشن، تعداد تیلرهای زیاد (معمولا ۱۵-۱۰ عدد)، شاخه های اولیه زیاد اما کوچکتر، گره های زیاد و میانگره های کوتاه جزو خصوصیات این تیپ می باشند.

انواع دسته بندی زنجبیل

دارویی -خوراکی

این نوع می تواند برای هر دو منظور خوراکی و دارویی استفاده شود. اغلب ارقام پرورش یافته در چین به این گروه تعلق دارند.

دارویی – فرآوری

این گروه برای استفاده در صنعت فرآوری مناسب بوده و دارای میزان فيبر کمتر و آب بیشتر در ریزوم ها می باشند. ارقامی که دارای بافت خوشمزه، رنگ روشن، بسیار معطر و طعم تند ملایم تری هستند، در این دسته قرار می گیرند.

زینتی

به خاطر برگ ها و گل های زیبای نواری مورد توجه بوده و بیشتر در تایوان و جنوب شرقی آسیا مورد استفاده قرار می گیرند.

تقسیم بندی زنجبیل با شکل رنگ و آروما

در اندونزی ریزوم ها بر اساس شکل، رنگ و آروما به سه تیپ تقسیم بندی می شوند؛

-زنجبیل سفید بزرگ

زنجبیل سفید بزرگ (Z , officinale var . Officinale) دارای ریزوم بزرگ، سفید مایل به زرد، به قطر ۸/۴۷ تا ۸/۵۰ سانتیمتر، عطر تند کمتر، ضخامت ریزوم ها از ۶/۲۰ تا ۱۱/۳۰ و طول ریزوم ها از ۱۵/۸۳ تا ۳۲/۷۵ سانتیمتر، رنگ برگ ها سبز روشن، دارای ساقه های سبز روشن و ریزوم حاوی اسانس ۰/۸۲ تا ۲/۸ % می باشند.

-زنجبیل سفید کوچک

زنجبیل سفید کوچک (Z . officinale var . Annarum) با ریزوم های کوچکتر نسبت به دسته قبل، دارای عطر تند، کرمی با قطر ۳/۲۷ تا ۴/۰۵ سانتیمتر، ضخامت ریزوم ها از ۶/۳۸ تا ۱۱/۱۰ و طول ریزوم ها از ۶/۱۳ تا ۳۱/۷۰ سانتیمتر، رنگ برگ سبز روشن، ساقه ها سبز روشن، دارای اسانس به میزان ۱/۵۰ تا ۳/۵۰.

-زنجبیل قرمز

زنجبیل قرمز کوچک 3 (Z . officanale var . Rubrum) با ریزوم های کوچک، نارنجی تا قرمز رنگ، عطر بسیار بالا (دارای رنگ بیشتر و طعم تندتری نسبت به زنجبیل معمولی)، با قطر

۴/۲۰ تا ۴/۲۶ سانتیمتر، ارتفاع ریزوم از ۵/۲۶ تا ۱۰/۴۰ و طول ریزوم از ۱۲/۳۳ تا ۱۲/۶۰ سانتیمتر، رنگ برگ سبز روشن، ساقه ها سبز مایل به قرمز با میزان اسانس ۲/۵۸ تا ۳/۹۰% می باشند.

میزان تولید ارقام زنجبیل سفید کوچک ۱۶ تن در هکتار با میزان اسانس ۱/۷ تا ۳/۸ ٪ و میزان ولئورزین ۲/۳۹ تا ۸/۸۷ می باشد. در حالی که پتانسیل میزان تولید زنجبیل قرمز ۲۲ تن در هکتار با میزان اسانس ۳/۲ تا ۳/۶٪ و میزان اولئورزین ۵/۸۶ تا ۶/۳۶٪ است.

بین این ارقام از نظر میزان اسانس و ترکیبات تشکیل دهنده آن تفاوتهایی دیده می شود، میزان اسانس رقم قرمز بیشتر از سایر ارقام است. در حالی که رقم زنجبیل بزرگ سفید که به عنوان زنجبیل تازه (سبز) مورد استفاده قرار می گیرد، دارای کمترین میزان اسانس می باشد

انواع زنجبیل و مناطق مورد کشت آن ها

هند:

زنجبیل در بسیاری از مناطق هند کاشته می شود، دو رقمی که در ایالت جنوب غربی کرالا کشت می شود، کیفیت استثنایی دارند. این دو رقم شامل( Cochin Ginger )و  ( Calicut Ginger ) هستند.

در بین این دو، رقم ( Cochin ) به عنوان یکی از بهترین ارقام جهان، با قیمت بالا، به علت طعمی مشابه طعم لیمو، میزان فیبر کم و رطوبت بالا مورد توجه جهانی است. این تیپ زنجبیل بیشتر مورد توجه عربستان، آمریکا، انگلستان و هلند می باشد. هند به عنوان بزرگترین تولید کننده زنجبیل در جهان در چند سال اخیر مطرح بوده است. تعدادی از ارقامی که عمدتا در هند کشت و کار می شوند، عبارتند از:( Maran ) (از آسام)، ( Erilad ) (Kurupparnipadi ) ( Wayanad )( از کرالا ) Himagiri ). ( Surabi ) ( Suruchi ) ( Suprabha ) و ( IISR Varada ) و سایر ارقامی که توسط موسسات تحقیقات ادویه هند به دست آمده و معرفی شده اند. بر اساس موارد کاربرد، این ارقام شامل موارد زیر می باشند:

-زنجبیل خشک

 Himachal ) ( Kuruppampady )( IISR- ), ( IISR-Rejatha ) ( JISR-Varada )( Manantoddy ) ( Wayanad ) ( Maran ) ( Valluvanad ) ( Mahima )

-زنجبیل سبز یا تازه خوری

( Rio – De – Janeiro China ) ،( Wayanad Local )و ( Tafengiya )

-ارقامی که بیشتر برای استخراج اولئورزین استفاده می شوند؛ ( China )( Ernad Cherniad ) و( Rio-de-Janeiro )

-ارقامی که بیشتر برای استخراج اسانس استفاده می شوند؛ ( Narasapattam) ( Sleeva Local )( Himachel Pradesh)

چین:

معمولا رنگ روشنتری نسبت به زنجبیل های هندی داشته و فیبر بیشتری دارند. این نوع زنجبیل تندی کمتری داشته و اکثرا بصورت محصولات فرآوری شده در صنایع تهیه شیرینی و آبنبات استفاده می شود. اغلب زنجبیل چین به ژاپن صادر می شود.

استرالیا:

اگرچه استرالیا تولید کننده بزرگی نمی باشد، اما زنجبیل با بیشترین عطر شبه لیمویی (یا سیترال) را تولید می کند. در استرالیا زنجبیل در کوئینزلند مورد کشت و کار قرار می گیرد.

نیجریه:

نیجریه در سال های اخیر از نظر سطح زیر کشت زنجبیل، سومین رتبه را در جهان به خود اختصاص داده است. زنجبیل نیجریه به دلیل میزان اسانس و اولئورزین بالاتر، ارزش بالای بین المللی دارد، لذا اغلب برای استخراج اسانس و اولئورزین استفاده می شود. دو رقم عمده زنجبیل که در نیجریه کشت می شوند، شامل ‘ ( Tafin–Giwa ) دارای ریزومهای گوشتی زرد و ( Yatsun – Biri ) دارای ریزوم های کوچکتر تیره تر یا سیاه می باشد.

که در کنار زنجبیل هندی به عنوان بهترین زنجبیل در جهان مطرح است و از نظر بین المللی معروف بوده و دارای بهترین کیفیت می باشد. رایحه شدیدی داشته وبه اکالیپتوس می باشد. این نوع زنجبیل برای تهیه نوشیدنی استفاده می شود.

طبقه بندی زنجبیل بر اساس اندازه

الف- ریزوم کوچک با گوشت زرد پررنگ

که اغلب جزو انواع ژاپنی طبقه بندی می شود ارتفاع گیاه حدود ۴۵-۳۷/۵ سانتیمتر با برگ های کوچکتر اما تندی آن بیشتر است.

ب- انواع ریزوم بزرگ با رنگ گوشت زرد کم رنگ

که معمولا جزو ارقام چینی می باشند. ارتفاع گیاه حدود ۱۲۰ – ۵۰ سانتیمتر با برگ های بزرگتر اما تندی کمتر و عملکرد بالاتر.

طبقه بندی زنجبیل با استفاده از شکل ظاهری

( Rio – De – Janeiro ):

اندازه ریزوم بزرگ، رنگ پوست چرم مانند، طعم تند، عطر بالا و میزان فیبر کم

( Thingput ):

اندازه ریزوم متوسط، رنگ پوست چرم مانند، طعم تند، عطر بالا و میزان فیبر کم

( Wyand ):

اندازه ریزوم بزرگ، رنگ پوست چرم مانند، طعم تند، عطر بالا و میزان فیبر کم

( Maran ):

اندازه ریزوم متوسط، رنگ پوست چرم مانند، طعم تند، عطر بالا و میزان فیبر کم 

( Nadia ):

اندازه ریزوم متوسط تا بزرگ، به رنگ مایل به زرد، دارای طعم تند، عطر و میزان فیبر متوسط.

تعدادی از ارقام زنجبیل نیز هستند که نام آن ها بیشتر از نام محل کشت گرفته شده و در قسمت های مختلف هند پرورش می یابند مثل ,

(Maran ) ( Kurupparpadi )  ( Emmad ) ( Wynad ) ( Himachal and Nadia )

منبع:

راهنمای کاربردی پرورش زنجبیل ( سعیده علیزاده سالطه )

برای عضویت در کانال تلگرام، اینستاگرام و آپارات پسته رفسنجان بر روی تصاویر زیر کلیک کنید:

[products limit=”12″ columns=”6″ category=”گیاهان-دارویی”]

نحوه و ضرورت پیوند برای انواع درختان

آشنایی و آموزش انواع پیوند(تکثیر) در درختان میوه: افزايش گياهان به 2 روش تكثير جنسی (بذر) و روش غير جنسی كه شامل قلمه (قديمی ترين گياهان مانند انگور، زيتون، توت، به، انار و انجير توسط قلمه چوب سخت تكثير شدند)، خوابانيدن (به دليل محدوديت تعداد و عدم اطلاع كافی در نحوه اجرا و شرايط آب و هوايی در ايران كمتر توصيه می شود.)

ساقه رونده، پاگياه، پاجوش (به دليل محدوديت تعداد پاجوش، امكان آسيب رسيدن به درخت و عدم باردهی اقتصادی مناسب در سال های بعدی باروری، كمتر توصيه می شود)، پياز، ريزوم، غده، ريشه گوشتی، تقسيم بوته،كشت بافت (روش جديد جهت تكثير آسان و سريع با قابليت داشتن هم گروه های باغبانی با صفات يكسان و در برخی اوقات كشت مريستم، جنين و انتقال صفات خاص عاری از ويروس) و پيوند مي باشد.

[products p_ids=”53,16″]

 مهمترين اهداف پيوند

1.  روش ازديادی مناسب در گياهانی مانند سيب و گردو كه با ساير روش ها به سختی ازدياد می شوند.
2. قرار دادن گياهی كه داراي ريشه ضعيف است بر روی ريشه قوی و يا استفاده از پايه های مقاوم به شرايط نامناسب خاک مانند زهكش بد يا سنگينی خاک، مثلا آلوی ميروبالان ( برای هسته دارها) مقاوم به رطوبت خاک است و پايه بادام مقاوم به خشكی خاک می باشد.
3.  تغيير ارقام در گياهان استقرار يافته با استفاده از روش سرشاخه كاری، مثلا باغی را با سيب ترش به باغي با سيب گلاب تبديل كرد.
4.  تسريع در رسيدن به مرحله زايشی و باروری
5. تعمير قسمت های آسيب ديده درختان
6. مطالعه بيماری های ويروسی
7.  داشتن چندين نوع ميوه مختلف در مركبات يا هسته دارها، روی يک درخت يا يک پايه، اشاره نمود.

تعاریف پیوند و پیوندک گیاهان

پيوند عبارت است از اتصال دو قطعه بافت زنده گياهی به يكديگر به نحوی كه با هم يكی شده و به عنوان يک گياه به زندگی ادامه دهند. و چون شيوه های زيادی برای اين كار وجود دارد، ما انواع پيوندهای مختلف خواهيم داشت.

 آشنایی با  پيوندک گیاهان

عبارتست از قطع های كوتاه كه از شاخه جدا شده و دارای چندين جوانه راكد است و هنگام پيوند، قسمت بالايی را تشكيل می دهد و از آن ساقه، شاخه ها و يا هر دو رشد می كنند. پيوندک بايد از رقم مورد نظر گرفته شود و عاری از بيماری باشد.

 آشنایی با پايه گیاهان

عبارتست از قسمت پاييني پيوند كه سيستم ريشه ی گياه را تشكيل می دهد و ممكن است كه نهال (نهال بذری)، قلم های ريشه دار شده و يا گياهی خوابانيده شده باشد.

كو پيوند ( پيوند جوانه ) گیاهان چیست؟

نوعی از پيوند كه در آن تنها از يک جوانه رويشی استفاده می شود.

 تعریف ميان پايه گیاهان

قطع های از ساقه كه بين دو قسمت پايه و پيوندک قرار دارد. ميان پايه به منظورهای مختلفی مانند پيشگيری از ناسازگاری بين پايه و پيوندک، استفاده از تنه مقاوم به سرما و يا خاصيت كنترل اندازه درخت بكار برده می شود.

 تعریف لايه زاينده در گیاهان

بافتي نازک از گياه، كه بين پوست( آوند آبكش ) و چوب ( آوند چوبي )قرار گرفته و مريستمی بوده و جهت جوش خوردن لازم است كه لايه زاينده پيوندک در تماس با لايه زاينده پايه باشد.

ناسازگاری پيوند در گیاهان چیست؟

صفت توارثی عدم قابليت گياهان برای پيوند خوردن، كه به دلايل فيزيولوژيكی يا ساختاری نيز ممكن است، باشد.

جهت انجام پیوند موفق لازم است که همراه با رعایت اصول مربوط به داشتن قرابت خانوادگی (مثلا انواع ارقام آلو، زردآلو، بادام و هلو بر روی هم قابل پیوند بوده اما سیب و گلابی نمی توانند بر روی هم پیوند سازگار تشکیل دهند و یا این که پیوند به و گلابی تنها در صورتی امکان پذیر است که درخت به را به عنوان پایه در نظر بگیریم).

همچنين برخي از ارقام زردآلو كه روی بادام پيوند می شود، بعد از چند سال محل پيوند متورم شده و احتمال شكستن و خشک شدن در آن قسمت وجود دارد.

ارتفاع محل پیوند درختان

پیوند بايد در ارتفاعی از پايه زده شود که نه آنقدر پایین انجام شود که در سالیان بعد زیر خاک رود نه آنقدر بالا که به راحتی در معرض آسیب قرار گیرد، در ضمن باید به جهت جوانه و مسیر باد نیز در این ارتباط توجه داشت که جوانه در معرض باد و تابش شديد آفتاب نباشد تا بلافاصله خشک شود و از بین برود.

ارتفاع پيوند در برخی درختان ميوه عبارت اند از:

ارتفاع محل پيوند تا سطح خاک:

1. سيب 15 – 10 سانتيمتر
2. گلابی 15 – 10 سانتيمتر
3. هلو و شليل 15 – 10 سانتيمتر
4. زردآلو 15 – 10 سانتيمتر
5. گيلاس 15 – 10 سانتيمتر
6. بادام 20 سانتيمتر
7. گردو 30 – 20 سانتيمتر
8. انگور 15 سانتيمتر
9. توت 20 – 15 سانتيمتر
10. زيتون گلدانی 15 – 10 سانتيمتر

اصول مهم جهت انجام پيوند موفق گیاهان

اصول مهم جهت انجام پيوند موفق گیاهان عبارتند از:

1. پايه و پيوندک با هم سازگار باشند.
2. لايه زاينده پيوندک بايد كاملا بر روی لايه زاينده پايه قرار گيرد.
3. عمليات پيوند در زمان مناسب انجام گيرد.
4.  تمام سطوح بريده شده بايد بلافاصله در برابر از دست دهی آب حفاظت شوند.
5. مراقبت لازم، آبياری به موقع و حفظ محل پيوند از تابش مستقيم آفتاب، آفات و جوندگان پس از انجام پيوند صورت گيرد.

آشنایی با برخی از انواع مهم پيوند

شناخت  پيوند جوانه كوپيوند گیاهان

در اين نوع پيوند، پيوند ک ها از شاخه های سال جاری گرفته می شود و يا در هنگام خواب تهيه و تا بهار در دماي 4- 0 درجه سانتی گراد نگهداری می شود. زمان انجام اين نوع پيوند از اواخر زمستان تا اواخر تابستان بوده و شامل انواع زير می باشد.

تعریف پيوند سپری شكمی گیاهان

مرسومترین نوع پیوند جوانه می باشد. بيشترين كاربرد را داشته و پيوند T هم ناميده مي شود، ابتدا برش عمودی 5/ 2 سانتيمتری در پايه زده و سپس عمود بر آن برش افقي به اندازه يک چهارم قطر ساقه در پوست ايجاد می شود، پيوندک نيز با برشی 5/ 1 سانتيمتري زير جوانه و برش شيبداری بالای آن برداشته و سپس جوانه برداشته شده را از بالا وارد شكاف ايجاد شده در پوست پايه كرده و به سوی پايين برده تا جفت گردد. سپس روی آن را با نوار پلاستيكی پوشانده به نحوی كه روی جوانه بسته نشود.

اين نوع پيوند در درختان ميوه ای چون هلو، بادام، آلو، شليل، گلابي و سيب كاربرد دارد و لازم است در مورد درختانی همانند پسته و مرکبات که پس از انجام برش تولید شیره می کنند، به صورت معکوس( T ) انجام گیرد.

نكته: بايد از جوانه های رويشی استفاده شود نه زايشی و بجز گيلاس در بقيه درختان ميوه بهتر است از جوانه های پايين استفاده شود (جوانه های پايينی درختان ميوه به جز گيلاس رويشی بوده و از نظر شكل گرد و برخلاف جوانه زايشی كه نوک محدب داشته، جوانه رويشی نوک تيز می باشد).

تعریف پيوند قاشی گیاهان

این نوع پیوند در درختانی که پوست نمی دهند همانند انگور کاربرد دارد. ابتدا برشی با زاويه 45 درجه در زير جوانه زده و سپس از 5/ 2 سانتيمتری بالای جوانه برشی شيب دار به طرف پايين در داخل ساقه زده تا به برش اول برسد. در پايه نيز برشی كاملا مشابه ايجاد كرده و سپس آن ها را روی هم قرار داده و به جز نوک جوانه می بنديم.

تعریف پيوند وصله ای گیاهان

این نوع پیوند در درختانی که پوست ضخیم دارند همانند گردو کاربرد دارد. لذا در زماني كه درخت پوست بدهد و گياه رشد سريعی دارد، قسمتی از پوست (بين 2 گره) در روی پايه به صورت مربع يا مستطيل برداشته شده و پيوندک ( جوانه ای كه در كنار يک برگ باشد ) هم به همان اندازه برداشته و روی آن قرار می گيرد.

تعریف پيوند لوله ای گیاهان

در این نوع پیوند لازم است پايه و پيوندک هم قطر( با قطر كمتر از يک سانتيمتر )، انتخاب نمود و مشابه شكل در فصل پوست دهی درختان به اندازه 3-1 سانتيمتر پوست پايه را برداشت و پيوندک را به همراه يک جوانه و به صورت لوله ای داخل آن قرار داد.

اين نوع پیوند به لحاظ آسانی انجام، گیرایی و عدم استفاده از چسب و نخ پیوندی در انار و پسته توصيه می شود( در زبان عامیانه اين پیوند ماسوره ای هم نامیده می شود).

شناخت پيوند شاخه درختان

زمان اين پيوند اواخر زمستان تا اوايل بهار بوده و با پيوندكی كه در زمان استراحت گياه گرفته شده و در دمای صفر درجه سانتيگراد نگهداری شده انجام می شود و شامل:

پيوند زبانه ای يا انگليسی درختان

در پايه و پيوندک های هم قطر با قطر 5/ 1- 5/ 0 سانتيمتر در درختان ميوه ای چون سيب،
گلابی انجام می شود و به پيوند روميزی نيز مشهور است.

ابتدا بايد پايه را در 10 سانتيمتری بالای خاک قطع كرد و برش شيبداری حدود 3 سانتيمتر در بالای آن ايجاد كرده و بعد از آن در وسط اين برش، برش ديگری به شكل زبانه ايجاد نموده، سپس روی پيوند هم بدين صورت، عمل را تكرار نموده، سپس لایه های زاينده پايه و پيوندک را روی هم قرار می دهيم.اگر بر ش ها فاقد زبانه بودند به آن پيوند نيمانيم هم می گويند.

شناخت پيوند تاجی (پوست) درختان

در پايه هايی با قطر 35 – 20 سانتيمتر، برشی عمودی به طول 2/5 تا 5 سانتيمتر زده و پوست را برداشته و پيوندک را كه انتهای آن را به شكل گوه ای درآورده ايم درون آن قرار می دهيم، اين پيوند زماني انجام می شود كه درخت پوست دهد.

شناخت پيوند اسكنه ای درختان

بيشتربرای تغيير رقم استفاده می گردد و فصل انجام آن زمستان و نكته حائز اهميت قرار دادن لايه زاينده پايه و پيوندک بر روي يكديگر است در اين نوع پيوند قطر پايه مي تواند زياد هم باشد، پيوندک را در زمان استراحت گياه و از شاخه های يک ساله می گيريم، سر پايه را قطع و در طول قطر آن شكافي ايجاد نموده ( به طول 5 سانتيمتر ) و 2 پيوندک را كه انتهای آن به شكل گوه ای درآورده ايم در 2 طرف آن قرار داده و محل آن را با چسب می پوشانيم.

شناخت پيوند مجاورتی درختان

وجود 2 يا چند درخت يكسان اما متفاوت از نظر عملكرد در يک باغ كنار هم، وضعيت مناسبی را جهت پيوند زدن رقم بارده روی رقم ديگر فراهم می نمايد، لذا به صورت شكل زير و با برداشتن لايه نازک از يك طرف پوست هريک، اقدام به پيوند زدن می نماييد پایه و پیوندک تا زمان گرفتن پیوند متصل به ریشه خود می باشند.

برش های انجام گرفته در اواخر زمستان يا اوايل بهار به صورت شيبدار با زاويه 30 – 20 درجه بايد انجام شود، سپس محل انجام برش ها را روی هم قرار داده و به يكديگر می بنديم.

شناخت پيوند پلی درختان

جهت تعمیر قسمت های آسیب دیده تنه یا شاخه های اصلی بکار می رود. اين نوع پيوند به پيوند تعميری نيز مشهور است و زمان انجام آن در اوايل بهار است كه در قسمت های آسيب ديده برش هايی عمودی به فواصل 7- 5 سانتيمتر در بالا و پايين ايجاد نموده و از شاخه های خود درخت كه قطع نموده و 2 طرف انتهای آن را گوه ای نموده ايم. براي اتصال استفاده می نماييم.

[product_category category = “18160” products limit=”12″ columns=”6″ orderby = “date” order = “ASC operator” = “IN”]