پسته رفسنجان

نتایج جستجو برای “کود درختان هسته دار”

  • کنترل پژمردگی ورتیسیلیومی

    کنترل پژمردگی ورتیسیلیومی

    پژمردگی ورتیسیلیوم یک بیماری ویرانگر است که طیف وسیعی از گیاهان ازجمله درختان، درختچه‌ها، سبزیجات و گیاهان زینتی را تحت تأثیر قرار می‌دهد. این بیماری قارچی توسط قارچ‌های خاک زاد Verticillium dahliae و V. albo-atrum ایجاد می‌شود و می‌تواند خسارت قابل‌توجهی به محصولات زراعی و گیاهان وارد کند. در این مقاله از مجله کشاورزی پسته رفسنجان، علائم پژمردگی ورتیسیلیومی، علل آن و تکنیک‌های مدیریت مؤثری که می‌تواند به کنترل این بیماری کمک کند را بررسی خواهیم کرد.

    پژمردگی ورتیسیلیوم چیست؟

    پژمردگی ورتیسیلیوم یک بیماری قارچی است که سیستم آوندی گیاهان را تحت تأثیر قرار می‌دهد. قارچ‌هایی که باعث بیماری می‌شوند خاک زاد هستند یعنی در خاک زندگی می‌کنند و از طریق ریشه گیاه را آلوده می‌کنند.

    قارچ ورتیسیلیوم در عمق 30 تا 50 سانتی متری خاک دیده می شود و در بعضی مواقع ممکن است تا عمق 90 سانتی متری هم قادر به ادامه زندگی باشند. بیماری ورتیسیلیوم به صورت آهسته و تدریجی خود را نشان می دهد.

    نفوذ قارچ ورتیسیلیوم به درون گیاه از طریق ریشه می باشد و سپس درون آوند چوبی حرکت می کند. قارچ‌ها در سراسر سیستم آوندی گیاه پخش می‌شوند و جریان آب و مواد غذایی را مسدود می‌کنند و باعث پژمردگی و درنهایت مرگ گیاه می‌شوند.

    این قارچ باعث ایجاد کلنی در بافت های در حال مرگ می‌شود و ساختارهای تیره‌ای را تشکیل می‌دهند که با لنز ذره‌بین قابل‌مشاهده است.

    قارچ‌هایی که باعث بیماری ورتیسیلیوم می‌شوند می‌توانند سال‌ها در خاک زنده بمانند و پس از ایجاد بیماری، کنترل آن دشوار است.

    قیمت پسته

    میزبان‌های این بیماری

    • پسته
    • انگور
    • بادمجان
    • لوبیا
    • هویج
    • نخودفرنگی
    • گوجه‌فرنگی
    • سیب‌زمینی
    • توت‌فرنگی
    • ذرت
    • زیتون
    • طالبی
    • کلم
    • زردآلو
    • کدوسبز

    علائم پژمردگی ورتیسیلیوم

    علائم پژمردگی ورتیسیلیوم می‌تواند بسته به گونه گیاهی، شدت عفونت و شرایط محیطی متفاوت باشد. بااین‌حال، شایع‌ترین علائم عبارت‌اند از:

    1. پژمردگی: اولین علامت پژمردگی ورتیسیلیومی، پژمردگی برگ‌ها و ساقه‌ها است. پژمردگی معمولاً از نوک برگ‌ها شروع می‌شود و به سمت قاعده گیاه پیش می‌رود.
    2. زرد شدن برگ‌ها: گیاهان آلوده ممکن است زرد شدن برگ‌ها را نیز نشان دهند که اغلب با قهوه‌ای شدن و مرگ همراه است.
    3. توقف رشد: پژمردگی ورتیسیلیوم می‌تواند باعث توقف رشد و کاهش عملکرد در محصولات شود.
    4. نکروز: در موارد شدید، بافت‌های گیاه ممکن است نکروز شده، قهوه‌ای یا سیاه شوند و درنهایت بمیرند.
    5. تغییر رنگ داخلی: گیاهان آلوده ممکن است تغییر رنگ داخلی بافت آوندی را نشان دهند که اغلب قهوه‌ای یا سیاه است.

    علائم پژمردگی ورتیسیلیومی

    علل پژمردگی ورتیسیلیوم

    پژمردگی ورتیسیلیوم توسط قارچ‌های خاک زاد Verticillium dahliae و V. albo-atrum ایجاد می‌شود. قارچ‌ها در خاک به‌عنوان ساختارهای استراحتی به نام میکرواسکلروتی برای سال‌ها زنده می‌مانند.

    این قارچ‌ها می‌توانند طیف وسیعی از گیاهان ازجمله درختان، درختچه‌ها، سبزیجات و گیاهان زینتی را آلوده کنند.

    قارچ‌ها از طریق ریشه وارد گیاه می‌شوند و از طریق بافت آوند چوبی که وظیفه انتقال آب و مواد غذایی را در سرتاسر گیاه بر عهده دارد، پخش می‌شوند.

    به‌محض ورود به گیاه، سمومی تولید می‌کنند که در فرآیندهای متابولیک طبیعی گیاه اختلال ایجاد می‌کند و منجر به پژمردگی و درنهایت مرگ می‌شود.

    تکنیک‌های مدیریت برای کنترل پژمردگی ورتیسیلیوم

    هیچ درمانی برای پژمردگی ورتیسیلیوم وجود ندارد و هنگامی‌که گیاهی آلوده شود، احتمالاً می‌میرد. بااین‌حال، چندین تکنیک مدیریتی وجود دارد که می‌تواند به جلوگیری از گسترش بیماری و به حداقل رساندن تأثیر آن بر محصولات و گیاهان کمک کند.

    1. تناوب زراعی: تناوب زراعی روشی مؤثر برای کاهش تجمع قارچ‌های ورتیسیلیوم در خاک است. حداقل به مدت 3-4 سال از کاشت محصولات مستعد مانند گوجه‌فرنگی، فلفل، بادمجان و توت‌فرنگی در یک مکان خودداری کنید.
    2. سولاریزاسیون خاک: سولاریزاسیون خاک تکنیکی است که شامل پوشاندن خاک با پلاستیک شفاف برای به دام انداختن گرما و کشتن پاتوژن های منتقله از خاک، ازجمله قارچ ورتیسیلیوم است. این تکنیک در آب‌وهوای گرم و آفتابی مؤثرتر است.
    3. کاربردهای قارچ‌کش: قارچ‌کش‌ها را می‌توان برای محافظت از محصولات در برابر پژمردگی ورتیسیلیوم استفاده کرد. بااین‌حال، زمانی که به‌عنوان یک اقدام پیشگیرانه قبل از ایجاد بیماری مورداستفاده قرار گیرند، بیشترین تأثیر را دارند.
    4. واریته های مقاوم: کاشت واریته های مقاوم یکی از مؤثرترین راه‌ها برای مدیریت پژمردگی ورتیسیلیوم است. برخی از گونه‌های گیاهی مانند ارقام خاصی از پنبه، سیب‌زمینی و توت‌فرنگی برای مقاومت در برابر قارچ ورتیسیلیوم پرورش داده‌شده‌اند.
    5. آبیاری و کود دهی مناسب: آبیاری و کود دهی مناسب می‌تواند به حفظ سلامت گیاه و کاهش خطر پژمردگی ورتیسیلیوم کمک کند. آبیاری بیش‌ازحد می‌تواند رطوبت خاک را افزایش دهد و به رشد قارچ کمک کند، درحالی‌که کود دهی کم می‌تواند گیاهان را ضعیف کرده و آن‌ها را بیشتر در معرض بیماری قرار دهد. استفاده از کود های حاوی پتاسیم به درمان و کاهش این بیماری کمک می کند.
    6. بهداشت: اقدامات بهداشتی، مانند حذف بقایای گیاهی آلوده و استریل کردن ابزارهای هرس، می‌تواند به جلوگیری از گسترش بیماری کمک کند.
    7. تشخیص و حذف زودهنگام: تشخیص زودهنگام و حذف گیاهان آلوده می‌تواند به جلوگیری از گسترش بیماری به سایر گیاهان کمک کند. گیاهان آلوده باید حذف و از بین بروند و خاک منطقه باید با قارچ‌کش‌ها اصلاح شود.

    از کودهای غنی شده از نیتروژن و آبیاری اضافی خودداری کنید.

    کنترل پژمردگی ورتیسیلیوم

    پژمردگی ورتیسیلیومی بادمجان

    بادمجان یک سبزی محبوب است که به‌طور گسترده در سراسر جهان کشت می‌شود. متأسفانه، به بیماری پژمردگی ورتیسیلیوم نیز حساس است که می‌تواند باعث کاهش قابل‌توجه محصول شود.

    علائم این بیماری در بادمجان شامل زرد شدن و پژمرده شدن برگ‌ها است که درنهایت خشک و شکننده می‌شوند. ریشه‌های گیاه نیز ممکن است تغییر رنگ داده و علائم پوسیدگی را نشان دهند.

    تناوب زراعی، استفاده از واریته های مقاوم و آفتاب دهی خاک با متیل بروماید ازجمله راهکارهای مدیریتی است که می‌توان برای کنترل پژمردگی ورتیسیلیومی در بادمجان استفاده کرد.

    پژمردگی ورتیسیلیومی گوجه‌فرنگی

    گیاه گوجه‌فرنگی نیز در برابر بیماری پژمردگی ورتیسیلیوم آسیب‌پذیر هستند. علائم بیماری در بوته‌های گوجه‌فرنگی شامل زردی و پژمردگی برگ‌ها است که درنهایت می‌میرند و از روی گیاه می‌ریزند.

    ساقه گیاه نیز ممکن است علائم تغییر رنگ داشته باشد و میوه آن کوچک و تغییر شکل یافته باشد. تناوب زراعی، استفاده از واریته های مقاوم گوجه فرنگی و پرهیز از کاشت گوجه‌فرنگی در خاک آلوده می‌تواند به مدیریت بیماری در محصولات گوجه‌فرنگی کمک کند.

    پژمردگی ورتیسیلیومی پسته

    پژمردگی ورتیسیلیومی تهدیدی مهم برای صنعت پسته است. این بیماری می‌تواند آسیب قابل‌توجهی به درخت وارد کند و منجر به کاهش محصول و کیفیت شود.

    از علائم این بیماری در درختان پسته می‌توان به زردی و پژمردگی برگ‌ها اشاره کرد که درنهایت خشک و شکننده می‌شوند. شاخه‌های درخت نیز ممکن است نشانه‌هایی از خشکی را نشان دهند و پوست ممکن است ترک‌خورده و پوست‌کنده شود.

    درنهایت این بیماری می‌تواند حتی موجب مرگ درخت گردد. قارچ‌کش‌ها، آفتاب دهی خاک و ارقام مقاوم به کاشت می‌توانند به مدیریت بیماری در محصولات پسته کمک کنند.

    پژمردگی ورتیسیلیومی پسته

    پژمردگی ورتیسیلیومی در درختان میوه

    پژمردگی ورتیسیلیوم یک مشکل رایج در درختان میوه ازجمله درختان سیب، هلو، گیلاس، گلابی و … است. علائم بیماری در درختان میوه شامل زردی و پژمرده شدن برگ‌ها است که درنهایت ممکن است از درخت بیفتد.

    پوست درخت نیز ممکن است ترک‌خورده و نشانه‌هایی از تغییر رنگ را نشان دهد درختان آلوده اغلب میوه‌های کمتری تولید می‌کنند و میوه‌ها ممکن است کوچک‌تر و کیفیت پایین‌تری داشته باشند.

    تناوب زراعی، استفاده از واریته های مقاوم و آفتاب دهی خاک می‌تواند به مدیریت بیماری در درختان میوه کمک کند.

    درنتیجه، بیماری پژمردگی ورتیسیلیوم یک بیماری قارچی جدی و گسترده است که می‌تواند طیف وسیعی از گیاهان ازجمله بادمجان، گوجه‌فرنگی، پسته، درختان میوه، پنبه، هندوانه، سیب‌زمینی، زیتون و خیار را تحت تأثیر قرار دهد.

    درحالی‌که علائم ممکن است بسته به گونه گیاهی متفاوت باشد، تأثیر این بیماری صد در صد می‌تواند برای کشاورزان و باغداران مخرب باشد.

    سخن پایانی

    پژمردگی ورتیسیلیوم یک بیماری جدی است که می‌تواند آسیب قابل‌توجهی به محصولات زراعی و گیاهان وارد کند.

    درحالی‌که هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد، تکنیک‌های مدیریت مؤثر می‌تواند به کاهش تأثیر آن و جلوگیری از گسترش آن کمک کند.

    تناوب زراعی، آفتاب دهی خاک، قارچ‌کش‌ها، واریته‌های مقاوم، آبیاری و کود دهی مناسب، بهداشت، تشخیص و حذف زودهنگام، همه ابزارهای مهم در مدیریت پژمردگی ورتیسیلیوم هستند.

    با اجرای این تکنیک‌ها، کشاورزان و باغداران می‌توانند به محافظت از محصولات و گیاهان خود در برابر این بیماری ویرانگر کمک کنند.

    [products limit=”12″ columns=”6″ category=”کود”]

    برای عضویت در کانال تلگرام، اینستاگرام و آپارات پسته رفسنجان بر روی تصاویر زیر کلیک کنید:

  • تنش شوری درخت پسته و روش های مبارزه با آن

    تنش شوری درخت پسته و روش های مبارزه با آن

    در ارتباط با تنش شوری درخت پسته چه می‌دانید؟ آیا راهی برای مبارزه با این تنش در نظر دارید؟ این تنش مهم، اثرات زیانباری بر عملکرد گیاه و کیفیت محصولات دارد. این نوع تنش بیشتر در مناطق خشک و نیمه‌خشک اتفاق می‌افتد. از طرفی نیز چون درختان پسته در همین مناطق کاشت می‌شوند، بنابراین تنش شوری یکی از عوامل محدودکننده‌ی عملکرد درختان و محصولات خواهد بود. در این مقاله از مجله کشاورزی پسته رفسنجان به بررسی تنش شوری درخت پسته و موضوعات مرتبط با آن پرداخته‌ایم. با ما همراه باشید.

    تنش شوری درخت پسته چیست؟

    اگر در منطقه‌ای، سال‌های متمادی زمستان‌ها خشک و برف و باران کم باشد، خشک‌سالی در سراسر آن منطقه ایجاد می‌شود. گرمای شدید در اوایل خرداد تأثیر مخربی بر محصولات کشاورزی دارد و شرایط خشکی در آن مناطق را تشدید می‌کند.

    در بسیاری از مناطق، منابع آبی به دلیل خشک‌سالی و کمبود بارندگی کم‌آب شده‌اند و آب کافی برای آبیاری درختان پسته وجود ندارد. این امر می‌تواند مشکلات شوری خاک یا تنش شوری را آغاز یا تشدید کند.

    شوری، تجمع نمک در لایه‌های بالایی خاک است. این موضوع (تنش شوری) زمانی تشدید می‌شود که تبخیر سطحی بیش از بارندگی سالانه باشد، یا زمانی که نمک‌ها به دلیل مشکلات زهکشی خاک به‌اندازه کافی شسته نمی‌شوند.

    قیمت پسته

    علائم تنش شوری درخت پسته

    درگیری درخت پسته با تنش شوری، مشکلات زیادی را برای درختان و محصولات ایجاد می‌کند. ازجمله این مشکلات می‌توان به اختلال در جذب مواد غذایی و ضعف درختان، تأخیر در گلدهی و جوانه‌زنی و درنهایت خشکی و نابودی تمام درخت اشاره کرد. همچنین این نوع تنش با علائم و نشانه‌هایی خود را نشان می‌دهد که عبارت‌اند از:

    • خشک شدن حاشیه برگ‌ها و به‌تدریج تمام برگ
    • ریز برگی و رشد محدود شاخه‌ها
    • سوختن نوک برگ‌ها
    • خروج شیره بی رنگ از انتهای دانه، تنه و شاخه
    • زرد شدن میوه‌ها
    • سیاه شدن نوک میوه‌ها
    • پوکی و نیم مغزی پسته‌ها

    چگونه خاک احیا می‌شود؟

    درختان پسته ممکن است بیشتر از سایر درختان آجیلی به تنش شوری دچار شوند. در صورتی که اقدامی برای کاهش تنش ناشی از تجمع نمک انجام نشود، ممکن است درنهایت تولید محصول پسته تحت تأثیر قرار گیرد.

    شوری (EC) با هدایت الکتریکی بیش از 4.5 تا 7 دسی زیمنس بر متر احتمالاً برای درازمدت پایدار نیست. به‌ویژه زمانی که چالش‌های شوری با مسائل زهکشی همراه باشد.

    هنگامی‌که سطح شوری در خاک بسیار بالا باشد، درختان در معرض تنش اسمزی قرار می‌گیرند. به این معنی که برای جذب و تعرق آب سخت‌تر کار می‌کنند.

    با افزایش غلظت نمک در اطراف ریشه، اختلاف املاح کمتری بین محیط اطراف ریشه و آب درون خاک وجود دارد. درنهایت توانایی ریشه در کشیدن آب توسط اسمز را کاهش می‌دهد. تحقیقات اخیر UC نشان داده است که خاک متأثر از نمک منجر به بازدهی کمتر و همچنین مصرف آب بیشتر می‌شود.

    درختان متأثر از شوری در اوایل فصل، از طریق سخت شدن پوسته، تنه مشابهی با مکان‌های غیر شور داشتند؛ اما پس از مصرف آب، در طول فصل پر شدن مغز، شوری کاهش می‌یابد.

    برای تنش شوری درخت پسته در دوران خواب چه باید کرد؟

    درست است که درختان پسته نیاز طبیعی کمتری به آب در طول فصل رشد دارند اما باغاتی که دچار تنش شوری هستند، به آب اضافی برای آبشویی نمک از ناحیه ریشه، در طول دوره خواب نیاز دارند.

    بنابراین، مقدار آب موردنیاز برای تولید محصول در مناطقی که دچار تنش شوری هستند، باید بیشتر باشد تا بتوانید آب لازم برای آبشویی ریشه و خاک را نیز در اختیار داشته باشید.

    آبشویی همیشه جوابگوی تنش شوری درخت پسته است؟

    قرار گرفتن مناطق پسته‌کاری در حاشیه کویر و قلیایی بودن آب‌وخاک این مناطق ازیک‌طرف و آبیاری در طی سال‌های متمادی با آب‌های قلیایی (PH بیشتر از 7) و عدم شست و شوی مناسب خاک از طرف دیگر باعث شده که در خاک‌های کشاورزی عمدتاً در عمق زیاد (80 تا 120 سانتی‌متر) لایه سخت ایجاد شود.

    این لایه سخت درنتیجه افزایش سدیم خاک (عامل محدودکننده نفوذپذیری) و کاهش کلسیم (عامل مفید در نفوذپذیری خاک) و درنتیجه افزایش نسبت جذب سدیم (SAR) به وجود آید. با افزایش جذب سدیم به بیش از 12 نفوذپذیری خاک کاهش‌یافته و درنتیجه لایه سخت و نفوذناپذیر تشکیل می‌گردد.

    این موضوع مانع از شست و شوی خاک و انتقال شوری و املاح مضر به اعماق پایین‌تر می‌شود؛ بنابراین این نوع شوری با آبشویی و آبیاری سنگین کاهش نیافته و کاهش رشد درخت و بروز علائم ظاهری شوری در درختان را به دنبال دارد. همچنین مانع جذب مواد غذایی نیز خواهد شد.

    درنتیجه برای رفع این نوع شوری باید از مواد اصلاح‌کننده شوری خاک (اسیدها، گچ و …) استفاده کرد که در ادامه در ارتباط با آن‌ها بیشتر صحبت کرده‌ایم.

    بهترین زمان آبشویی درختان پسته

    آبشویی نمک از ناحیه ریشه می‌تواند در جلوگیری از تجمع نمک در خاک مؤثر باشد. بهترین زمان برای آبشویی خاک زمستان است. چون میزان تبخیر و تعرق بسیار کم است.

    هدف از مدیریت تنش شوری درخت پسته در فصل خواب، جبران رطوبت خاک، بهبود نفوذ آب در خاک و آبشویی نمک‌های تجمع یافته و رفع مشکل شوری خاک، برای استفاده مؤثر از آبیاری در طول فصل رشد می‌باشد.

    اصلاح‌کننده‌های خاک و آب در رابطه با تنش شوری

    اصلاح‌کننده‌های آب‌وخاک، نفوذ آب به خاک را بهبود می‌بخشند. آن‌ها جزء مهمی از یک برنامه اصلاحی برای کاهش نمک در ناحیه‌ی ریشه هستند. نمونه‌برداری و تجزیه‌وتحلیل آب‌وخاک باید در اوایل آبان انجام شود تا اینکه مشخص گردد در صورت نیاز چه اصلاح‌کننده‌هایی باید مورداستفاده قرار گیرد. مواد اصلاح‌کننده، منبعی از کلسیم را برای جایگزینی سدیم (Na) و حذف آن از ناحیه ریشه فراهم می‌کنند.

    در تنش شوری، سدیم در ریشه زیاد می‌شود و باید آن‌ را با مواد اصلاح‌کننده کاهش داد. این کار را می‌توان با استفاده مستقیم از گچ کشاورزی یا با استفاده از محصولات اسیدی که با کلسیم ترکیب شده‌اند انجام داد. این مواد کلسیم‌دار، توسط HCO3 یا آهک خاک (CaCO3) واکنش می‌دهند تا یون کلسیم آزاد شود و به‌صورت محلول در اختیار خاک قرار گیرد.

    ترکیبی از هر دو اصلاح‌کننده‌ها می‌تواند سودمند باشد. سولفات به سدیم متصل می‌شود و ترکیبی را تشکیل می‌دهد که به‌راحتی از خاک شسته می‌شود. درنهایت کلسیم جای سدیم را روی سطح خاک می‌گیرد. به‌طورکلی مقدار زیادی کلسیم برای جابجایی Na موردنیاز است.

    استفاده از اصلاح کننده برای مبارزه با تنش شوری درخت پسته

    استفاده درست از اصلاح‌کننده‌ها برای جلوگیری از تنش اسمزی

    ازآنجایی‌که اصلاح‌کننده‌ها به نمک موجود در خاک می‌افزایند، استفاده بیش‌ازحد آن‌ها برای درخت می‌تواند تنش اسمزی را افزایش دهد. این موضوع جذب آب توسط درختان را محدود می‌کند. همچنین، هرگونه کلسیم اضافی اعمال‌شده (که جایگزین سدیم نشده باشد)، پتانسیل تشکیل رسوب برای تشکیل آهک را بسته به شرایط خاک دارد.

    استفاده از اصلاح‌کننده‌ها یا ترکیب صحیح آن‌ها تا حد زیادی به نوع خاک، PH آن، تعادل سدیم با کلسیم و منیزیم و اینکه آیا مقادیر قابل‌توجهی از HCO3 و CaCO3 در آب‌وخاک وجود دارد، بستگی خواهد داشت.

    برای افزودن کلسیم از کلسیت یا آهک بومی کمتر از 1٪، برای از بین بردن سدیم در خاک با PH کمتر از 7.5 استفاده می‌شود. این کار در مناطقی با آب فوق خالص و EC پایین (<0.2) بسیار مفید است.

    متداول‌ترین محصول تأمین‌کننده کلسیم، گچ کشاورزی است. گچ به دلیل آزادسازی نسبتاً آهسته محلول (24٪) کلسیم، برای بهبود نفوذ و فراهم کردن منبعی از مواد مغذی گیاهی ارزشمند است.

    چگونگی استفاده از محلول‌های اسیدی برای درمان تنش شوری

    محلول‌های اسیدی معمولاً در خاک‌های حاوی سدیم با PH بالا در صورتی مفید هستند که سطح آهک خاک بیشتر از 1 درصد باشد. سطوح بالای HCO3 نیز می‌تواند به‌طور مؤثر توسط برخی اسیدها خنثی شود. اگر خاک‌ها کمتر از 1% آهک داشته باشند، باید کلسیم را با اسید اضافه کرد تا در خاک، گچ کشاورزی ایجاد و سدیم شسته شود.

    قبل از انجام این فرآیندها، اصلاح‌کننده‌هایی که از اسید تشکیل‌شده‌اند (به‌عنوان‌مثال، گوگرد، پلی سولفیدهای آمونیوم و تیوسولفات‌ها) نیاز به اکسیداسیون اولیه بیوشیمیایی سولفیدها (S2) توسط باکتری به نام تیوباسیلوس دارند تا اسیدسولفوریک تشکیل شود. اسیدسولفوریک نیز آهک را تجزیه می‌کند تا گچ کشاورزی و کلسیم تشکیل شود.

    علاوه بر حذف Na، اسیدسولفوریک به حل شدن HCO3 در خاکی که مقدار زیادی سدیم دارد، کمک می‌کند. اسیدسولفوریک، جایگزین ایمن‌تر برای سولفوریک است که درنهایت از سوختن گوگرد ایجاد می‌شود و سپس به آب آبیاری وارد می‌شود.

    اسید گوگرد ممکن است اسیدیته طولانی‌تری ایجاد کند که به خنثی کردن HCO3 و تشکیل گچ ادامه می‌دهد.

    دما و رطوبت خاک باید چگونه باشد؟

    دما و رطوبت خاک تا حد زیادی بر فعالیت میکروبی و تبدیل موفقیت‌آمیز محلول‌های اسیدی به گچ تأثیر می‌گذارند. خاک مرطوب با دمای بالاتر از 12 درجه سانتی‌گراد به مدت یک تا دو هفته برای انجام واکنش، موردنیاز است. دمای بهینه خاک حدود 27 درجه سانتی‌گراد است.

    اسیدسولفوریک و سایر اسیدهای مایع مبتنی بر سولفات مانند سولفات اوره در حضور منبع آهک، مستقل از شرایط دما و رطوبت، گچ را می‌سازند و نیازی به اکسیداسیون میکروبی ندارند.

    استفاده از کمپوست ها و مالچ ها

    استفاده از مواد آلی ازجمله کمپوست، مالچ و گیاهان پوششی، آخرین راهکار برای اصلاح و مقابله با تنش شوری خاک درخت پسته هستند. مواد آلی فعالیت میکروبی را افزایش می‌دهند و منجر به تجمع کمتر نمک در خاک و بهبود نفوذ می‌شوند. همچنین می‌توانند سبب افزایش اثربخشی سایر اصلاح‌کننده‌ها شوند.

    کمپوست ها و مالچ ها منبع نمک هستند؟

    کمپوست‌ها و مالچ‌ها نیز می‌توانند منابع نمک باشند. نمک‌های موجود در این مواد می‌توانند با نمک‌های موجود در آب جمع شوند؛ بنابراین، آنالیز آزمایشگاهی این مواد قبل از استفاده توصیه می‌شود.

    تحقیقات در حال بررسی این موضوع است که آیا سورفکتانت‌های اضافی، پلیمرها، محرک‌های زیستی و مواد مغذی باعث کاهش شوری خاک و بهبود رشد درخت می‌شوند یا نه؟!

    تحقیقات نشان داده‌اند که گیاهان پوششی نفوذ آب را بهبود می‌بخشند. خاک را از پوسته‌شدن سطحی محافظت می‌کنند و در برخی موارد به میزان قابل‌توجهی سطح سدیم خاک را کاهش می‌دهند.

    آیا اصلاح‌کننده خاک به‌تنهایی برای رفع تنش شوری درخت پسته کافی است؟

    اصلاح‌کننده‌هایی که در بالا گفته شد به‌تنهایی شوری خاک را کاهش نمی‌دهند و برای نتیجه‌ی بهتر باید با آبشویی همراه شوند. هنگامی‌که اصلاح‌کننده‌های مناسب در خاک استفاده شد، محاسباتی برای تعیین عمق مناسب آب برای کاهش بار نمک موردنیاز است.

    مقدار آب موردنیاز به عواملی چون بافت خاک، سطح EC ناحیه ریشه، هدف نهایی سطح شوری و EC آب احیا بستگی دارد. برای شوری خاک فقط می‌توان غلظت نمک موجود در آب مورداستفاده را کاهش داد.

    آبشویی برای مبارزه با تنش شوری درخت پسته

    آبشویی را چگونه انجام دهیم؟

    برای خاک‌های شور-سدیمی و سدیمی، در پاییز قبل از باران و آبشویی، از اصلاح‌کننده گچ غیرفعال استفاده کنید. بسته به بافت خاک و بار نمک، 15 تا 25 سانتی‌متر بارندگی مؤثر یا آبیاری زمستانه با آب شیرین برای آبشویی مفید، موردنیاز است.

    در صورت نیاز به آبشویی ابتدا باید نیمرخ خاک را تا ظرفیت زراعی پر کرد. دو تا چهار روز برای زهکشی زمان بگذارید، سپس آبشویی را شروع کنید. کشاورزان باید مطمئن شوند که زمان آبیاری کمتر از 24 ساعت باشد تا از خطر اشباع خاک و فیتوفتورا جلوگیری کنند. یک استراتژی خوب این است که در دی‌ماه شروع به آبشویی کنید.

    اگر بارندگی رخ دهد میزان آبیاری درخت پسته باید کمتر باشد. در صورتی که بارندگی رخ ندهد باید میزان آبیاری بیشتر و تا حدود 15 تا 20 سانتیمتر برسد. خاک و آب آبیاری باید مجدداً نمونه‌برداری شود تا اثربخشی آبشویی را مشخص کند. درنهایت یک نقطه مرجع برای سطوح نمک در ابتدا و انتهای فصل رشد فراهم شود.

    سخن پایانی

    تنش شوری درخت پسته یکی از مشکلاتی است که احتمال دارد هر باغ پسته‌ای را با دلایل مختلف درگیر کند. ازجمله عوامل ایجاد شوری خاک می‌توان به آبیاری غیراصولی، نوع کودهای استفاده‌شده، زهکشی نامناسب زمین، درجه حرارت بالا و تبخیر زیاد، خشک‌سالی‌های پی‌درپی و … اشاره نمود. در صورتی که با این تنش از باغات پسته مبارزه نشود، مضراتی همچون کاهش توانایی جذب آب توسط ریشه، مسمومیت در اثر یون‌های سدیم، بور و کلر، کاهش نفوذپذیری آب، ایجاد سر خشکیدگی و … را به دنبال دارد. شما می‌توانید برای مشورت گرفتن در ارتباط با تنش شوری برای درختان پسته خود با کارشناسان مجموعه پسته رفسنجان در تماس باشید.

    [products limit=”12″ columns=”6″ category=”161″]

  • همه چیز درباره قلیایی و اسیدی بودن خاک و نحوه‌ی کنترل آن

    همه چیز درباره قلیایی و اسیدی بودن خاک و نحوه‌ی کنترل آن

    زمین‌های کشاورزی یا باغچه‌هایی با خاک قلیایی بالا ممکن است در کشت گیاهان سالم و سرسبز دچار مشکل شوند. این امر موجب می‌شود که محصول شما کمتر و در آینده باعث نابودی سرمایه شما می‌شود. با روش‌های مناسب می‌توانید PH خاک را در محدوده امن قرار دهید تا گیاهان به خوبی رشد کنند.

    خاک‌ها را می‌توان بسته به سطح pH آنها به عنوان اسیدی یا بازی طبقه بندی کرد. خاک‌هایی با pH بالاتر از 7 قلیایی در نظر گرفته می‌شوند و معمولاً از موادی مانند سنگ آهک تشکیل شده‌اند. متأسفانه، اکثر گیاهان نمی توانند pH خاک، بیش از 7.5 را تحمل کنند، زیرا خاک‌های با pH بالا دسترسی به مواد مغذی خاک را کاهش می‌دهند. انواع روش‌های شیمیایی و غیرشیمیایی می‌توانند قلیایی بودن خاک را کاهش دهند.

    2 33

    چگونه قلیایی بودن خاک را کاهش دهیم؟

    خاک‌هایی که درصد قلیاییت بالایی دارند (سطح PH آن 8 یا بالاتر باشد) مواد مغذی را که کلید رشد گیاه هستند، ازبین می‌برند (مواد مغذی نمی‌تواند آزاد شوند). این امر می‌تواند منجر به زرد تا سفید شدن برگ‌ها، توقف رشد و یا رشد ضعیف ریشه شود. با کمک عنصر گوگرد و مواد آلی می‌توان قلیایی بودن خاک را کاهش داد. با درست به کاربردن این اصلاح‌کننده‌ها، PH خاک کاهش می‌یابد، مواد مغذی ضروری آزاد می‌شوند و امکان رشد محصولات شما به خوبی فراهم می‌شود.

    19 11

    کشاورزان و باغداران چگونه قلیایی بودن خاک را تشخیص دهند؟

    خاک را آزمایش کنید تا سطح قلیایی بودن آن را بفهمید. با بیل یا هر وسیله‌ی دیگر تا عمق 15 سانتیمتری را بکنید و یک نمونه از خاک باغ را بردارید. خاک را در یک کیسه پلاستیکی بریزید و در آن را ببندید. این روند را دو تا چهار بار دیگر در مناطق مختلف در سراسر باغ تکرار کنید. نمونه‌های خاک را برای آزمایش به آزمایشگاه خاک ببرید.

    با استفاده از نتایج آزمایش خاک، PH خاک مشخص می‌شود. با توجه به آزمایش سطح pH خاک باغ یا باغچه را متوجه می‌شوید. بسیاری از گیاهان در خاک‌هایی با سطح pH بین 6 تا 7.5 به خوبی رشد می‌کنند.

    1 34

    [products p_ids =”562″]

    روش‌های کاهش قلیایی بودن خاک چیست؟

    • استفاده از گوگرد
    • استفاده از پیت ماس
    • اضافه کردن کود اسیدی

    چگونگی استفاده از گوگرد برای کاهش میزان قلیایی بودن خاک

    گوگرد عنصری است که می‌تواند خاک را از بازی بودن به سمت اسیدی بودن ببرد، زیرا باکتری‌های خاک گوگرد را به اسید سولفوریک تبدیل می‌کنند و pH خاک را کمتر می‌کنند. به ازای هر نیم واحدی که می خواهید pH خاک را کاهش دهید، عنصر گوگرد را به میزان 45 گرم به ازای هر 3.5 متر مربع به خاک لومی اضافه کنید.

    به عنوان مثال، برای کاهش PH از 7 به 6.5، 45 گرم در هر 3.5 متر مربع و برای کاهش pH از 7.5 به 6.5، 90 گرم در هر 3.5 متر مربع گوگرد باید در زمین کشاوزی یا باغچه استفاده شود. این میزان را برای خاک‌های شنی به یک سوم کاهش دهید و برای خاک‌های رسی آن را به نصف افزایش دهید.

    گوگرد را در بهار در ابتدای فصل رشد باید استفاده کرد. گوگرد را روی سطح خاک پخش کنید و آن را به اندازه 2.5 تا 5 سانتیمتر روی خاک بریزید سپس زمین یا باغچه خود را آبیاری کنید تا گوگرد با خاک مخلوط شود.

    هشدار: هنگام استفاده از مواد شیمیایی از لباس‌های محافظ، از جمله دستکش و عینک ایمنی استفاده کنید و از تماس آنها با پوست خودداری کنید.

    10 21

    استفاده از پیت ماس برای کاهش قلیایی بودن خاک

    یک لایه 2.5 تا 5 سانتیمتری پیت ماس ​​اسفاگنوم را روی سطح خاک بریزید. پیت ماس ​​را با چنگک به طور مساوی روی خاک پخش کنید و سپس پیت ماس ​​را با بیل روی سطح خاک مخلوط کنید. به طور متوسط، خاک‌هایی که مواد آلی بیشتری دارند، اسیدی‌تر هستند.

    سالیانه مجدداً از گوگرد و پیت ماس ​​استفاده کنید. خاک اصلاح شده را هر سال آزمایش کنید تا سطح pH آن را تعیین کنید. پس از رسیدن PH خاک به سطح مورد نظر، استفاده از گوگرد و پیت ماس را متوقف کنید.

    24 8

    اضافه کردن یک کود اسیدی به خاک برای تنظیم PH و کاهش قلیایی بودن خاک

    یک کود اسیدی را با خاک مخلوط کنید. به عنوان مثال، هنگام استفاده از کود سولفات آمونیوم 21-0-0، گرانول‌های خشک را هر چهار تا شش هفته به میزان لازم با خاک مخلوط کنید. کودهای اسیدی و سایر محصولاتی که دارای برچسب واکنش اسیدی در خاک هستند ممکن است با استفاده مکرر pH خاک را کاهش دهند.

    17 13

    چگونگی استفاده از گچ کشاورزی برای اصلاح خاک باغات کشاورزی

    گچ یا دی هیدرات سولفات کلسیم، در هر دو شکل طبیعی و مصنوعی، برای قرن‌ها به عنوان کود یا اصلاح کننده خاک استفاده می‌شود. گچ چند برابر بیشتر از کربنات کلسیم یا آهک کشاورزی با خاک حل می‌شود، بنابراین با سهولت بیشتری در خاک حرکت می‌کند تا به ریشه‌های عمیق گیاهان زیر خاک برسد. گچ مانند آهک کشاورزی، pH خاک را افزایش نمی‌دهد یا اسیدیته را برطرف نمی‌کند، اما بیش بود منیزیم را که همراه با اسیدیته خاک است، برطرف می‌کند و در عین حال کلسیم و گوگرد مکمل را نیز برای گیاهان تامین می‌کند.

    27 3

    گچ کشاورزی چگونه باعث به حداکثر رساندن اثربخشی مواد مغذی (کودها) در خاک می‌شود؟

    برای استفاده از گچ به عنوان اصلاح کننده خاک، آن را به میزان حدود 2 تا 3 کیلوگرم به ازای هر 31 متر مربع سطح خاک با استفاده از پخش کننده کود یا با دستکش بر روی خاک بریزید. آن را در حدود 15 تا 20 سانتیمتر روی سطح خاک بریزید. گچ را با دقت استفاده کنید و توصیه‌های ایمنی را با دقت رعایت کنید.

    توجه: قرار گرفتن در معرض گرد و غبار گچ می‌تواند باعث تحریک پوست، چشم و مجاری تنفسی شود، بنابراین از دستکش، عینک ایمنی و ماسک مناسب استفاده کنید تا خطرات ناشی از آن کاهش پیدا کرده و برای شما مشکلی به وجود نیاید.

    11 21

    نحوه افزایش pH خاک آلی برای باغات کشاوزی چگونه است؟

    اسیدیته یا قلیائیت خاک که بر حسب pH اندازه گیری می‌شود. اسیدی یا قلیایی بودن خاک بر روی دسترسی به مواد مغذی ضروری برای گیاهان در حال رشد تأثیر می‌گذارد. مقیاس pH از 14 تا 0 متغیر است که 0 اسیدی ترین و 14 قلیایی‌ترین یا بازی ترین حالت است. pH 7.0 خنثی در نظر گرفته می شود و pH آب خالص است. اکثر گیاهان در خاک با pH در محدوده 7.5 تا 6.0 بهترین رشد را دارند. اگر خاک ارگانیک باغ شما بیش از حد اسیدی است، باید اصلاح شود و PH را تا حدی افزایش دهید که گیاهان یا محصولات شما به خوبی بتوانند رشد کنند و شکوفا شوند.

    چگونگی تشخیص اسیدی بودن خاک و تعیین PH دقیق آن

    نمونه‌هایی از خاک را جمع‌آوری کنید و قبل از افزودن هرگونه مواد اصلاح کننده، آن را آزمایش کنید. شما همچنین می‌توانید از کیت آزمایش خاک استفاده کنید. خاک را در پاییز آزمایش کنید. نتایج آزمایش مشخص می‌کند که آیا pH خاک نیاز به افزایش دارد یا خیر و تا چه میزان باید PH خاک را افزایش دهید.

    20 11

    روش‌های افزایش PH خاک برای باغات کشاورزی

    سنگ آهک خرد شده را روی خاک پخش کنید. برای هر نیم نقطه‌ای که می‌خواهید PH خاک را افزایش دهید، سنگ آهک را به میزان 900 گرم در هر 31 متر مربع برای خاک‌های شنی، 1.5 کیلوگرم در هر 31 متر مربع برای خاک‌های لومی و 2.26 کیلوگرم در هر 31 متر مربع برای خاک رس بریزید.

    چگونگی استفاده از سنگ آهک برای اصلاح خاک باغات کشاورزی

    مواد اصلاح‌کننده را روی خاک بریزید و به خوبی با خاک مخلوط کنید تا یکدست شوند و سپس به خوبی آن را آبیاری کنید.

    9 22

    اندازه گیری مجدد PH در بهار و پاییز

    PH خاک را مجدداً در بهار آزمایش کنید تا تغییر pH را بررسی کنید. آزمایش را زمانی انجام دهید که دمای خاک حداقل 4 درجه سانتیگراد باشد. سنگ آهک به آرامی در خاک تجزیه می‌شود، بنابراین اولین نتایج آزمایش ممکن است تغییر کمتری در pH نسبت به آنچه می‌خواهید نشان دهد.

    ممکن است 1 تا 2 سال طول بکشد تا سنگ آهک pH را به سطح مورد نظر برساند. به انجام آزمایش‌های خاک در هر پاییز و بهار ادامه دهید تا سطح pH را کنترل کنید. در صورت نیاز، دوباره از سنگ آهک در پاییز استفاده کنید.

    چگونه خاک نابارور را حاصلخیز کنیم؟

    ممکن است باغ یا حتی باغچه خانه شما در یک منطقه‌ای قرار گرفته باشند که خاک ناباروری دارد و سعی دارید این خاک نامناسب را به یک خاک حاصلخیز تبدیل کنید تا بتوانید در آن کشاورزی کنید. از ویژگی‌های خاک نابارور این است که لایه‌های زیرین خاک فشرده باشد و یا اینکه خاک رس سنگین یا خاک شنی باشد، این عوامل همگی اجازه کاشت محصول جدید را نمی‌دهند.

    با این حال، مهم نیست که خاک شما چقدر فقیر است، زمانی که شروع به آماده کردن خاک باغ خود می‌کنید، می‌توانید با صبر و حوصله و با اصلاحات ارگانیک و همچنین تلاش و پشتکار خاکی سالم و حاصلخیز بسازید.

    14 13

    اقدامات لازم کشاورزان برای اصلاح خاک در اوایل پاییز

    • هر گونه علف هرز را از بستر باغ بردارید. سپس خاک را با یک چرخاننده یا بیل، تا عمق حداقل 30 سانتیمتر زیر و رو کنید و تا جایی که ممکن است سنگ ها را بردارید.
    • 5 سانتیمتر کود یا کمپوست را روی سطح خاک بریزید. کود را با خاک کاملا مخلوط کنید. سنگ‌هایی که از سطح باغ برداشته‌اید را در حاشیه باغ استفاده کنید. بستر باغ را به گونه‌ای آبیاری کنید تا خاک مرطوب شود.
    • سطح باغ را با پلاستیک‌های متری شفاف بپوشانید. خورشید خاک را گرم می‌کند و علف‌های هرز را تشویق می‌کند تا جوانه بزند و سپس در زیر پلاستیک می‌میرند.
    • بعد از 4 تا 6 هفته پلاستیک را بردارید. بذر گیاه خود را که مناسب منطقه شماست را روی خاک بپاشید و سپس آبیاری کنید. وقتی خاک خشک شد دوباره آنرا آبیاری کنید تا بذرها جوانه بزنند. تا رسیدن فصل بارندگی به میزان لازم آبیاری کنید.

    اقدامات لازم کشاورزان برای اصلاح خاک در بهار

    •  با استفاده از دستگاه چمن‌زنی بقایای محصول پوششی را از سطح خاک می‌زنیم، سپس آنها را در خاک فرو کنید.
    • یک لایه 8 سانتیمتری از کمپوست خوب پوسیده را روی خاک بریزید و با خاک مخلوط کنید.
    • اجازه دهید خاک برای چند روز استراحت کند، سپس آن را با کیت آزمایش خاک خانگی آزمایش کنید یا به آزمایشگاه ببرید.
    •  با توجه به نتایج آزمایش خاک در صورت نیاز کود یا اصلاح خاک اضافه کنید. به عنوان مثال، اگر در حال کاشت گل‌ها و درختچه‌های اسید دوست هستید، ممکن است خاک برای افزایش اسیدیته به کود حاوی نیتروژن یا گوگرد بالا نیاز داشته باشد.
    • یک لایه مالچ درشت به ضخامت 8 تا 10 سانتیمتری روی کل سطح باغ بریزید. مالچ به حفظ سطح رطوبت در خاک کمک می‌کند. علاوه بر این، با تجزیه مالچ، مواد آلی و مواد مغذی را به خاک اضافه می‌کند.
    • مالچ‌های قدیمی و هر گونه بقایای گیاهی را در پاییز در خاک بهم بزنید (مراقب باشید به ریشه درختان و درختچه‌های تازه کاشته شده آسیب نرسد). به افزودن کمپوست و سایر مواد افزودنی به خاک هر پاییز و بهار ادامه دهید.

    نحوه مالچ کردن خاک رس با سنگ گچ و شن نخودی

    خاک رسی به دلیل ماهیت تراکم پذیری که دارد گاهی اوقات به سختی گیاه در آن رشد می‌کند. خاک رس سخت باعث می‌شود که ریشه گیاهان به سختی در خاک فرو رود و رشد کند و دریافت اکسیژن از خاک برای گیاه سخت‌تر است. همچنین مشکلاتی برای زهکشی ایجاد می‌کند زیرا آب نمی‌تواند فرو برود و به سایر نقاط نفوذ کند. افزودن مالچ گچ کشاورزی به حالت‌دهی خاک رس، شل شدن خاک کمک می‌کند و همچنین تراکم پذیری آن را کم می‌کند. شن نخودی یک مالچ دائمی است که در صورت مخلوط شدن با خاک به زهکشی کمک می‌کند.

    26 4

    نکات کاربردی در استفاده از گچ کشاورزی برای باغات دارای خاک رسی

    گچ را روی خاک رسی با استفاده از  دستگاه چمن پخش کن، پخش کنید. پس از پخش شدن گچ، خاک را آبیاری کنید. گچ کشاورزی را می‌توان در هر زمان از سال اضافه کرد.

    شن نخودی را برای کمک به حفظ رطوبت در خاک در اطراف گیاهان پخش کنید. شن موجود در خاک همچنین به جلوگیری از جویدن ریشه‌های گیاه توسط جوندگان زیرزمینی کمک می‌کند.

    سالی یک بار خاک را با گچ مخلوط کنید. پس از سه سال، شروع به تأثیر دائمی بر وضعیت خاک می‌کند. شن نخودی و گچ مواد مغذی به خاک اضافه نمی‌کنند و بر PH تأثیر نمی‌گذارند، بنابراین برای رساندن مواد مغذی به گیاهان از کودها و کمپوست استفاده کنید.

    25 6

    در خاک فقیر (بدون مواد مغذی) چگونه باید چمن کاشت؟

    چمنی که به خوبی در حیاط خانه پرورش داده شود حیاط خانه را با صفا می‌کند. متأسفانه، در خاک بدون مواد مغذی، چمن نمی‌تواند به خوبی رشد کند و چمن شما را مانند یک زمین بایر می‌شود. عواملی مانند سطح pH، کمبود مواد مغذی و نوع خاک، می‌تواند ظاهر چمن شما را ناخوشایند کند. با بهبود کیفیت خاک، می‌توانید بذر چمن بکارید و چمنی سرسبز پرورش دهید.

    8 26

    نحوه‌ی تشخیص اینکه آیا خاک مواد مغذی دارد یا نه؟

    نمونه‌هایی از خاک را در 10 مکان مختلف باغ با یک بیل جمع آوری کنید. از عمق 15 تا 20 سانتیمتری از سطح خاک نمونه برداری می‌کنیم. نمونه ها را در یک سطل ریخته و با هم مخلوط کنید. 400 گرم از نمونه خاک را در روزنامه مرطوب بپیچید، آن را در یک کیسه پلاستیکی قرار دهید و آن را در یک پاکت به آزمایشگاه آنالیز خاک ارسال کنید.

    برای تعیین نوع خاک و سطح pH آن، نتیجه آزمایشگاه را بررسی کنید. خاک شنی به سرعت خشک می‌شود و حاوی مواد مغذی زیادی نیست. خاک رسی متراکم است و زهکشی ضعیفی دارد. خاک لومی به خوبی زهکشی می‌کند، مواد مغذی را حفظ می‌کند و برای رشد چمن بهترین است. سطح pH خاک باید بین 6.0 تا 7.0 باشد.

    4 31

    نحوه کاشت چمن چگونه است؟

    یک جفت دستکش کار بپوشید و برای تنظیم سطح pH، آهک یا گوگرد را به دستگاه پخش کننده چمن اضافه کنید. پخش‌کننده چمن‌زار را روی خاک فشار دهید تا آهک یا گوگرد به طور یکنواخت پخش شود. خاک را به آرامی با شلنگ آب مرطوب کنید تا آهک یا گوگرد به خوبی داخل خاک فرو بروند و مخلوط شوند.

    یک لایه 5 سانتیمتری از مواد آلی مانند کمپوست یا خاک سطحی با کیفیت بالا را روی خاکی که دارای مواد مغذی نیست بریزید. مواد آلی سطح مواد مغذی خاک را افزایش می‌دهد، زهکشی بهتری را فراهم می‌کند و هوادهی را بهبود می‌بخشد.

    هرگونه سنگ یا زباله را از خاک جدا کنید. یک کود اولیه را روی خاک پخش کنید و آن را با چنگک  با خاک مخلوط کنید.

    بذر چمن را در دستگاه بذرپاش بریزید. پخش کننده را به طور یکنواخت در سطح خاک فشار دهید تا کل منطقه با بذر چمن پوشانده شود، خاک را مرطوب نگه دارید. پس از کاشت، خاک را دو بار در روز آبیاری کنید. هنگامی که ارتفاع چمن ها 5.5 سانتیمتر رسید آبیاری را یک روز در میان کنید.

    توجه: هرگز اجازه ندهید چمن خشک شود، باید آن را مداوم آبیاری کنید.

    12 18

    تفسیر نتایج خاک برای تشخیص اسیدی یا بازی بودن خاک

    عوامل زیادی بر pH تأثیر می‌گذارند، از جمله تغییرات فصلی، نوع و ترکیب خاک، فعالیت بیولوژیکی، مواد آلی، نمک خاک و رطوبت خاک همگی بر نتایج شما تأثیر می‌گذارند. یک نمونه خشک شده نتایج متفاوتی نسبت به همان نمونه مرطوب دارد. همانطور که در بالا گفته شد، مقیاس pH از 0.0 تا 14.0 است.

    pH کمتر از 7.0 اسیدی‌تر و pH بالاتر از آن قلیایی در نظر گرفته می‌شود. دانشگاه کالیفرنیا توصیه می‌کند که دقت اندازه گیری pH خاک 0.5 واحد pH باشد. به عبارت دیگر، وقتی PH خاک شما 7.5 است، یعنی ممکن است PH بین 7.0 و 8.0 باشد.

    16 12

    نحوه‌ی تشخیص مناسب‌ترین نوع گیاه برای هر خاک چگونه است؟

    بهترین سطح pH خاک برای باغ شما بستگی به گیاهانی دارد که می‌خواهید در آن پرورش دهید. برای اینکه گیاهان از مواد مغذی که به طور طبیعی در خاک هستند یا از طریق کودها اضافه می‌شوند، استفاده کنند، مواد مغذی باید محلول باشند. با تغییر pH، واکنش‌هایی رخ می‌دهد که توانایی گیاه را برای جذب برخی مواد مغذی محدود می‌کند.

    بسیاری از عناصر مانند آهن و آلومینیوم در خاک‌های اسیدی با pH پایین در دسترس گیاهان قرار می‌گیرند. گیاهانی که به مقادیر بیشتری از این عناصر نیاز دارند در خاک قلیایی رنج می‌برند، اما این گیاهان استثنا هستند. اکثر مواد مغذی در pH تقریباً خنثی خاک به حداکثر میزان دسترسی خود به گیاهان می‌رسند. محدوده PH از 6.5 تا 7.5، PH مناسب خاک برای اکثر گیاهان است.

    23 9

    زندگی با خاک‌های قلیایی در مناطق گرم و خشک

    تلاش برای حفظ خاک قلیایی طبیعی در محدوده PH اسیدی یک نبرد بی‌پایان است. معمولا در مناطق خشک، به دلیل آب و هوای گرم و خشک و بارش کم بیشتر خاک‌های قلیایی وجود دارد. در این مناطق به دلیل بارش کم عناصر در خاک از بین نمی‌روند. این فرآیندهای طبیعی دائماً قلیاییت خاک را دوباره پر می‌کنند.

    برای گیاهانی که نیاز به خاک اسیدی دارند، ظروف را در نظر بگیرید. برای اکثر گیاهان دیگر، خاک با pH 7.5 ممکن است ایده آل باشد. بسیاری از گیاهان مقاوم به خشکی، گیاهان بومی منطقه خشک و بومی مدیترانه خاک کمی قلیایی را ترجیح می‌دهند. طبق خاک باغ خود گیاهان مورد نظر را در آن بکارید.

    7 30

    به طور کلی چه کارهایی برای افزایش یا کاهش PH خاک باید انجام داد؟

    کارهایی باید برای افزایش یا کاهش PH خاک انجام داد عبارتند از:

    1. خاک را با استفاده از کیت آزمایش در خانه یا با ارسال نمونه خاک به آزمایشگاه آزمایش کنید تا سطح pH خاک و همچنین غلظت مواد مغذی خاص در خاک مشخص شود.
    2. بسته به نتایج آزمایش خاک، آهک را برای بالا بردن pH خاک یا گوگرد برای کاهش آن اضافه کنید. اکثر سبزیجات و بسیاری از گیاهان دیگر با pH خاک بین 6.0 تا 7.0 بهترین رشد را دارند.
    3. در پاییز کمپوست، کود دامی یا سایر مواد آلی را به آرامی با خاک مخلوط کنید.
    4. بسته به نتایج آزمایش خاک، در صورت نیاز کودهای آلی اضافه کنید. برای کمک به افزایش سطح نیتروژن خاک و برای افزودن پتاسیم بیشتر، غذای خون اضافه کنید. پودر استخوان نیز سطح نیتروژن خاک را افزایش می‌دهد و همچنین فسفر خاک را افزایش می‌دهد.
    5. در فصل پاییز یک محصول پوششی مانند چمن چاودار یا باقلا بکارید. گیاهان پوششی از فرسایش خاک در طی بارندگی‌های زمستانی جلوگیری می‌کنند و در بهار به ساخت خاک سطحی کمک می‌کنند.
    6. گیاه پوششی را در طول بهار نیز بکارید تا مواد مغذی به خاک سطحی اضافه شود. قبل از اینکه بذر را در فصل بهار بکارید آن را خیس نکنید تا جوانه بزند.
    7. برای داشتن خاک مناسب و مغذی، هر پاییز کمپوست بیشتری به خاک اضافه کنید.

    6 31

    13 17

    نحوه استفاده از سرباره اولیه برای خاک باغات کشاورزی

    سربارهای اولیه (CaSiO3) از طریق روش فولادسازی با تهویه باز تولید می‌شوند و برای اصلاح خاک بسیار اسیدی استفاده می‌شود. اثر افزایش pH آن شبیه به سنگ آهک آسیاب شده است. علاوه بر خواص آهکی، سرباره رهش آهسته کلسیم (به شکل سیلیکات کلسیم)، منیزیم و فسفات را فراهم می‌کند، سایر مواد مغذی ضروری را به راحتی در دسترس گیاه قرار می‌دهد (مواد مغذی را در دسترس‌تر می‌کند) و گیاهان را از عناصر بالقوه سمی مانند منگنز و آلومینیوم محافظت می‌کند.

    نکته: مقدار توصیه شده پودر سرباره را 2 تا 3 ماه قبل از فصل کاشت با خاک خود مخلوط کنید. اگرچه سرباره PH خاک را سریع‌تر از آهک کشاورزی افزایش می‌دهد، اما هنوز به زمان نیاز دارد تا در خاک اثر کند.

    1 9

    به طور کلی اطلاعاتی که هر کشاورز باید بداند، چیست؟

    دانستن PH خاک و نحوه مدیریت آن، کلیدهای موفقیت باغبانی است. pH خاک بر مواد مغذی که سلامت و رشد گیاه را کنترل می کنند، تأثیر می‌گذارد. اگر خاک باغ شما با pH 7.5 آزمایش شده است، دقیقاً بالاتر از نقطه خنثی 7.0 است. قبل از اینکه شروع به تنظیم pH خاک کنید، باید بدانید چه گیاه یا محصولی می‌خواهید در باغ خود بکارید و بسته به آن PH خاک را تنظیم کنید. و اقدامات لازم را انجام دهید.

    [product_category cat_id=”6″]

    Artboard 2Artboard 3

    Artboard 4

  • بهترین عملکرد با خاک مناسب هر گیاه!

    بهترین عملکرد با خاک مناسب هر گیاه!

    خاک، بستر حیات همه موجودات زنده

    از دیدگاه کلی “خاک” اصطلاح بسیار گسترده ای است و به لایه سست زمین که سطح کره زمین را پوشانده است اشاره دارد. خاک بخشی از سطح زمین است که شامل سنگ های متلاشی شده، هوموس، مواد معدنی و آلی است. برای تشکیل خاک از سنگ، به طور متوسط 500 سال یا بیشتر طول می کشد. خاک معمولاً هنگام تجزیه سنگ ها به قسمت های تشکیل دهنده آن ها تقسیم می شود. هنگامی که طیف وسیعی از نیروهای مختلف بر روی سنگ ها وارد می شوند، آن ها را به قطعات کوچک تر تقسیم می کند تا خاک را تشکیل دهند. این نیروها همچنین شامل تأثیر باد، آب و واکنش نمک ها هستند. خاک مناسب هر گیاه متفاوت است. در این مقاله سعی داریم مناسب ترین خاک هر گیاه را به شما معرفی کنیم. با ما همراه باشید.

    تلاش در حفظ و زنده نگه داشتن خاک

    خاک عنصر اصلی و بستر حیات همه موجودات زنده کره زمین محسوب می شود و تامین کننده امنیت غذایی در هر کشور است. به همین دلیل اتحادیه بین المللی خاک 15 آذر (5 دسامبر) را روز جهانی خاک معرفی کرد. خاک فواید بسیاری برای موجودات زنده از جمله حیوانات، گیاهان و به ویژه انسان دارد. زنده نگه داشتن خاک، امنیت غذایی کشور را تضمین کرده و همچنین موجب متعادل نگه داشتن شرایط اقلیمی می شود. بر همه واضح و مبرهن است که مهم ترین نقش خاک در جهان، بستر حفظ و رشد گیاهان و درختان می باشد.

    خاک بخش مهمی از کشاورزی موفق و منبع اصلی عناصر غذایی است که ما برای پرورش محصولات گیاهی و غذایی استفاده می کنیم. مواد مغذی از خاک به سمت گیاهان حرکت می کنند. همچنین مواد مغذی موجود در خاک بخشی از غذای حیوانات نیز شامل می شوند. بنابراین در پایان از خاک سالم بهره مند می شویم. سالم ترین خاک ها، سالم ترین و فراوان ترین مواد غذایی را تولید می کنند. پس در حفظ آن کوشا باشیم تا کشاورزی نوینی در کشور داشته باشیم.

    آشنایی با 4 نوع اصلی خاک و ویژگی آن ها

    خاک با مقادیر شن، رس و سیلت موجود تعریف می شود، که این مقادیر به عنوان بافت خاک معروف می باشند. بافت خاک ارتباط مستقیمی با کیفیت مواد مغذی و قابلیت زهکشی دارد. به طور کلی 4 نوع خاک اصلی وجود دارد که هر کدام ویژگی های منحصر به فردی برای کشاورزی دارند. ابتدا لازم است انواع خاک را بشناسید تا بتوانید خاک مناسب گیاه را آماده نمایید.

    1.خاک شنی یا ماسه ای (Sandy Soil)

    اولین نوع خاک شن و ماسه ای می باشد که از ذرات کوچک سنگ تشکیل شده است. خاک های شنی یکی از فقیر ترین انواع خاک برای رشد گیاهان است، زیرا دارای مواد مغذی بسیار کم و ظرفیت نگهداری آب ضعیفی می باشد. این امر باعث می شود ریشه گیاه نتواند آب را به راحتی جذب کند. این نوع خاک برای سیستم زهکشی بسیار مناسب است. خاک شنی معمولاً در اثر تجزیه یا تکه تکه شدن سنگ ها مانند گرانیت، سنگ آهک و کوارتز تشکیل می شود.

    خاک مناسب گیاه

    2.خاک سیلتی (Silty Soil)

    خاک سیلتی دارای ذرات بسیار کوچک تری در مقایسه با خاک شنی بوده و از سنگ و سایر ذرات معدنی ساخته شده است. ذرات سیلت کوچک تر از شن و بزرگ تر از خاک رس می باشد. این خاک بسیار نرم آب را بهتر از شن در خود نگه می دارد. سیلت به راحتی توسط جریان های متحرک (آب، باد و …) منتقل می شود و عمدتا در نزدیکی رودخانه، دریاچه یافت می شود. خاک سیلت در مقایسه با سه نوع خاک دیگر حاصلخیز تر است. بنابراین، از آن در کارهای کشاورزی برای بهبود حاصلخیزی خاک استفاده می شود.

    خاک مناسب گیاه

    3.خاک رسی (Clay Soil)

    خاک رس کوچک ترین ذره در میان دو نوع خاک دیگر است. ذرات موجود در این خاک بسیار محکم در کنار یکدیگر قرار گرفته اند و فضای خالی آن ها بسیار کم یا فاقد آن است. این خاک از کیفیت ذخیره آب بسیار خوبی برخوردار است و نفوذ هوا را در آن سخت می کند. هنگامی که خاک رسی رطوبت داشته باشد، در صورت لمس آن حالت چسبناک به خود می گیرد. خاک رس متراکم ترین و سنگین ترین نوع خاک است که فرآیند زهکش را به خوبی انجام نمی دهد. همچنین فضای کافی برای رشد ریشه گیاه را فراهم نمی کند.

    خاک مناسب گیاه

    4.خاک لومی (Loam Soil)

    خاک لومی چهارمین نوع خاک است. این خاک ترکیبی از ماسه، سیلت و رس است به طوری که خواص مفید هر یک از آن ها در آن گنجانده می شود. به عنوان مثال، توانایی حفظ رطوبت و مواد مغذی را دارد. از این رو برای کشاورزی مناسب تر است. این خاک همچنین به عنوان یک خاک کشاورزی شناخته می شود، زیرا شامل تعادل هر سه نوع مواد خاک شنی، رسی و سیلتی و همچنین دارای هوموس می باشد. علاوه برا آن، به دلیل منشا غیرآلی بودن، کلسیم و pH بالاتری نیز دارد.

    خاک مناسب گیاه

    گیاهان مختلف، سازگار با خاک های مختلف

    همه گیاهان چه گیاهان آپارتمانی و چه گیاهان فضای بیرونی نیازهای مختلفی برای خاک دارند. بسته به این که گیاه چه شرایط و ویژگی هایی دارد، نوع خاک مورد نیاز آن ها نیز متفاوت خواهد بود. برای این که بهترین عملکرد را برای هر گیاه داشته باشیم، باید نوع خاک لازم هر گیاه را بشناسیم. خاک مناسب هر گیاه متفاوت است. در ادامه با برخی از گیاهان و خاک سازگار با آن ها آشنا می شوید.

    گیاهان سازگار با خاک های شنی

    خاک شنی دارای بزرگ ترین ذرات خاک است و مواد مغذی را به خوبی در خود نگه نمی دارد. گیاهان زیر با خاک شنی سازگاری خوبی دارند:

    1. گل رعنا
    2. گل یوکا
    3. گیاه خاراگوش یا افسنطین
    4. گل آستر ستاره ای
    5. گل اکیناسه یا سرخار گل
    6. هویج
    7. زعفران
    8. توت فرنگی
    9. بادمجان (همرا با کمی رس)
    10. کاهو
    11. ذرت
    12. کدو
    13. گوجه فرنگی
    14. گل های زینتی از جمله گل رز

    خاک مناسب گیاه 1

    گیاهان سازگار با خاک های سیلتی

    خاک سیلتی دارای ذرات ریزی است که حاصلخیزی بالایی دارد. خاک هایی که مقدار زیادی سیلت دارند، به راحتی غرقاب شده و اشباع از آب می شوند. گیاهان زیر سازگاری خوبی با خاک سیلتی دارند:

    1. گیاه علف شیر یا استبرق
    2. گل زنبق زرین
    3. گل زنبق ژاپنی
    4. لوبیا سبز
    5. درخت بید
    6. درختچه ها
    7. گیاهان رونده

    خاک مناسب گیاه 2

    گیاهان سازگار با خاک های رسی

    خاک با مقدار زیادی رس سنگین بوده و به خوبی تخلیه نمی شود. همچنین زهکش آن بسیار سخت انجام می شود و آب را در خود نگه می دارد. گیاهان زیر به خوبی با خاک رسی سازگاری دارند:

    1. گل علف پروانه یا استربق
    2. گل کوکب کوهی
    3. گل روئینه زرین
    4. گل ختمی وحشی
    5. گل شمعدانی
    6. آفتابگردان
    7. درختان میوه
    8. درختان زینتی

    خاک مناسب گیاه 3

    گیاهان سازگار با خاک های لومی

    خاک لومی که ترکیبی از شن و ماسه و گل و لای یکنواخت می باشد، دارای ذرات ریز و کمی مرطوب است. خاک لومی ویژگی های یک خاک ایده آل را برای کشاورزی دارا می باشد. گیاهان زیر به خوبی با خاک لومی سازگاری دارند:

    1. انواع سبزیجات
    2. فلفل دلمه ای
    3. گیاهان رونده
    4. درخت بامبو
    5. درخت پسته (با کمی شن)
    6. درخت گردو

    خاک مناسب گیاه 4

    بهترین و مناسب ترین خاک برای جوانه زنی، ترکیبی از خاک، پیت ماس و کوکوپیت (جهت حفظ رطوبت) است.

    خاک مناسب هر گیاه در فضای بسته و آپارتمانی

    اگر به گل و گیاه علاقه دارید و در منزل در حال پرورش گیاهان آپارتمانی هستید، حتما به این فکر افتاده اید که چه خاکی برای گیاهان مناسب است. اکثر افراد خاک باغچه را مناسب می دانند، در صورتی که این تفکر اشتباه است. در واقع خاک باغچه حاوی باکتری های است که می توانند برای گیاهان خانگی شما ضرر داشته باشند. در این حالت دو راه ممکن است.

    1.خاک باغچه را استریل نمایید.

    در صورتی که خاک باغچه را برای گیاهان آپارتمانی خود انتخاب کرده اید، ابتدا باید خاک را استریل کنید. این کار موجب از بین رفتن هر گونه بیماری، حشرات و بذر علف های هرز می شود. جهت استریل کردن خاک، آن را روی یک کاغذ شیرینی (کاغذ روغنی) یا کاغذ آلومینیومی پهن کرده و به مدت 30 دقیقه در فر با درجه حرارت 180 درجه سانتی گراد قرار دهید.

    انجام این فرآیند بوی خیلی خوبی ندارد، اما عوامل بیماری را از بین برده و از باکتری های مفید خاک مراقبت می کند. پس از این که خاک استریل شد، باید خاک را با پیت ماس و شن اصلاح کنید. پیت ماس و شن مواردی هستند که امکان زهکش مناسب و جریان هوا را برای خاک فراهم کرده و همچنین رطوبت مناسب و لازم را در خود حفظ می کنند.

    خاک گلدان های تجاری از نظر پیت ماس و ورمیکولیت به همراه کودی که آهسته پخش و توزیع می شوند مشابه هستند. ترکیب این مخلوط خاک در کنار یکدیگر خاکی را برای گیاه فراهم می کند که مواد مغذی را نگه داشته، رطوبت را حفظ کرده و تهویه ریشه گیاه را تامین می کند.

    خاک باغچه را استریل نمایید

    2.مخلوط خاک مورد نظر را خودتان آماده کنید.

    گزینه دیگر برای تهیه خاک گیاهان آپارتمانی، ساخت آن توسط خودتان است. زمانی که خودتان خاک مورد نیاز گیاهان را تهیه کنید، می توانید کیفیت آن را کنترل نمایید. دستورالعمل زیر برای خاکی قابل کشت با بافتی سبک می باشد.

    • ½ پیمانه پیت ماس
    • ½ پیمانه پرلیت
    • 4.5 کیلوگرم کود پودری استخوان (10 پوند)
    • 2 کیلوگرم کود پودر خون خشک شده (5 پوند)
    • 2 کیلوگرم سنگ آهک (5 پوند)

    تمامی مواد را مخلوط کرده ودر ظرف دربسته نگهداری کنید تا ازهوا محفوظ باشند.

    بهترین خاک جهت رشد مطلوب اکثر گیاهان، خاک لوم شنی غنی می باشد.

    افزودنی های رایج به خاک، جهت افزایش عملکرد 

    موادی وجود دارد که به عنوان افزودنی های رایج به خاک محسوب می شوند. این افزودنی ها جهت سبک شدن خاک و نفوذ ریشه کاربرد دارند. همچنین اضافه کردن این مواد به خاک، افزایش عملکرد را به همراه دارد.

    1.پیت ماس: ماده الیافی مرده ای است که هنگام تجزیه خزه ها و سایر مواد زنده در شرایط بدون اکسیژن تشکیل می شود. پیت ماس بیشتر از خزه تشکیل شده و تجزیه آن بدون حضور هوا اتفاق می افتد و سرعت تجزیه را کند می کند.

    2.کود استخوان: یک نوع کود پودری است که از استخوان های حیوانات، به ویژه استخوان های گاو ساخته شده است، اما می تواند استخوان های هر حیوانی باشد که معمولاً ذبح و قربانی می شوند. کود استخوان بخار پز می شود تا در دسترس بودن آن برای گیاهان افزایش یابد.

    3.کود خون خشک شده: این کود از خون خشک شده حیوانات، به ویژه خون گاو ساخته شده است، اما می تواند خون هر حیوانی که از گیاهان مصرف می کند باشد (حیوانات گیاه خوار). خون پس از ذبح حیوان جمع آوری و سپس خشک شده تا پودر شود.

    4.کوکوپیت: به پوست میوه نارگیل گفته می شود که جهت سبک کردن خاک های سنگین بافت استفاده می شوند. آب را به خوبی جذب کرده همچنین موجب رشد سریع ریشه گیاه می شود. بستر مناسبی برای قلمه ها، جوانه زنی و کشت بذر به شمار می آید.

    5.پرلیت: سرشار از مواد معدنی از جمله آهن، سدیم، کلسیم و کانی های دیگر است. پرلیت فرآوری شده بسیار سبک و دارای رنگی سفید (شبیه کائوچو) می باشد. پرلیت آب را در خود نگه داشته و به طور یکنواخت آن را در اختیار ریشه قرار می دهد. همچنین از شسته شدن مواد غذایی خاک جلوگیری می کند.

    افزودنی های رایج به خاک، جهت افزایش عملکرد 

    [product_category category = “161” products limit=”12″ columns=”6″ orderby = “date” order = “ASC operator” = “IN”]

    برگرفته از: www.wiki.nurserylive.com

    www.byjus.com

  • شناخت قدیمی ترین گیاهان کره زمین!

    شناخت قدیمی ترین گیاهان کره زمین!

    آشنایی با انواع فسیل های زنده کره زمین

    مانند بسیاری از قدیمی ترین گونه های موجود در جهان، قدیمی ترین گیاهان “فسیل های زنده” محسوب می شوند. تقریباً همه گیاهان این لیست تنها گونه های باقی مانده در جنس، خانواده و حتی سن خود هستند. به علاوه، بیشتر این گیاهان نسبت به اجداد خود در پرونده های فسیلی تقریباً تغییری نکرده اند و دارای خصوصیات منحصر به فردی هستند که در هیچ گیاه دیگری در جهان وجود ندارد.

    گیاهان باستانی موجود در این لیست برای میلیون ها سال وجود داشته است. گیاهانی که در ادامه با آن ها آشنا می شویم، 8 تا قدیمی ترین گیاهان روی زمین به شمار می آیند که هنوز وجود دارند و منقرض نشده اند.

    1.گیاه آب کالتروپ یا سه کنجه خیز (Water Caltrop)

    سن: 66 تا 145 میلیون سال

    مکان رشد: بومی مناطق معتدل اوراسیا و آفریقا است اما در سراسر جهان یافت می شود.

    موارد مصرف معمول: غذا، قابل سرخ كردن، خوردن خام، بو داده، آب پز، آب نبات و آسیاب شده  به صورت آرد برای نان و شيرينی.

     

    گیاه آب کالتروپ یک گیاه آبزی شناور است که به راحتی توسط میوه های زینتی آن که حاوی دانه های خوراکی هستند، قابل تشخیص است. قدیمی ترین فسیل های شناخته شده گیاهان آب کالتروپ مربوط به کرتاسه آلاسکا (بین 66 تا 145 میلیون سال پیش) است و امروزه تنها سه گونه موجود وجود دارد. بسته به اینکه در کدام قسمت از جهان واقع شده باشد، گیاه آب کالتروپ یک نوع مهاجم است و به تدریج در معرض خطر قرار گرفته است.

    آب کالتروپ ها به ویژه در آمریکای شمالی مهاجم دیده می شوند، زیرا در طول یک سال می توانند از یک زمین به یک زمین 100 هکتاری تبدیل شوند. گرچه کالتروپ ها خوراکی هستند و هزاران سال است که توسط فرهنگ های مختلف مورد استفاده قرار می گیرد، اما منابع موثق تمایلی به ذکر این موضوع ندارند که این گیاه قابل خوردن است، زیرا انواع فلزات سمی را به راحتی جمع کرده و می خورد.

    این گونه گیاهان آبزی یک ساله در آب شناور هستند که تا عمق 5 متر در آب بسیار کند حرکت می کنند. آن ها میوه هایی به شکل تزئین شده دارند که شبیه سر گاو نر یا شبیه خفاش در حال پرواز است.  هر میوه حاوی یک دانه نشاسته ای بسیار بزرگ  می باشد. حداقل در 3000 سال در چین و قاره هند برای بذرهای خوراکی کشت شده است.

    گیاهان قدیمی 1

    2.گیاهان قدیمی ولویچیا (Welwitschia)

    سن: 100 تا 146 میلیون سال

    مکان رشد: بومی کویر نامیب در نامیبیا و آنگولا است اما می تواند در سایر مناطق جهان رشد کند.

    موارد مصرف معمول: غذا و گیاه باغ زینتی.

     

    مانند بسیاری از گیاهان موجود در این لیست، گیاه  ولویچیا نیز تنها گونه زنده در رده، خانواده و جنس خود است. ولویچیا گیاهی منحصر به فرد و عجیب است که بومی کویر نامیب است. این گیاه به نام گیاه شناس و پزشک اتریشی فردریش ولویچ نامگذاری شده است که اولین اروپایی بود که گیاه را در سال 1859 توصیف کرد.

    ولویچیا بزرگسال و بالغ از دو برگ، یک پایه ساقه و ریشه تشکیل شده است. این دو برگ دائمی هستند و برگ های اصلی از زمان کشت گیاه هستند. این یک ویژگی منحصر به فرد است که فقط  گیاه ولویچیا از آن برخوردار است. ولویچیا گیاهانی با عمر طولانی هستند که سن آنها از 500 تا 600 سال است. اما تخمین زده می شود که نمونه های بزرگ تر حدود 2000 سال باشد.

    گیاهان قدیمی 2

    3.درخت کاج وولمیا یا وولمی (Wollemia)

    سن: 200 میلیون سال

    مکان رشد: بومی استرالیا است اما در سایر مناطق جهان قابل پرورش است.

    موارد مصرف معمول: گیاهان زینتی باغ و جایگزین درخت کریسمس.

     

    کاج وولمی یا وولمیا پیش از کشف در سال 1994، فقط از نظر فسیل شناخته شده بود. علیرغم نام آن، وولمیا یک کاج یا عضو واقعی از خانواده کاج نیست اما به گیاه آگاتیس، گیاه باستانی دیگر در این لیست مربوط است. وولمیا به خاطر پارک ملی Wollemi در استرالیا نام گذاری شد. جایی که اولین نمونه های زنده در آنجا یافت شد. کاج وولمی به شدت در معرض خطر است و در فهرست قرمز اتحادیه بین المللی برای حفاظت از طبیعت (IUCN) قرار دارد.

    از سال 2006 یک برنامه تکثیر برای کمک به زنده ماندن این کاج اجرا شده است. در زادگاه خود استرالیا، گلدان این گیاه به عنوان جایگزینی برای درختان کریسمس فروخته می شود. علاوه بر این، باغ گیاه شناسی سلطنتی در سیدنی اطلاعاتی را در مورد نحوه کاشت کاج های وولمی از بذرهایی که از درختان جنگل برداشت شده اند منتشر کرده است.

    شرایط نگهداری کاج وولمی

    کاج وولمی در کشت بسیار مقاوم و متنوع است. علیرغم اینکه گونه ای در معرض انقراض است، رشد آن آسان است و به نگهداری نسبتاً کمی نیاز دارد. این سازه با طیف متنوعی از مناطق آب و هوایی سازگار خواهد بود و در آفتاب کامل تا موقعیت های نیمه سایه دار فضای بیرون رشد می کند. پس می توان تقریباً آن را به طور نامحدود در گلدان نگهداری کرد. بنابراین کاج وولمی محیط مناسب و زیبایی را برای پاسیو، ایوان و حیاط می سازد. از آنجا که تهویه مطبوع را تحمل می کند، می تواند به عنوان یک گیاه تزئینی در محیط داخلی استفاده شود. موارد زیر نیاز اساسی برای مراقبت از کاج وولمی می باشد.

    • آبیاری کاج وولمی به محض خشک شدن خاک گلدان انجام می شود.
    • در صورت مرطوب نگه داشتن بیش از حد، زنده نمی ماند.
    •  اگر در محیط داخلی خانه می باشد، حتما آن را از نور مستقیم خورشید دور نگه دارید. در غیر این صورت برگ ها به رنگ زرد طلایی تبدیل خواهند شد.
    •  کودهای  با مقدار کم فسفر و کود مایع برای رشد مطلوب این کاج پیشنهاد می شود.

    گیاهان قدیمی 3

    4.درخت کاج چتر ژاپنی (Sciadopitys)

    سن: 230 میلیون سال

    مکان رشد: بومی ژاپن است اما در سایر مناطق جهان قابل پرورش است.

    موارد مصرف معمول: گیاه باغ زینتی، تزیین، بونسای و محوطه سازی.

     

    کاج چتر ژاپنی (که کویاماکی یا Sciadopitys verticillata نیز نامیده می شود) یک درخت مخروطی باستانی بومی ژاپن است.  این تنها گونه زنده در خانواده Sciadopityaceae می باشد. کاج چتر ژاپنی حدود 230 میلیون سال در رکورد فسیل بوده است. کاج چتر ژاپنی یک درخت مخروطی است و به آرامی رشد می کنند. به این معنی که رشد یک نهال به اندازه کافی بزرگ برای فروش ممکن است طولانی شود. به همین دلیل، کاج های چتر ژاپنی برای محوطه سازی گران، کمیاب و بسیار پرطرفدار هستند. در ژاپن این درخت کویاماکی نامیده می شود و یکی از پنج درخت مقدس این کشور است.

    این یک درخت همیشه سبز است که می تواند تا ارتفاع 15 الی 27 متر رشد کند. شاخه های اصلی قهوه ای با پوشش سبز انعطاف پذیر به طول 7 تا 12 سانتی متر که شبیه برگ هستند و عملکرد آنها را انجام می دهند. در واقع از بافت های ساقه ای تشکیل شده اند.  مخروط های کاج ژاپنی 6 تا 11 سانتی متر طول دارند و تقریباً در طی 18 ماه بالغ می شوند و پوسته های صافی دارند که برای آزاد شدن بذرها باز می شوند.

    گیاهان قدیمی 4

    5.درخت زینتی سیکاد (Cycads)

    سن: 2880 میلیون سال

    مکان رشد: مناطق نیمه گرمسیری و گرمسیری جهان. بیشترین میزان تمرکز در آمریکای جنوبی و مرکزی اما در مکزیک، جنوب شرقی ایالات متحده، استرالیا، میکرونزی، ژاپن، چین، آسیای جنوب شرقی، هند، سریلانکا، ماداگاسکار و جنوب آفریقا نیز یافت می شود.

    موارد مصرف معمول: گیاهان زینتی باغ، غذا، استفاده های تشریفاتی و آیینی، درختان بونسای، دارو، آدامس، فیبر برای کلاه، حصیر، سبد و روغن.

     

    قدمت فسیل های سیکاد حداقل به اوایل دوره زمین شناسی (حدود 280 میلیون سال پیش) برمی گردد، اما در مورد فسیل های قدیمی بحث شده است که ممکن است حدود 100 میلیون سال قبل از دوره زمین شناسی از منطقه کربونیفر آمده باشد. درختان سیکاد ژیمناپرم هستند. به این معنی که دانه های آن ها قابل مشاهده هستند و توسط دانه های درشت رشد کرده از تاج گیاهان به راحتی شناخته می شوند.

    سیكادها علاوه بر این كه یكی از گیاهان باستانی هستند،  طولانی ترین عمر را در بین گیاهان دارا می باشند. آن ها بسیار آهسته رشد می كنند و می توانند تا 1000 سال زنده بمانند. سیكادها به دلیل ظاهر متمایز اغلب به عنوان گیاهان تزئینی باغ و گلخانه و همچنین بونسای استفاده می شوند.

    شکل ظاهری و عجیب درخت سیکاد

    درخت سیکاد دارای یک تنه استوانه ای شکل است که معمولاً منشعب نمی شود. برگ ها مستقیماً از تنه رشد می کنند و به طور معمول وقتی پیر می شوند می ریزند و در قسمت بالای آن تاجی از برگ ها باقی می ماند. برگ ها به صورت گل رز رشد می کنند، از قسمت بالا و مرکز تاج شاخ و برگ جدید بیرون می آید. ممکن است تنه در خاک دفن شود، در این حالت به نظر می رسد برگ ها از زمین رشد کرده و بیرون می آیند، بنابراین گیاه به نظر می رسد یک گل رز پایه است.

    برگ ها به طور کلی متناسب با اندازه تنه بزرگ و گاهی حتی بزرگ تر از تنه هستند. برگ ها به صورت دو برگی در دو سوی برگدم (به شکل پر پرنده) می باشند. به طور معمول برگ ها یا مرکب بوده یا دارای لبه هایی برش خورده هستند. بعضی از گونه ها برگ هایی دو شاخه دارند، به این معنی که برگچه ها هر کدام زیر شاخه های مخصوص خود را دارند. هر برگچه روی برگچه دیگر که روی ساقه است، رشد می کند.

    گیاهان قدیمی 5

    6.گیاهان قدیمی دم اسبی (Horsetail)

    سن: بیش از 300 میلیون سال

    مکان رشد: در سراسر جهان به جز قطب جنوب، اما بیشتر در نیمکره شمالی غیر گرمسیری متمرکز شده است.

    موارد مصرف معمول: غذا، داروهای گیاهی، جلا دهنده چوب و دارو.

     

    دم اسب یا Equisetum تنها جنس زنده در کل گروه گیاهان Equisetopsida است. در برهه ای از زمان تعداد و تنوع زیادی از گیاهان دم اسبی وجود داشت، اما امروزه فقط حدود 20 گونه دم اسب زنده مانده است. گیاه دم اسب بسیار باستانی می باشد که از سایر گیاهان آوندی بی بذر متمایز شده است. دم اسبی را می توان در سراسر جهان در درجه اول در مناطق مرطوب یافت.

    اگرچه بسیاری از مردم گیاه دم اسبی را جزء علف های هرز می دانند، اما مردم زیادی در فرهنگ های مختلف از این گیاه برای غذا و دارو استفاده می کنند. همچنین توسط چرای حیوانات خورده می شود، اما بعضی از گونه های دم اسبی اگر برای مدت طولانی خورده شوند می توانند برای این حیوانات سمی باشند.

    برگ های گیاه دم اسبی به صورت حلقوی هایی که در غلاف های گره ای قهوه ای رنگ هستند، با نظم خاصی مرتب شده اند. ساقه ها معمولاً سبز و فتوسنتزی بوده و با تعدادی درز و برآمدگی (حداقل دارای 3 برآمدگی، اما معمولاً 6 تا 40 رج) مشخص هستند.

    گیاهان قدیمی 6

    7.درخت آگاتیس (Agathis)

    سن: 298 تا 358 میلیون سال

    مکان رشد: نیمکره جنوبی و جنوب شرقی آسیا

    موارد مصرف معمول: رزین، ساخت بدنه قایق بادبانی، ساخت گیتار، کشتی سازی، ساخت خانه، ساخت قاب های چوبی، ساخت میز و صندلی و ریل های راه آهن.

     

    آگاتیس که معمولاً کائوری یا دمار نامیده می شود، درختان مخروطی باستانی هستند که قدمت آن ها به دوران کربونیفر (298 تا 358 میلیون سال پیش) باز می گردد. چند گونه آگاتیس موجود در جهان تنها اعضای باقی مانده از خانواده درختان Araucariaceae هستند. سایر این گونه درخت در همان حادثه انقراض دسته جمعی که دایناسورها را از بین برد، عمدتا ناپدید شدند. در حال حاضر حدود 22 گونه آگاتیس پذیرفته شده در درجه اول در نیمکره جنوبی و آسیای جنوب شرقی در کشورهایی مانند استرالیا، نیوزیلند، گینه نو، مالزی و بورنئو وجود دارد. درختان بالغ آگاتیس به دلیل تنه های بزرگ که شاخه های بسیار کمی در زیر تاج دارند قابل توجه می باشند.

    درختان بالغ دارای تنه های بزرگی هستند و یک تنه را تشکیل می دهند. در مقابل، درختان جوان به طور معمول مخروطی شکل هستند و با رسیدن به بلوغ یک تاج گردتر یا با شکل نا منظم تشکیل می دهند. برگ های بالغ بیضوی تا خطی، بسیار چرمی و کاملاً ضخیم بوده، اما برگ های جوان غالباً مایل به قرمز هستند.  مخروط های گرده نر معمولاً فقط پس از ظهور مخروط های بذر روی درختان بزرگ تر ظاهر می شوند در حالیکه مخروط های بذر ماده معمولاً در شاخه های جانبی کوتاه رشد می کنند و بعد از دو سال بالغ می شوند.

    بذر برخی از درختان آگاتیس توسط کرم هایی از تیره Agathiphaga  (پروانه های کاوری نیز نامیده می شوند) که ابتدایی ترین گونه های پروانه های موجود است، خورده می شوند.

    گیاهان قدیمی 7

    8.گیاهان قدیمی خزه (Moss)

    سن: 470 میلیون سال

    مکان رشد: در سراسر جهان بر روی سنگ ها، سطح خاک های معدنی، خاک های اسیدی، خاک های آهکی، صخره ها و آبشارها، کنار رودخانه ها، خاک مرطوب سایه دار، کنده ها و چوب های سوخته، تنه درختان و باتلاق ها.

    موارد مصرف معمول: دارو، غذا، دکوراسیون منزل و باغداری.

     

    همه ما گیاه خزه را می شناسیم، اما شاید قدمت تاریخی آن را ندانیم. خزه قدیمی ترین گیاهان جهان است که اجداد این گیاهان حدود 470 میلیون سال پیش زندگی می کردند. به دلیل نرم و شکننده بودن خزه، وجود آن در آثار فسیلی کمیاب و نادر است. برخی از قدیمی ترین فسیل های خزه مربوط به دوره کربنیفر (298 تا 358 میلیون سال پیش) است، اما شواهدی وجود دارد که نشان می دهد خزه خیلی زودتر ظاهر شده است. حدود 12000 گونه مختلف خزه وجود دارد که در زیستگاه های مختلف در سراسر جهان زندگی می کنند.

    از نظر گیاهشناسی، خزه ها گیاهان بدون آوند، بسیار کوچک (چند سانتی متر) و علفی (غیر چوبی) هستند. خزه ها آب و مواد مغذی را به طور عمده از طریق برگ های خود جذب کرده و دی اکسید کربن و نور خورشید را برای ایجاد مواد غذایی توسط فتوسنتز برداشت می کنند. مانند بسیاری از گونه های گیاهی باستانی، خزه بذر تولید نمی کند و از طریق آزاد شدن هاگ گسترش می یابد. همچنین خزه فاقد گل است.

    گیاهان قدیمی 8

     

     

    [product_category category = “158” products limit=”12″ columns=”6″ orderby = “date” order = “ASC operator” = “IN”]

    برگرفته از: www.oldest.org

  • محوطه ای همیشه سبز با گل های چهار فصل

    محوطه ای همیشه سبز با گل های چهار فصل

    انس انسان و بشر با طبیعت یک سابقه دیرینه داشته به همین دلیل بسیاری از گیاهان به ویژه نوع زینتی و همیشه سبز آن ها طرفدار زیادی پیدا کرده اند. اگر چه با گسترش شهر نشینی انسان از طبیعت دور شده ولی علاقه و لذت بردن از طبیعت و گیاهان هنوز هم در انسان وجود دارد.

    به چه گیاهانی همیشه سبز می گویند؟

    گیاهان همیشه سبز (Evergreen) گیاهانی هستند که در تمام چهار فصل سال شاخه و برگ های خود را حفظ می کنند.

    این گیاهان قادرند در فصل زمستان برگ های خود را حفظ کرده و بدون حتی کوچکترین تغییر رنگ آن ها را نگه دارند.

    گیاهان همیشه سبز از کاج های بلند تا گیاهان چند ساله کوتاه را شامل می شود.

    گیاهان همیشه سبز برای انسان شهرنشین که اکثر اوقات از طبیعت دور است بسیار مفید بوده، و باعث تغییر روحیه می شود.

    تفاوت گیاهان همیشه سبز با گیاهان برگ ریز و سوزنی برگان

    درختان و بوته ها را می توان به عنوان همیشه سبز یا برگ ریز دسته بندی کرد. گیاهان برگ ریز گیاهانی هستند که در فصل پاییز برگ هایشان می ریزد. 

    اصطلاح دیگری که در اینجا مطرح می شود گیاهان سوزنی برگ (مخروطیان) می باشد. بسیاری از درختان سوزنی برگ همیشه سبز هستند اما همه آن ها نیستند. 

    موارد استفاده از گیاهان همیشه سبز و بوته ها

    گیاهان همیشه سبز یکی از گیاهان چشم نواز در فضای سبز می باشند، زیرا این گیاهان در تمام طول سال برگ های خود را حفظ می کنند. و به شما این امکان را می دهند تا در محوطه سازی با آن ها کار هایی انجام دهید که نمی توان با گیاهان برگ ریز و بوته ها انجام داد. 

    ایجاد دیوار زنده در حیاط سازی ساختمان با استفاده از گیاهان همیشه سبز

    یکی دیگر از کاربرد های استفاده از گیاهان همیشه سبز در حیاط سازی ایجاد دیوار زنده است. یعنی یک بخشی از دیوار را با استفاده از گیاهان همیشه سبز پوشش داده و یک محیط دل انگیز خلق کنید.

    این روش در بسیاری از شهر های شمالی مرسوم شده است و گیاهان همیشه سبز با داشتن رنگ های متنوع بسیار پر طرفدار بوده اند.

    8 نمونه از بهترین گیاهان همیشه سبز برای رشد در فضای باز و باغچه

    1.یوکا (زنگوله ای Yucca gloriosa)

    یوکا یک درختچه همیشه سبز بوده که تا ارتفاع 2.5 متر می تواند رشد کند. برگ های آن کشیده، خنجری شکل، بزرگ و نوک تیز می باشد. این گیاه بیشتر به صورت گروهی کاشته می شود. به سرما بسیار مقاوم بوده پس یک پیشنهاد خوب برای فضای آزاد می باشد. 

    این گیاه به طور کلی از آفتاب وسط روز در پشت پنجره بیزار بوده و بیشتر آفتاب کامل و یا سایه را می طلبد. 

    یوکا از گیاهانی می باشد که به کم آبی مقاوم می باشد پس برای مناطق خشک و کم آب می توان استفاده کرد.

    1.یوکا (زنگوله ای Yucca gloriosa)

    2.کاج مطبق (آروکاریا Araucaria excelsa)

    کاج مطبق یک درخت همیشه سبز و نوعی کاج سوزنی می باشد. این گیاه را تا زمانی که کوچک است می توان در گلدان کاشت و برای زیبایی سالن ها و راهرو ها استفاده کرد. اما زمانی که بزرگ شد باید آن را حتما به باغچه و فضای سبز انتقال داد.

    برگ های این گیاه بسیار زیبا و خارق العاده می باشد که همین امر موجب محبوبیت آن ها شده است.

    2.کاج مطبق (آروکاریا Araucaria excelsa)

    3.زیپلین (گل موسی در گهواره Tradescantia spathacea)

    گیاه زیپلین یک گیاه همیشه سبز می باشد. این گیاه را می توان هم در داخل آپارتمان و هم در فضای باز نگهداری کرد. این گیاه با رنگ های جذاب و زیبایی که دارد می تواند زینت بخش حیاط منزل شما باشد. 

    برگ های این گیاه به صورت کشیده، نیمه گوشتی و پهن است. این گیاه بدون ساقه رشد کرده و یا دارای ساقه زیر زمینی می باشد.

    این گیاه در نیمه سایه یا نور کامل غیر مستقیم بهترین عملکرد را خواهد داشت.

    3.زیپلین (گل موسی در گهواره Tradescantia spathacea)

    4.نخل اریکا (نخل پروانه areca lutescens)

    نخل اریکا یک گیاه همیشه سبز مناسب برای فضای سبز و هم آپارتمان می باشد. این گیاه دارای برگ های کشیده و باریک به رنگ زرد یا سبز است. 

    این گیاه در نور غیر مستقیم بهترین عملکرد را دارد. اما در سایه هم قادر به رشد می باشد.

    4.نخل اریکا (نخل پروانه areca lutescens)

    5.شفلرا (درخت چتر Schefflera actinophylla)

    شفلرا گیاهی همیشه سبز است که به صورت درختی یا درختچه ای رشد می کند. این گیاه رشد آهسته و کندی داشته و به صورت تک ساقه ای رشد می کند. برگ های این گیاه تخم مرغی شکل و به رنگ سبز تیره است.

    گیاه شفلرا را همچنین می توان به صورت بونسای در آورده و در داخل آپارتمان از آن نگهداری کرد.

    5.شفلرا (درخت چتر Schefflera actinophylla)

    6.شمشاد Euonymus japonicus) Boxwood)

    شمشاد درخت یا درختچه ای همیشه سبز بوده که در فضای سبز استفاده می شود. برگ های این گیاه سمی بوده و باید از دسترس کودکان دور نگه داشته شود. برگ ها دارای سطح چرمی بوده و هیچ گونه دندانه ای ندارند.

    درخت شمشاد را می توان به صورت بونسای در آورده و در داخل آپارتمان نگهداری کرد. 

    6.شمشاد Euonymus japonicus) Boxwood)

    7.پیچ امین الدوله (یاس امین الدوله Lonicera caprifolium)

    پیچ امین الدوله یک گیاه همیشه سبز و چند ساله بوده که در فضای سبز بسیار مورد استفاده قرار می گیرد. این گیاه به نور زیادی احتیاج دارد تا بهترین عملکرد را داشته باشد. 

    این گیاه بالارونده بوده و برای داربست و آلاچیق مورد استفاده قرار می گیرد. این گیاه همچنین معطر بوده و به فضای اطراف خود عطر خاصی می دهد. 

    7.پیچ امین الدوله (یاس امین الدوله Lonicera caprifolium)

    8.شیشه شور (کالیستمون Callistemon citrinus)

    شیشه شور گیاهی همیشه سبز بوده که به صورت درخت یا درختچه ای رشد می کند. علت محبوبیت این گیاه در فضای سبزگل ها می باشد. گل های این گیاه به صورت برس مانند و در اکثر گونه ها قرمز بوده که زیبایی خاصی ایجاد می کنند.

    شیشه شور همچنین یکی از آسان ترین و بهترین گیاهان برای نگهداری در راهرو ها و فضاهای سرپوشیده شناخته شده است. 

    8.شیشه شور (کالیستمون Callistemon citrinus)

    9 نمونه از گیاهان همیشه سبز زینتی برای رشد در داخل خانه

    1.فیکوس بنجامین (انجیر بر گ ریز Ficus benjamina)

    بنجامین یک درخت همیشه سبز با شاخ و برگ های پر پشت می باشد. این گیاه به عنوان یک گیاه خانگی وفادار شناخته شده زیرا تا سالیان سال در خانه شما رشد خواهد کرد. این درختچه علاوه بر زیبایی منحصر به فردی که ایجاد می کند باعث تصفیه هوا نیز می شود.

    برگ های این گیاه دارای رنگ های متنوع و جذاب زیادی بوده که به محبوبیت ان افزوده است.

    این گیاه به نور زیادی احتیاج دارد تا بتواند به خوبی رشد کرده و بهترین عملکرد را داشته باشد. این گیاه همچنین به سرما حساس بوده و در زمستان دما را تا حداقل 15 درجه سانتی گراد می تواند تحمل کند. 

    1.فیکوس بنجامین (انجیر بر گ ریز Ficus benjamina)

    2.قاشقی (پپرومیا Peperomia)

    گیاه برگ قاشقی یک گیاه علفی آپارتمانی همیشه سبز می باشد. برگ های این گیاه ضخیم، قلبی شکل و گوشتی بوده و همین امر موجب قدرت و تحمل آن ها به خشکی شده است.

    این گیاهان به طور کلی رشد کند و آهسته داشته و به مراقبت کمی نیاز دارند. یکی از ویژگی های مهم این گیاه این است که می توان آن را در هر سبک و فضایی به طور گسترده استفاده کرد.

    2.قاشقی (پپرومیا Peperomia)

    3.برگ انجیری ( مونسترا Monstera deliciosa) 

    مونسترا یا همان برگ انجیری که به اشتباه به آن برگ انجیری می گویند یک گیاه آپارتمانی همیشه سبز و چند ساله است.

    این گیاه به دلیل فرم خاص برگ ها محبوب شناخته شده و برگ های آن در مقایسه با سایر گیاهان آپارتمانی جذاب تر و متفاوت تر بوده است. برگ ها در این گیاه بریده بریده، چرمی و براق است که در وسط آن ها حفره های تو خالی دیده می شود. 

    این گیاه در محیط های بیرون از منزل و در فضای باز به صورت بالا رونده و همیشه سبز هم می تواند حضور داشته باشد. 

    3.برگ انجیری ( مونسترا Monstera deliciosa)

    4.فیلودندرون اسکاندنس (فیلودندرون برگ قلبی Philodendron spp)

    فیلودندرون اسکاندنس یک گیاه همیشه سبز و بالارونده می باشد. برگ های این گیاه قلبی شکل و سبز تیره براق است.

    این گیاه با تغیرات درجه حرارت و نور حساسیت زیادی نشان نمی دهد. بنابر این برای نگهداری در آپارتمان بسیار مناسب است.

    این گیاهان باید از تابش نور مستقیم محفوظ بمانند. بنابراین مکان های نیم سایه برای رشد این گیاه مناسب است.

    4.فیلودندرون اسکاندنس (فیلودندرون برگ قلبی Philodendron spp)

    5.لیندا (پافیلی Beaucarnea recurvata)

    گیاه لیندا یکی از گیاهان آپارتمانی همیشه سبز است که نگهداری از آن بسیار راحت می باشد. برگ های این گیاه به صورت مجنون، فنری،مقاوم،کشیده و باریک می باشد. 

    این گیاه از جمله گیاهانی است که نسبت به سرما حساس بوده و نور کامل را می طلبد. اما در نیمه سایه هم می تواند رشد کند.

    این گیاه را همچنین می توان به صورت بونسای در آورده و زیبایی آن را دوچندان کرد.

    5.لیندا (پافیلی Beaucarnea recurvata)

    6.پدیلانتوس (گیاه زیگزاگ Pedilanthus tithumaloides)

    گیاه پدیلانتوس یک گیاه همیشه سبز آپارتمانی بوده که به دلیل زیگزاگ بودن ساقه های خود بسیار مشهور و محبوب شده است. برگ های این گیاه به طور معمولی سبز رنگ بوده ولی انواع ابلق آن نیز وجود دارد.

    شاید جالب باشد که بدانید برگ های این گیاه در سرما به رنگ صورتی تغییر رنگ می دهند. این گیاه نیز به نور روشن و غیر مستقیم نیاز دارد.

    6.پدیلانتوس (گیاه زیگزاگ Pedilanthus tithumaloides)

    7.برگ بیدی (چشم آهویی Wandering Jew)

    گیاه برگ بیدی یکی از گیاهان مشهور و معروفی است که بسیار مورد استفاده قرار گرفته است. این گیاه همیشه سبز و چند ساله ای بوده که در همه جای آپارتمان قابلیت نگهداری از آن وجود دارد.

    برگ بیدی به نور کم احتیاج داشته تا بتواند رنگ برگ های خود را حفظ کند. روی برگ های این گیاه خطوط و نقوش به صورت موازی دیده می شود. شاخه های آن به صورت آویزان رشد کرده و جلوه و زیبایی آن را دو چندان می کند. 

    گیاه برگ بیدی یک زیبای راه راه با توقعات بسیار اندک است.

    7.برگ بیدی (چشم آهویی Wandering Jew)

    8.دراسنا کامپکت dracaena compacta) Dragon Tree)

    دراسنا کامپکت درختچه ای همیشه سبز بوده که در داخل آپارتمان استفاه می شود. این گیاه همچنین نسبتا مقاوم بوده و تنش های مختلف محیطی را تحمل می کند. 

    ساقه این گیاه بسیار بلند بوده و مانند تنه ای استوار برگ ها را در بر می گیرد. این گیاه در نور کم هم قادر به رشد است پس بهترین گیاه برای دفاتر و محل کار به حساب می آید. 

    8.دراسنا کامپکت dracaena compacta) Dragon Tree)

    9.حسن یوسف (ملکه دنبال قرمز solenostemon scutellarioides)

    گیاه حسن یوسف نیز یکی از گیاهان همیشه سبز آپارتمانی بوده که به صورت دائمی یا چند ساله رشد می کند. برگ های این گیاه بسیار جذاب و با رنگ های مختلفی می باشد که موجب زیبایی دوچندان آن شده است. 

    این گیاه به نور مستقیم خیلی حساس بوده و این عامل سبب تغییر رنگ و چوبی شدن ساقه آن می شود. در تابستان می توان این گیاه را در فضای باز و در زیر سایه درختان کاشت. 

    9.حسن یوسف (ملکه دنبال قرمز solenostemon scutellarioides)

    زمانی ک یک گیاه حسن یوسف را با خود به محل کار یا خانه می برید، مطمئن باشید که یک گلدان همیشگی و دائمی خواهید داشت.

    داشتن گل و گیاه در داخل خانه و فضای سبز چقدر به روحیه و حس و حال کمک می کند؟

    پرورش گل و گیاهان در خانه به ویژه در چهار فصل سال باعث ایجاد حس و حال خوب در افراد می شود. استفاده از گیاهان همیشه سبز در طراحی محوطه و باغچه باعث می شود تا افراد شادتر بوده و کمتر مبتلا به افسردگی شوند. و همچنین فضای مثبت تری ایجاد شود.

    بعضی از گیاهان باعث تصفیه هوا شده و خانه را از سموم پاک می کنند. عده ای دیگر بوی خوش ایجاد کرده و فضای دل انگیزی خلق می کنند. 

    [product_category category = “19271” products limit=”12″ columns=”6″ orderby = “date” order = “ASC operator” = “IN”]

  • آشنایی با کاشت، داشت و برداشت هلو

    آشنایی با کاشت، داشت و برداشت هلو

    هر آنچه که بایستی درباره درخت هلو بدانید!

    هلو، بومی نواحی گرم چین می باشد که حدود 2000 سال قبل از میلاد مسیح در آنجا وجود داشته است. بنظر می رسد هلو از طریق راه های تجاری از چین به ایران و سپس به حوزه مدیترانه و یونان(اروپا) وارد شد و از آنجا به آمریکای شمالی انتقال و گسترش یافته است. در حال حاضر جنگل های وسیعی از گونه های وحشی هلو در چین وجود دارد. هلو و شلیل سرشار از ویتامین های a , c و نیز منبع خوبی از پتاسیم است.

     شناخت خواص دارویی میوه هلو

    هلو و شلیل از نظر طب قدیم ایران برای مزاج انسان سرد به شمار می رود و بهترین میوه برای افراد گرمازده می باشد. این میوه در پیشگیری از بروز بسیاری از بیماری های مزمن نظیر سرطان، دیابت و بیماری های قلبی و عروقی که از مهمترین علل مرگ و میر هستند موثر است.بهتر است هلو و شلیل با پوست مصرف شود چون پوست آن دارای ویتامین A است.

    • دم کرده برگ یا گل هلو برای رفع سیاه سرفه استفاده می شود.
    • جوشانده گل هلو کرم معده و کرم کدو را دفع می کند.
    • جوشانده پوست درخت هلو اثر تب بر و ضد کرم دارد.
    • میوه و برگه خیس شده آن ها، اثر ملین بسیار خوبی برای رفع یبوست دارد.
    • مغزه هسته هلو مسهل، تصفیه کننده خون و برای رماتیسم مفید است.

    Nectarine 2 1

    مشخصات گیاهشناسی و ظاهری میوه هلو

    هلو با نام علمی Prunus Persica .L. Batch  و شلیل با نام عملی Prunus Persica var. nectarine  از خانواده سرخیان یا Rosaceae و زیر خانواده Prunoideae می باشد که به مجموعه این زیر خانواده، هسته داران گفته می شود.

    برگ های هلو  و شلیل کشیده با نوک تیز و حاشیه برگ ها دارای دندانه های زیر می باشد. گل های منفرد، بصورت جانبی روی شاخه هایی که سال قبل رشد نموده اند تشکیل می شوند و از رنگ صورتی روشن تا قرمز و بنفش متغیر می باشند و بطور معمول قبل از پیدایش برگ ها ظاهر می شوند.

    بیشتر ارقام هلو وشلیل خود بارور بوده و گرده افشانی بطور طبیعی توسط حشرات انجام می شود و نیازی به ارقام گرده دهنده ندارد. پوست میوه هلو توسط مقدار زیادی کرک پوشیده شده است.

    گوشت میوه ممکن است سفید و یا زرد و در اطراف هسته قرمز باشد. هسته میوه ممکن است به گوشت چسبیده و یا از آن جدا باشد.

    شلیل، نوعی هلو است که توسط جهش رویشی در یکی از ژن های هلو ایجاد گشته که موجب از بین رفتن کرک های روی پوست میوه هلو و در نتیجه ایجاد رنگ، عطر و طعم خاص شلیل شده است.

     آشنایی با ارقام میوه هلو

    ارقام هلو براساس وضعیت جدا شدن از بافت میوه:

    1. ارقام هسته جدا بخاطر گوشت نرم و آبدار آن بیشتر برای مصرف تازه خوری استفاده می شود.
    2. ارقام هسته چسبیده که هسته به گوشت میوه چسبیده است. بافت میوه سفت بوده و برای صنعت کمپوت مناسب می باشد.

    ارقام هلو بر اساس زمان رسیدن میوه:

    1. ارقام خیلی زودرس: زمان برداشت این ارقام در اواخر اردیبهشت می باشند.
    2. ارقام زود رس: میوه این ارقام در خرداد ماه قابل برداشت می باشند.
    3. ارقام میان رس: محصول این ارقام از اواسط تیر تا اواسط مرداد قابل چیدن می باشند.
    4. ارقام دیر رس: ارقامی هستند که میوه آن ها از اواخر مرداد تا شهریور قابل برداشت و عرضه به بازار می باشند.

    بطور کلی ارقام زود رس به هسته چسبیدگی و ارقام دیر رس به هسته جدایی متمایل هستند.

    holoo 10 1

     آشنایی با نیاز اکولوژیکی(شرایط اقلیمی) میوه هلو

    هلو و شلیل یک دامنه نیاز سرمایی وسیع نسبت به سایر محصولات دارند که در تشکیل گل و میوه موثر است. بعضی از ارقام فاقد نیاز سرمایی است و در مناطق گرمسیری کشت می شود و بعضی ارقام آن حدود 1000 ساعت دمای کمتر از 7 درجه سانتی گراد سرما نیاز دارد.

    به طور میانگین نیاز سرمایی بیشتر ارقام حدود 900-600 ساعت دمای کمتر از 7 درجه سانتی گراد می باشد. مقاومت هلو در برابر سرمای زمستانه، از سیب و گلابی کمتر و تقریبا شبیه ((به)) می باشد. گله های باز شده هلو  و شلیل و میوه های تازه تشکیل شده در صورتی که در زمان محدودی در دمای -2/2 سانتی گراد و یا کمتر قرار گیرند از بین می روند.

    با توجه به این که گل هلو 3 تا 4 هفته زودتر از گل سیب باز می شود از این لحاظ نسبت به سرمازدگی بهاره حساس تر می باشد لذا  از کاشت نهال هلو و شلیل در مناطقی که خطر سرمای بهاره آنجا را تهدید می نماید باید خود داری گردد.

    برای تشکیل رنگ قرمز در هلو برخلاف میوه سیب نیازی به دمای پایین در شب نیست و رنگ قرمز بیشتر تابع رقم و نور می باشد. بطور کلی هلو، در برابر گرمای تابستان مقاومتر از سیب و در تابستان گرم، میوه آن مانند گلابی از کیفیت بهتری برخوردار می شود.

    خاک های لومی تا شنی متوسط بهترین خاک برای کاشت هلو و شلیل می باشد این خاک ها می بایست عمیق و با زهکش مناسب باشند. زیرا ریشه هلو و شلیل همانند بیشتر درختان هسته دار نسبت به تنش ضعیف و غرقاب شدن اراضی بسیار حساس است.

    بنابراین از غرس نهال های هلو و شلیل در ارضی شالیزاری به دلیل تجمع آب و رطوبت بالا و ایجاد پوسیدگی در ریشه و خشک شدن و از بین رفتن توصیه نمی شود.

    آشنایی با روش تکثیر و پرورش نهال هلو

    ازدیاد هلو و شلیل معمولا از طریق انجام عملیات پیوندی روی پایه های بذری صورت می گیرد. در حال حاضر، پایه های هلو طیف وسیعی از انواع پایه های بذری هلو، آلو، گوجه، بادام و پایه های همگروهی حاصل از دو رگه های  هلو  بادام و امثال این ها را شامل می شوند که با استفاده از روش غیر جنسی تکثیر و به عنوان پایه های رویشی محسوب می شوند.

    انتخاب پایه برای هلو علاوه بر داشتن تحمل در برابر خشکی و شرایط نامساعد خاکی، معمولا بر اساس  ویزگی های زیر صورت می گیرد:

    • قابلیت تحمل در برابر نماتد: نماگارد-نمارد-گاردین.
    • توان تحمل در برابر شرایط آهکی خاک: لاول-هاستن-تایتن-GF677
    • توان تحمل در برابر زهکش نا مناسب  و وضعیت خاک: گاردین-هلفورد.
    • استعداد تحمل به سرما: لاول-گاردین-هلفورد-بایلی.

    6751942 302 1

    طراحی باغ هلو چگونه است؟

    برای احداث باغ در یک منطقه باید ابتداء نسبت به جمع آوری اطلاعات و انجام مطالعات اولیه که شامل بررسی موقعیت باغ از نظر شرایط آب و هوایی، امکان دسترسی به آب مطمئن و کافی، جنس و نوع خاک، همچنین امکان دسترسی به بازار می باشد، اقدام نمود. تجزیه نمونه های آب منابع آبی و حاصل خیزی و تعیین کیفیت خاک  بطور دقیق از طریق آزمایشگاه های خاک و آب انجام می شود که قبل از احداث باغ امری ضروری است.

    خصوصیات خاک کاشت هلو

    بهترین خاک برای کاشت هلو و شلیل خاک های عمیق با زهکش مناسب با بافت نسبتا سبک یعنی خاک شنی لومی که دارای مقادیر کافی مواد هوموس باشد. مناسبترین اسیدیته خاک بین 7-6 می باشد. کشت هلو و شلیل در زمین هایی که سابقه کشت این محصولات را دارند باعث افزایش ابتلا به بیماری کوتاهی عمر هلو یا بیماری زوال هلو می شود که این بیماری به شدت باردهی را کاهش می دهد.

    طراحی برای احداث باغ هلو

    طراحی برای احداث باغ در اراضی مسطح یا در شیب دامنه متفاوت است در اراضی شیدار، شیب زمین باید در نظر گرفته شود و با پیاده کردن خطوط تراز( یعنی تمام نقاط روی خط هم ارتفاع باشند) و جلوگیری از فرسایش خاک و عدم جاری شدن روان آب و به منظور انجام عملیات آبیاری در تمام سطح باغ، دامنه در اراضی شیبدار را تراس بندی یا سکو بندی کرد.

    هرچه قدر شیب زیادتر باشد سکو ها و تراس ها کم عرض تر خواهند بود به طوری که بعضی موارد بیشتر از یک یا دو ردیف نمی توان در آنجا نهال کاشت، ولی اگر شیب زمین تند و زیاد نباشد فاصله و عرض را می توان زیادتر گرفت و روی هر سکو دو یا سه و یا بیشتر ردیف نهال غرس نمود.

    طراحی باغ درمناطق جلگه ای که در اراضی تقریبا مسطح ایجاد می شوند معمولا اشکال هندسی منظمی دارند که اکثرا مربع، مستطیل، مثلثی یا لوزی می باشند. در سال های اخیر از شیوه های سنتی در ترتیب و فرم دهی درختان استفاده شده است.

    فواصل کاشت نهال های هلو

    مناسب ترین فاصله برای درختان هلو و شلیل با پایه های بذری 4 در 4 متر یا 5 در 4 یا 5 در 5 متر توصیه می شود. در سیستم مستطیلی (مثلا 5 در 4متر) فاصله بیشتر (5 متر) در جهت شرق و غرب و فاصله کمتر بین درختان (4متر) در جهت شمال و جنوب قرار می گیرد. با این روش سایه درختان کمتر بر روی یکدیگر قرار گرفته و هر درخت از نور بیشتری بهرمند می شوند و همچنین از سطح باغ به دلیل تراکم مناسب درختان نهایت بهره اقتصادی حاصل خواهد شد.

    18 3 30 2058286016 1

    نحوه  کاشت نهال هلو

    پس از علامت گذاری و تعیین نقاط کاشت روی ردیف ها و خطوط باید گودال هایی به ابعاد 60 در 60 سانتی متر حفر کرد. در هنگام کندن چاله کاشت باید خاک سطح الارض در یک سمت و خاک تحت الارض را درسمت دیگر بطور جدا قرار داده شود.

    سپس خاک سطح الارض را با کود دامی پوسیده مخلوط نموده و مقداری از آن را در ته گودال ریخته و نسبت به آبیاری آن اقدام نمود تا خاک گودال کاملا نشست نماید. پس از نشست کامل، مقدار دیگری از آن را در ته گودال بصورت کپه ای یا مخروط می ریزند.

    مشخصات نهال سالم و استاندارد هلو

    تنه نهال هلو و شلیل باید صاف، سالم و بدون هر گونه شکاف و یا آثار صمغ بوده و ارتفاع آن حد اقل 100 سانتی متر و قطر نهال 1-2 سانتی متر و سن نهال 1 و 2 سال باشد.

    نهال هلو و شلیل پیوندی باید تک تنه، شاداب، سالم، دارای ریشه اصلی بطول 35-20 سانتیمتر و دارای 6-5 ریشه فرعی بطول حد اقل 5 سانتیمتر و عاری از هر گونه آفت و بیماری باشد.

    جهت تامین نهال باید از نهالستان های مطمئن و معتبر که دارای مجزو تولید نهال از موسسه تحقیقات ثبت و گواهی بذر و نهال می باشند اقدام گردد و در هنگام تحویل نهال از مسئول نهالستان برای شناسایی نوع رقم و اصالت نژاد و بهداشت نباتی تاییدیه لازم اخذ شود.

     آشنایی با نحوه نگهداری موقت نهال هلو

    ریشه نهال ها باید هنگام حمل با پوشش مناسب از نوع گونی یا کنف مرطوب و نیز پلاستیک محافظت شود و پس از رسیدن به محل باغ بلافاصله ریشه ها را در داخل کانالی (شرقی-غربی) با عمق 50 تا 60 سانتی متر در زیر خاک بطور مورب قرار داد بطوری که نوک نهال ها به طرف  جنوب باشد و سپس نسبت به غرس نهال ها در محل اصلی هرچه سریعتر اقدام نمود.

    توجه: از انتقال خاک به همراه نهال جدا خود داری گردد

    2304111 584 1

     شناخت زمان کاشت نهال هلو

    در مناطقی که زمستان ملایم و مرطوب باشد بهترین زمان کاشت نهال هلو و شلیل اواخر پاییز است و در مناطقی  که زمستان سرد و خیلی خشک باشد عملیات کاشت نهال باید در اواخر زمستان یا اوایل فروردین قبل از باز شدن جوانه صورت گیرد زیرا در چنین روزها، هوای سرد مانع رشد قسمت های رویشی نهال می شود. اما ریشه ها در داخل خاک با درجه حرارت ثابت زمین رشد و فعالیت ریشه ها آغاز خواهد شد که در استقرار و ماندگاری نهال تاثیر دارد.

     شناخت نحوه کاشت نهال هلو

    پس از تهیه نهال ریشه نهال را درصورت زخمی بودن هرس و بعد روی کپه قرار داده و سپس رو آن، خاک ریخته  تا گودال کاملا پر شود و بعد نهال را با دست مستقیم گرفته و اطراف آن را با پا یا با وسیله دیگر فشار داده تا ریشه ها در خاک مستقر شوند و سپس نسبت به عملیات آبیاری اقدام می شود.

    هنگام کاشت نهال باید دقت شود تا محل پیوند حد اقل 10 تا 20 سانتیمتر بالاتر از سطح خاک و طوقه نهال( حد فاصله بین قسمت ریشه و تنه نهال) در سطح خاک باغ در چاله قرار گیرد در غیر این صورت بیماری پوسیدگی طوقه(گموز) موجب خسارت و از بین رفتن نهال خواهد شد.

    سربرداری نهال هلو چگونه است؟

    پس از کاشت نهال، تنه نهال از ارتفاع 80 تا 100 سانتیمتر روی سطح خاک قطع و سربرداری می شود. سرزنی نهال باید به نحوی انجام شود که محل قرار گرفتن قیچی باغبانی به طور مورب و در امتداد جهت جوانه یا شاخه ای که در انتهای نهال قرار دارد، یعنی پس از سربرداری، جوانه یا شاخه در پشت محل برش قرار گیرد.

    توصیه می شود بعد از عمل سربرداری جهت تسریع در ترمیم زخم و به منظور جلوگیری از ورود عوامل بیماری زا، محل زخم روی نهال با چسب باغبانی کاملا پوشانده شود. پس از کاشت و سربرداری نهال باید قیم را درون چاله و در فاصله 5 تا 7 سانتیمتری نهال مستقر و نسبت به بستن آن با نخ گونی اقدام نمود تا از تکان خوردن و پاره شدن ریشه های مویی نهال در اثر وزش باد جلوگیری گردد. در هنگام قرار دادن قیم در کنار نهال باید دقت شود تا قیم در جهت وزش باد نصب شود.

     آشنایی با نحوه آبیاری درختان هلو

    پس از کاشت نهال هلو و شلیل در باغ باید بلافاصله نسبت به آبیاری آن اقدام نمود تا خاک کاملا نشست کرده و ریشه ها کاملا با خاک تماس پیدا کند. از آنجایی که هدف اصلی از آبیاری، تامین رطوبت لازم برای رشد گیاه و رقیق کردن خاک می باشد، عملیات آبیاری با توجه به شرایط منطقه و خاک باید به طور مرتب و منظم انجام شود.

    باید توجه داشت که ریشه هلو و شلیل نسبت به آب زیاد موجود در خاک (غرقاب) و عدم تهویه اراضی، حساسیت زیادی دارد و باید از آبیاری بیش از حد جلوگیری نمود تا سبب خفگی ریشه نگردد. بعد از هر دو یا سه دروه آبیاری باید عملیات سله شکنی خاک درون گودال و طشتک آبیاری صورت گیرد.

    1460527808 img 9610 copy 1

    تغذیه و کود دهی درختان هلو چگونه است؟

    باتوجه به این که توصیه کودی به عواملی از قبیل جنس و بافت خاک، میزان اسیدیته خاک، عناصر موجود در خاک و اندام گیاه، رقم و سن درخت، آب و هوای منطقه(میزان بارندگی-رطوبت-نور و غیره) بستگی دارد که تمام نقاط کشور یکسان نمی باشد لذا انجام عملیات نمونه برداری خاک و برگ و تفسیر نتایج آن بر اساس تجزیه های آزمایشگاهی جهت تغذیه درخت و مصرف بهینه کود های شیمیایی و حیوانی امری ضروری و الزامی است.

    زیرا بهترین روش ارزیابی وضعیت تغذیه ای یک باغ، علاوه بر برسی عملکرد و کیفیت محصول، و تجزیه تلفیقی نمونه های خاک و برگ نیز می باشد. در باغ های احداث شده آزمون خاک مکمل تفسیر نتایج تجزیه برگ و مشخص نمودن ترکیب کودی در برنامه تغذیه ای می باشد.

    زیرا اکثر مطالعات نشان می دهد که بین آزمون خاک و تجزیه برگ در باغ ها رابطه کمی وجود دارد و به علاوه مشاهدات میدانی کارشناسان با نتایج نمونه های مذکور همبستگی مستقیم خوهد داشت.

    کنترل علف های هرز باغات هلو چگونه است؟

    علف هرز به گیاهی اطلاق می شود که در جایی ناخواسته می روید یعنی در جایی که انسان مایل نباشد آن گیاه در آن جا رشد نماید علف های هرز راه های مختلف بشرح ذیل به محصولات کشاورزی خسارت وارد می نماید.

    • رقابت با محصولات زراعی و باغی در جذب آب، مواد غذایی و نور.
    • ترشح مواد مسموم کننده از طریق ریشه در خاک (اثر آلیلوپاتیک) که این حساسیت مو جب محدود یا متوقف شدن رشد سایر گیاهان می شود.
    • کاهش کیفیت محصولات زراعی و باغی.
    • تشدید امراض و آفات گیاهی.
    • افزایش مخارج تولید.
    • افزایش مشکلات در مدیریت آب.
    • برای دفع علف های هرز می توان از سه روش پیشگیری، نابودی کامل(زدودن) و مبارزه استفاده کرد.

    پیشگیری از رشد علف های  هرز باغات هلو

    عبارتست از مجموعه عملیاتی که از ورود یک علف هرز جدید به یک منطقه معین جلوگیری می شود مانند استفاده از بذر تمیز، کود دامی پوسیده عاری از بذور علف های هرز و یا آبیاری با آب تمیز و غیره. عبارت است از به کار گرفتن کلیه روش ها و امکانات برای از بین بردن تمام قسمت مختلف علف هرز شامل شاخه،برگ،ریشه،میوه، و بذر.

    مبارزه با علف های هرز در باغات هلو

    مبارزه با علف های هرز در باغات هلو عبارت است از کلیه عملیات و امکانات، برای کاهش جمعیت علف های هرز به نحوی که علف هرز باقیمانده نتواند ضرر اقتصادی به باغ وارد نماید. این طریقه، عملی ترین و مرسومترین روش دفع علف های هرز بوده که شامل روش های متفاوت بشرح ذیل می باشد.

    1. مبارزه مکانیکی.
    2. مبارزه زراعی.
    3. مبارزه بیولوژیکی.
    4. مبارزه تلفیقی.
    5. مبارزه شیمیایی.

    تربیت، هرس و فرم دهی درختان هلو

    غالبا جهت تربیت و هرس درختان هلو و شلیل از شکل جامی یا مرکز باز یا بدون شاخه پیش آهنگ استفاده می شود زیرا نور به راحتی به داخل نفوذ کرده و به همه شاخه ها می رسد.

    1. طرز تربیت درختان به شکل جامی یا مرکز باز بشرح ذیل می باشد.
    2. فاصله سربرداری درخت: سربرداری درخت در فاصله 80 تا 100 سانتیمتری از سطح زمین پس از غرس نهال انجام می شود
    3. شاخه اصلی: سه الی چهار شاخه که با تنه، زاویه نزیدک به عمود داشته و در جهت های مختلف در اطراف تنه اصلی واقع شده و با یکدیگر 10 تا 15 سانتی متر فاصله دارند را به عنوان شاخه اصلی انتخاب نموده  و مابقی شاخه ها حذف می گردند. درصورتی که فواصل شاخه ها اصلی کمتر از 10 سانتی متر باشد احتمال شکستن شاخه ها در سال های آینده وجود دارد.
    4. طول مساوی شاخه های اصلی: شاخه های انتخاب شده اگر از 30 سانتی متر بیشتر باشند از یک سوم تا یک پنجم جوانه بیرونی قطع می شوند تا شکل جامی درخت به سوی خارج کشیده شود. باید سعی شود شاخه های اصلی دارای طول مساوی باشند.درهنگام هرس وحذف قسمتی از شاخه ها باید دقت شود تا حد امکان محل برش، در بالای جوانه بیرونی واقع گردد، زیرا شاخه های جدید به سمت برونی درخت هدایت می شوند و از تراکم شاخه ها به سمت داخل درخت جلوگیری خواهد شد.
    5. حفظ اسکلت درخت: جهت حفظ اسکلت درخت باید از رشد سالیانه شاخه  های جانبی بر روی تنه اصلی جلوگیری به عمل آید. به همین منظور با شروع فصل رشد، جوانه هایی که رشد شان بر روی تنه اصلی فعال شده حذف می گردند. از این رو همیشه باید سعی شود عمل جوانه گیری چند مرتبه آن هم به فاصله یک هفته از یکدیگر انجام شود.

    شاخه هایی که با زاویه کمی نسبت به تنه اصلی قرار دارند با قرار دادن قطعات چوبی بین شاخه و تنه در اوایل فصل رشد که شاخه ها قدرت انعطاف پذیری بیشتری دارند، زاویه نسبتا باز تری پیدا خواهند کرد.

    درصورت ظهور جوانه رویشی در زیر محل پیوند و بر روی پایه، باید نسبت به حذف کلیه جوانه ها اقدام گردد.

    pruning apricot trees 1

     آشنایی با زمان برداشت میوه هلو

    دروه رسیدن میوه هلو و شلیل بعد از بدست آوردن حجم و رنگ لازم خیلی زود طی می شود و در شرایط عادی بعد از چند روز پس از برداشت به سرعت به مرحله رسیدن کامل می رسند و عدم برداشت به موقع آن ها باعث تغییر رنگ و افت کیفی میوه می گردد.

    این میوه ها دارای بافت نرم و آب زیاد بوده و صدمه پذیر می باشند. بنابراین لازم است در چیدن آن ها نهایت مراقبت به عمل آید. میوه های هلو و شلیل اکثرا بصورت تازه و به فاصله کمی پس از برداشت به بازار عرضه می شوند.

    البته بعضی از ارقام بر تازه خوری در صنایع تبدیلی نیز مصرف می شوند، مثل ارقامی که برای تهیه انواع کمپوت و آبمیوه کاربرد دارند. بنابراین شیوه چیدن میوه هاو چگونگی آن ها از زمان برداشت تا مصرف و حمل نقل آن ها بر حسب نحوه مصرف آن متفاوت خواهد بود.

    نکات مهم قبل از عملیات برداشت میوه هلو

    نکات مهم قبل از عملیات برداشت میوه هلو عبارتند از:

    • حداکثر تلاش و کوشش برای شروع برداشت در بهترین زمان تعیین شده برای هر محصول و حتی هر رقم در هر محل، به نحوی که میوه ها بیش از حد نرسند یا ریزش نکنند.
    • انتخاب مکانی در باغ جهت جمع آوری، درجه بندی و بسته بندی و نگهداری میوه ها توصیه می شود.
    • مکان انتخاب شده باید سایه، خنک و امن باشد.
    • محل جمع آوری محصولات در فاصله مناسب از اکثریت درختان واقع شود.
    • کف این محل باید کاملا مسطح و در صورت امکان بتن باشد تا چیدن جعبه ها روی هم  امکان پذیر باشد.
    • پیشبینی تعداد کافی کارگر میوه چین از موارد مهم در عملیات برداشت باشد.
    • برنامه ریزی برای آموزش کارگران میوه چین قبل از برداشت محصول پیشنهاد می گردد. و در صورت امکان لازم است از نیروی انسانی مجرب در عملیات برداشت میوه استفاده می شود.
    • باغدار باید نسبت به تهیه سبد، سطل، جعبه مناسب با توجه به نحوه مصرف میوه و عرضه به بازار، نردبان های دو طرفه و تمهیدات خاصی را در نظر بگیرد و نیز تهیه وسیله حمل و نقل مانند تراکتور یا تریلی برای جمع آوری جعبه ها از سطح باغ های وسیع تا محل بارگیری و نیز کامیون برای حمل به بازرا فروش یا انبار مرکزی برنامه ریزی و پیش بینی نماید.

    139304230959192743202424 1

     آشنایی با نحوه برداشت میوه هلو

    روش صحیح چیدن میوه بدین ترتیب است که یک طرف قسمت دم میوه بالا قرار می گیرد و سپس پیچانده می شود با این شیوه به آسانی و بدون ضربه و آسیب، میوه از درخت زجدا می شود.اگر میوه به راحتی جدا نمی شود، با قرار دادن انگشت اشاره در مقابل شاخه ای که میوه از طریق دم به آن متصل است، همزمان با پیچاندن میوه به راحتی و بدن این که شاخه حاصل میوه بشکند از درخت جدا خواهد شد.

    برداشت میوه در ابتدا بدون نیاز نردبان دو طرفه از بالاترین قسمتی که با دست بتوان میوه را چید آغاز خواهد شد همزمان برداشت، شاخه سبک شده و بالا می رود در نتیجه میوه هایی که بالای شاخه اند قبل از این که از دسترس خارج شوند باید برداشت گردند.

    میوه های که در پایین شاخه قرار دارند بالا آمده و احتیاجی به خم شدن برای چیدن آن ها نیست بنابراین باید تمام میوه هایی که در بخش  کم ارتفاع درخت وجود دارند را با دست برداشت کرد و تا پایان برداشت میوه در بخش مذکور از درخت، نردبان مستقر نخواهد شد.

    سوراخ شدن پوست میوه، ساییدگی ضربه و غیره به بافت میوه آسیب می رساند و میوه های را خراب می کند . بنابراین برداشت و جابجا کردن صحیح و رعایت کیله نکات ذکر شده از ضایعات میوه جلوگیری خواهد شد.

    نکات مهم در طی عملیات برداشت میوه هلو

    نکات مهم در طی عملیات برداشت میوه هلو عبارتند از:

    1. کنترل و نظارت بر کار گران میوه چین در حین عمل برداشت ضروری است تا از وارد آوردن هر گونه خراش با ناخن یا فشار انگشت به میوه و زخمی کردن آن و نیز عدم تناوب بین ظرفیت سبد و حجم میوه که ممکن است موجب ریزش میوه به زمین در حین انتقال شود، باید جلوگیری کرد.
    2. شروع چیدن میوه از شاخه های پایین (بدون نردیان) و ادامه آن تا شاخه های بالا بصورت عمودی یا ستونی توصیه می شود.
    3. از آن جایی که دست دراز کردن و خم شدن به سمت میوه روی نردبان احتمال افتادن را در پی خواهد داشت، در صورت نیاز مرتبا جای نردبان تغییر داده شده تا برداشت کننده روی نردبان حرکت کمترین داشته باشد.
    4. از نشستن روی شاخه درخت جهت برداشت میوه پرهیز شود
    5.  از کشیدن بیش از حد شاخه به طرف خود که موجب شکستن آن می شود باید اجتناب نمود.
    6. میوه ها به آرامی درون سبد یا ظرف برداشت قرار گیرد و از انداختن میوه جدا خود داری شود.
    7. قرار دادن جعبه های جمع آوری میوه در دسترس کارگران و رعایت این موارد، از اتلاف وقت در زمان برداشت جلوگیری خواهد کرد.
    8.  میوه ها باید با یک حرکت چرخشی ملایم از سطل خالی گردد تا از صدمات ناشی از بهم خوردن میوه ها جلوگیری شود.
    9. حفظ و نگهداری میوه های چیده شده در سایه، و انتقال سریع آن ها به سایه بان مخصوص جمع آور محصول، ضروری است.
    10. سرد کردن اولیه میو های برداشت شده به منظور افزایش عمر انباری میوه برای عرضه به بازار و یا برای عملیات ذخیره سازی و نگهداری در سرد خانه های صنعتی و فنی پیشنهاد می گردد. هلو و شلیل در بیشتر شرایط عادی دارای دوره انبار مانی کوتاه می باشد که بطور متوسط حدود 2 هفته اعلام شده است. به منظور دستیابی به حداکثر انبارمانی می توان آن ها را در دمای بین 0/5 تا صفر درجه سانتی گراد با رطوبت نسبی 90 درصد ذخیره و نگه داری نمود.

      [product_category category = “158” products limit=”12″ columns=”6″ orderby = “date” order = “ASC operator” = “IN”]

  • مراحل کاشت، داشت و برداشت انبه

    مراحل کاشت، داشت و برداشت انبه

    رده بندی و مشخصات گیاهشناسی انبه

    انبه یکی از میوه های گرمسیری و نیمه گرمسیری و عمده دنیا بعد از مرکبات و موز می باشد .این گیاه بومی جنوب شرق آسیا ، برمه و شرق هندوستان است ، قدمت کشت  انبه در هندوستان به 4 هزار سال قبل می رسد . انبه بر اثر تلاقی بین گونه ای وجهش یافته انجام گرفته دارای تنوع بسیار است ،احتمال داده  می شود که منشا اصلی  انبه نواحی هند و برمه باشد ،زیرا در این مناطق ارقام وحشی  انبه موجود می باشد .

    انبه از نواحی هند و برمه به دیگر نواحی گرمسیری  گسترش یافته است، مرکز دوم انبه جنوب شرق آسیا واقع در فیلیپین ، اندونزی ، تایلند ،مالزی ، ویتنام و کامبوج میباشد.انبه در عرض های جغرافیایی بین 25 درجه نیم کره شمالی  وجنوبی پرورش داده می شود.

    هندوستان بزرگترین تولید کننده انبه در دنیاست  و نصف تولید انبه به این کشور اختصاص دارد . همچنین  کشور های چین ، مکزیک ،تایلند،پاکستان، استرالیا  واسپانیا  از کشور های تولید کننده انبه به شما می آیند.

    شرایط اقلیمی و خاک مورد نیاز برای انبه

    دمای مورد نیاز گیاه انبه

    میوه مناطق گرمسیری و نیمه گرمسیری می باشد ، و در عرض های جغرافیایی 25 درجه نیم کره شمالی و جنوبی گسترش یافته و تا ارتفاع 1400 متر ازسطح دریا کشت می شود اقلیم گرم و خشک برای تشکیل میوه مناسب است .میانگین برای تشکیل میوه مناسب است.

    حداقل دمای رشد گیاهی 12/5 دمای مطلوب 24 الى27درجه سانتی گراد بوده و دمای حداکثر برای انبه 48 درجه سانتی گراد است حداقل دمای قابل تحمل 1 الى 2 درجه سانتی گراد است. در دمای 1- درجه سانتی گراد به شدت اسیب می بیند. درختان بالغ می توانند به مدت کوتاه دمای 3/5- درجه سانتی گراد را تحمل کنند.

    دما در رشد درختان و رشد نسبی میوه ها اثر مستقیم دارد.معمولا چرخه جست رشد شاخه ها تحت دمای 20 درجه سانتی گراد روز و 15 درجه سانتی گراد شب به مدت 20  هفته به طول می انجامد. اگر دما در طیروز 30 درجه سانتی گراد و در شب 20 درجه سانتی گراد باشد، طول جست رشد، به مدت 6 هفته ادامه می یابد.دمای پایین سبب بدشکل شدن گل ها می شود و دانه های گرده قوه نامیه خود را از دست می دهند.

    دمای کمتر از 15 درجه سانتی گراد در حین گلدهی موجب سقط تخمدان و تشکیل میوه های بکریار می شود.انبه در مناطقی که میزان بارندگی 300 الی 2500 میلی متر باشد قادر به رشد است. بارندگی یا رطوبت نسبی بالا طی گلدهی بسیار مضر می باشد و سبب کاهش تشکیل میوه می شود.انبه نیاز به هوای خشک و آفتابی در طی گلدهی و زمان رسیدن میوه ها دارد. انبه در انواع خاک ها قادر به رشد می باشد اما برای تولید تجاری محصول به خاک های عمیق، زهکشی شده با بافت لومی شنی نیاز دارد. PH مناسب خاک 5/ 5 الى 7 / 5 می باشد. انبه به شوری بسیار حساس می باشد و باید هدایت الکتریکی (EC) در عصاره اشباع خاک کمتر از 1 دسی زیمنس بر متر باشد.

    کاشت انبه

    فیزیولوژی(مراحل ) تشکیل گل و میوه انبه

    در مناطق نیمه گرمسیری که دارای فصل خنک می باشند گل انگیزی در آبان ماه انجام می گیرد و گل ها در نیمه دوم اسفند تا فروردین ماه ظاهر می شوند و مدت گل ده 2 الی 3 هفته می باشد. در نواحی گرمسیری با دوره های خشکی و بارندگی در اوایل فصل خشک گلدهی تحریک می شود. در مناطق گرمسیری معمولا گلدهی در تیر و مرداد انجام می گیرد.

    برخی از ارقام انبه در طی سال گل و میوه تولید می کنند. در سالهایی که زمستان گرم باشد، درختان انبه در سه نوبت گل و میوه به وجود می آورند. . گل ها در صبح زود باز می شوند و حداکثر گرده ریزی بین ساعت 8الی 12 صبح انجام می گیرد. کلاله ها بلافاصله آماده پذیرش دانه گرده می شوند. دمای مناسب برای رشد لوله گرده 22 الی 28درجه سانتی گراد کاهش می یابد. سه سانتی گراد می باشد. قوه نامیه دانه های گرده در دمای بالاتر از 30 درجه سانتی گراد و کمتر از 10گرده افشانی در انبه اکثرا توسط مگس های خانگی انجام می گیرد.

    اکثر ارقام انبه خودبارور بوده و برخی ارقام تقریبا خودناسازگار می باشند و نیاز به ارقام گرده دهنده دارند. دانه های گرده در رطوبت بالا و بارندگی نمی توانند پخش شوند. دمای کمتر از 12 درجه سانتی گراد شبانه از عمل تلقيح جلوگیری می کند. طبق گل که مادگی روی آن قرار دارد شهد تولید می کند. در برخی از ارقام انبه درصد بسیار کمتری میوه به صورت بكربار تولید می شود و علت آن می تواند ناشی از دمای پایین در حین گلدهی یا عدم وجود دانه گرده باشد. اما برای تولید تجاری میوه نیاز به گرده افشانی و تلقيح می باشد.

    انبه های مناطق نیمه گرمسیری که متعلق به گروه هندی می باشند، بذرهای تک جنینی به وجود می آورند.

    ارقام چند جنینی در انبه های گرمسیری آسیای جنوبی نظیر مالزی، فیلیپین و اندونزی مشاهده می شود. بذرهای چندجنینی از نوع بذرهای نامیزه بوده و در اثر پدیده نامیزیدن به وجود می آیند. پدیده نامیزیدن (آپومیکسی) نوعی بکرزایی به شمار می آید و جنین ها در اثر بینرزایی حاصل می شوند.

     

     

    1611311

    گرده افشانی انبه چگونه است؟

    در بذرهای انبه علاوه بر اینکه در اثر گرده افشانی و تلقیح جنین جنسی” به وجود می آید، همچنین در حین تلقیح در خارج کيسه جنینی و در برخی از سلول های بافت خورش نزدیک سفت تقسیم میتوز انجام می گیرد و چندین جنین نابجا حاصل می شود.

    این نوع جنينها گیاهان شبیه به اصل به وجود می آورند و آنهارا جنین های خورشی13 نیز می نامند.

    علاوه بر اینکه جنین های نابجا از توسعه بافت خورش احاطه کننده کیسه جنینی به وجود می آیند، در ضمن از جوانه زنی مستقیم لپه ها یا از محور زیر لپه جنین های خورشی نیز می تواند جنین های نابجا حاصل شود. سلول های خورشی اختصاصی شده برای تشکیل جنین های غیر جنسی با سیتوپلاسم متراکم و محتویات نشاسته خود قابل تشخیص می باشند.

    این سلولها به تدریج وارد حفره کیسه جنینی شده و در آنجا بعد از تقسیم سلولی و تمایز، جنین ها را به وجود می آورند. توارث تشکیل چند جنینی ” از طریق دورگ گیری بین انبه های تک جنینی و چند جنینی مورد مطالعه قرار گرفته است.

    گرچه نتایج ضد و نقیض مبنی بر کنترل صفت تک جنینی توسط ژن غالب یا کنترل چند جنینی به وسیله یک یا چند ژن مغلوب گزارش شده است اما مطالعات انجام شده توسط مارکرهای ریزماهواره، غالب بودن صفت چندجنینی را تائید می کند. منشاء ویژگی چندجنینی متعلق به انبه های هندی می باشد.

    برخی ارقام انبه خودناسازگار می باشند. مطالعات جنین شناسی نشان می دهد که در ارقام خودناسازگار، 15 روز بعد از گرده افشانی و تلقیح در اندوسپرم فساد تدریجی شروع می شود.

    خودناسازگاری در انبه از نوع اسپرو فیتیک می باشد. در ناسازگاری اسپرو فیتیک ژن غالب ناسازگاری دخیل می باشد. در برخی از ارقام انبه دگر ناسازگاری نیز گزارش شده است. تحقیقات نشان میدهد که در ارقام تک جنینی، خودگرده افشانی” عامل محدودکننده عملکرد نمی باشد. .

    انبه گیاه آلوپلی پلوئيد به شمار می آید و این ویژگی ناشی از تلاقی بین گونه های مختلف می باشد. آلوپلی پلوئید به گیاهان پلی پلوئید با یک یا تعداد بیشتر مجموعه های کروموزومی از جنسها، گونه ها یا نژادهای مختلف اطلاق می گردد.

     آموزش روش های ازدیاد انبه

    گر چه طی سالیان زیاد انبه به وسیله بذر ازدیاد داده شده است اما این امر سبب تغییر صفات و به وجود آمدن گیاهان نامتجانس می شود ، زیرا بذرهای تک جنینی انبه نیز همانند اکثر درختان میوه ناخالص می باشند.

    همچنین دوره نونهالی در نهال های بذری (دانهالها) بیش از 5 سال بوده و گاهی اوقات به 10 سال می رسد. علیرغم این موضوع از بذرهای چندجنینی برای ازدیاد انبه استفاده به عمل می آید. زیرا نهال های به وجود آمده از جنین های غیرجنسی شبیه پایه مادر می باشند. تشخیص نهال های به وجود آمده از جنین های غیر جنسی تقریبا آسان می باشد. زیرا نهال به وجود آمده از جنین جنسی نسبت به نهال های غیر جنسی از رشد کمتر برخوردار می باشد. نهال های چندجنینی را باید با دقت از همدیگر جدا کرد طوری که به لبه آنها آسیب نرسد.

    بذرهای چندجنینی بین 3 الی 8 نهال تولید می کنند. بذرهای انبه کوتاه عمر بوده و از نوع بذرهای ناپایدار به شمار می آیند. بذرها قوه نامیه خود را طی 30 إلى 40 روز از دست می دهند. بنابراین توصیه می شود که بذرها بعد از استخراج از میوه بلافاصله کشت شوند. محیط کشت مناسب مخلوطی از ماسه و پرلیت می باشد. بذرها معمولا طی ۲ الى 4 هفته جوانه می زنند.

    امروزه در اکثر مناطقی که انبه پرورش داده می شود برای ازدیاد این گیاه از روش پیوند استفاده می شود. زمان مناسب پیوند اوایل بهار یا تابستان می باشد. در فلوریدا معمولا از پیوند قاشی استفاده می شود،روش پیوند مجاورتی از زمانهای قدیم در هندوستان متداول می باشد. انواع پیوندهای جوانه به غیر از پیوند قاشی در انبه مشکل می باشد. زیرا پوست شاخه به راحتی از چوب جدا نمی شود. همچنین تولید شیرابه از محل زخم سبب گیرایی کمتر پیوند جوانه می شود. .

     

    mango 3

     

    مراحل احداث باغ و کشت نهال انبه

    انبه به خاکهای زهکشی شده، عمیق و محل آفتابی نیاز دارد. فاصله کشت نهال ها را 6 الى 7/5  متر و فاصله ردیف های کشت را 9 متر در نظر می گیرند. در حدود 170الی 250 نهال در یک هکتار کشت می شود.

    بعد از پیاده کردن نقشه باغ در نقاط مشخص شده چاله هایی به ابعاد 40 سانتی متر ایجاد می کنند. قبل از کشت نهال، خاک رویی را همراه با کود دامی به داخل چاله می ریزند. زمان مناسب کشت نهال ها بعد از رفع خطر سرما در اوایل بهار می باشد. برای حفظ رطوبت از مالچ پلاستیک یا مالچ طبیعی استفاده می شود.

    نگهداری و مراقبت از باغ  انبه چگونه است؟

    درختان انبه نیاز چندان به هرس ندارند. هرس درختان برای تشویق شاخه دهی به منظور تولید شاخه های میوه ده و همچنین حفظ اسکلت بندی درخت انجام می گیرد. حذف شاخه های خشک شده و شاخه هایی که موجب تراكم تاج درخت می شوند از اهداف دیگر هرس درختان انبه می باشد.

    کاهش آبیاری استفاده از مواد کند کننده رشد نظیر پاکلوبوترازول هرس مناسب، کاربرد جیبرلین قبل از گلدهی، استفاده از کودهای از ته به صورت نیترات پتاسیم یا نیترات آمونیوم یا کاهش کودهای ازته، تنک کردن خوشه ها و حلقه برداری می تواند تا حدودی از سال آوری درختان انبه جلوگیری کند.

    تغذیه مناسب برای درخت انبه

    تغذیه مناسب سبب افزایش عملکرد در درختان انبه می شود. بهتر است برای تشخیص عناصر مورد نیاز، نمونه های برگی بعد از آخرین جست رویشی و قبل از گلدهی تهیه شود. معمولا برای  هر درخت بالغ ، سالانه 700 گرم ازت، 600 گرم فسفات و 750 گرم پتاس توصیه می شود. کود دهی باید در محدوده ریشه و در عمق 20 الی 30سانتی متری خاک انجام گیرد. ریز مغذی ها نیز در تغذیه انبه اهمیت زیادی دارند. کمبود منگنز یا آهن موجب عارضه زوال انبه شده و نوک شاخساره ها خشک می شود.

    همچنین در اثر این عارضه بین رگبرگهای برگ های جوان زرد می شود و آثار کلروز ظاهر می گردد. پوسیدگی گلگاه (نوک نرمی میوه در اثر کمبود کلسیم یا تغذیه بیش از حد ازت بروز می کند. ) انبه در مناطقی که میزان بارندگی 1100 الى 1700 میلی متر در سال باشد، نیاز به آبیاری ندارد. برای تولید محصول تجاری حداقل آب مورد نیاز 130میلی متر در سال می باشد.

    انبه مقاوم به خشکی بوده و در شرایطی که میزان آب 300 میلی متر در سال باشد قادر به رشد است. در فصول گرم سال نیاز به آبیاری بوده و هر 2 هفته یکبار اقدام به آبیاری باغات انبه می کنند. روش آبیاری می تواند به صورت کرتی یا جوی پشته باشد. در صورت امکان آبیاری بارانی یا قطرهای ترجیح داده می شود.

    حفاظت نهال ها در دو سال اول کشت از سرما ضروری می باشد. گرم کردن باغ به وسیله پلارهای باغی، سوزاندن کاه و کلش، نهال ها را از سرمای زمستانه محافظت می کند. سفیدک سطحی” و آنتراکتوز از بیماریهای مهم انبه می باشد و در شرایط مرطوب گسترش می یابند.

    آنتراکنوز سبب لکه برگی، سوختگی گل ها و تغییر رنگ پوست میوه می شود. استفاده از محلول های حاوی گوگرد برای مبارزه با سفیدک سطحی و محلولهای حاوی مس برای آنتراکنوز توصیه می شود. قارچ فوزاریوم سبب بدشکل شدن میوه های انبه می شود. از آفات مهم انبه، مگس میوه و كرم هسته می باشد.

    آموزش برداشت محصول انبه

    میوه های انبه از نوع فراز گرا بوده و اگر در دوره سفت رس (رسیدن فیزیولوژیکی) برداشت شوند، در مرحله بعد از برداشت به طور کامل می رسند. معمولا طول دوره رشد و نمو میوه ها از گل شگوفتگی (گردهریزی) تا رسیدن میوه ها نسبت به ارقام مختلف 100 الی 150 روز می باشد.

    از شاخش های مهم برداشت میوه های انبه تغییر رنگ پوست از سبز به زرد یا نارنجی و نرم شدن کوشت دیده می باشد، برای انتقال به بازارهای دور دست، میوه ها در مرحله سفترس برداشت می شوند. تا متماومت کافی به جابجایی تجاری داشته باشند. میوه های رسیده عمر قفسهای کمتر دارند و باید  طی 3 إلى 5 روز در بازارهای داخلی مورد مصرف قرار گیرند. یکی از شاخه های دیگر برداشت میوه های انبه عریض شادن شانه میوه می باشد. میزان مواد جامد قابل حل (قنا)، تشکیل لایه دومی در پوست میوه، تغییر رنگ گوشت میوه، ریزش طبیعی میوه ها نیز از شاخص های درجه دوم برداشت میوه به شمار می آیند.

    میزان قند میوه ها هنگام برداشت نباید از 13درصد کمتر باشد. هنگام برداشت باید  شیر آبه ترشح شده، از دم میوه پاک شود در غیر این صورت به پوست میوه طی 2 الی 3 روز آسیب می رسد. بخش قابل خوراک میوه را میانبر گوشتی تشکیل میدهد ، میوه هایی که فیبر و طعم تربانتین 14 کمتر دارند. از کیفیت بهتر برخوردار می باشند.

    یکی از امراض مهم   بعد ازبرداشت  میوه های انبه آنتراکنوز می باشد و موجب کاهش بازار پسندی و غیر قابل عرضه شدن محصول می شود.

    در اثر این بیماری لکه های کوچک و سیاه رنگروی پوست میوه به وجود می آید. در حالت پیش رفته لکه ها، بزرگ شده و نرم می شوند. میوه های زرد به این بیماری بیشتر حساس می باشند.

    مبارزه با آنتراکنوز باید قبل از برداشت محصول انحاءای این منظور از قارچکش های حاوی مس استفاده می شود. در مرحله بعد از برداشت، میوه ها را به مدت 2 إلى 5 دقیقه در آب گرم 50 الى 55  درجه سانتی گراد غوطه ور می کنند.

    میوه های انبه را می توان در دمای 7 الي 10 درجه سانتی گراد، رطوبت نسبی 90 إلى 95 درصد به مدت 45 الى 50 روز نگهداری نمود. میوه انبه حاوی ویتامین های K، B، E، A  به ویژه ویتامین C می باشد.

    همچنین پتاسیم، مس، اسیدهای آمینه، رنگیزه های آنتی اکسیدانت، کاروتنوئید و پلی فنولها از ترکیبات دیگر در میوه انبه می باشند. گوشت میوه دارای امگا-3، اسیدهای چرب غیر اشباع، پکتین…و پلی ساکاریده می باشد.

     

    انبه

     

    منبع :

    پرورش میوه های گرمسیری ونیمه گرمسیری  به تالیف : دکتر رسول جلیلی مرندی

    [product_category category = “158” products limit=”12″ columns=”6″ orderby = “date” order = “ASC operator” = “IN”]