مدیریت آفات، بیماری ها و ناهنجاری های فیزیولوژیک پسته (بیماری های قارچی اندام هوایی)

برای سال های طولانی، پژمردگی ورتیسیلیومی که عامل آن Verticillium dahliae Kleb است، تنها بیماری قارچی گزارش شده از درختان پسته در کالیفرنیا بود که تهدید جدی برای تولید پسته در این منطقه محسوب می شد.پژمردگی ورتیسیلیومی

در باغ های قدیمی که از P . atlantica به عنوان پایه استفاده شده بود این بیماری همواره به عنوان یک مشکل جدی مطرح بود، اما توسعه پایه های مقاوم نظیر دورگه های بین گونه ای

PG II ،PG1 ,UCB I مشکل پژمردگی ورتیسیلیومی را در پسته کاری های کالیفرنیا حل کرد در بهار سال 1983، پس از یک دوره بارندگی طولانی و سنگین و هوای خنک، یک بیماری با نشانه های سوختگی شکوفه های گل و شاخه ها مشاهده شد که در سال 1984با نام سوختگی بوترینی شاخه و شکوفه توصیف شد.

این بیماری توسط Botrytis cinerea تولید می شد. در تابستان 1984 بیماری دیگری با نشانه های سوختگی شاخه و خوشه گل، ابتدا در یک باغ نزدیک دورهام در بوت کانی و بعدها در چندین باغ در کالیفرنیای شمالی و همچنین مرکز اصلاح درختان ازگیل( که در حال حاضر “خدمات جنگل آمریکا” نامیده می شود) مشاهده شد.

در سال های بعد بیماری مشابه ی به صورت نامنظم در باغ های حبه جنوبی ساکرامنتو و بعد در مرکز کالیفرنیا مشاهده شد.

با کشت نمونه های دارای سوختگی شاخه و خوشه، فرم پیکتیدیوم دار ( گونه ای از Fusicoccum) قارچی از آسکومیست به نام Sorryvosphaeria dothidae جدا شده در سال 1985 چهارمین بیماری قارچی یعنی سوختگی آلترناریایی با عامل Alternaria alternate برام اولین بار گزارش شد.

تا اواخر دهه 1990، سوختگی آلترناریایی بعد از سوختگی برتریوسفریایی شاخه خوشه و پژمردگی ورتیسیلیومی، سومین بیماری خسارت زا محسوب می شد.

برخی از بیماری های فوق الذکر علاوه بر ایالات متحده در سایر کشورها نیز گزارش شده اند.

 

آفت سوختگی آلترناریایی درختان پسته

نخستین بار لکه برگی آلترناریایی در سال1974 ، از کشور مصر گزارش شد. این بیماری همچنین از کالیفرنیا، ایتالیا و استرالیا نیز گزارش شده است. در سال هایی که بیماری شدید باشد، در پوست استخوانی پسته لکه های قهوه ای ایجاد شده و گیاه دچار برگریزی شدید می شود که این برگریزی باعث ضعف درخت و کاهش محصول می شود.

نشانه های بیماری سوختگی آلترناریایی درختان پسته

نشانه های بیماری روی برگ ها در اواسط تابستان شروع شده و به صورت لکه های گرد تا نامنظم، قهوه ای تیره تا سیاه رنگ با قطر 3 تا 7 میلی متر در هر جایی از پهنک برگ ظاهر می شوند.

لکه ها بزرگتر شده یا به یکدیگر پیوسته و لکه های قهوه ای با قطر 2/5 تا 3 سانتیمتر را ایجاد می کنند. اواخر فصل اسپورزایی متراکم قارچ بخصوص در مرکز لکه ها باعث می شود که رنگ لکه ها سیاه شود. وقوع آلودگی های متعدد پهنک برگ باعث سوختگی و ریزش شدید و زودهنگام برگ ها می شود.

آلودگی میوه های نارس به صورت نقاط سیاهرنگی کوچک که حدود یک میلی متر قطر داشته و در عدسک ها استقرار دارند بروز می کند. روی میوه های رسیده لکه هایی روی پوست سبز پسته ایجاد که به رنگ قهوه ای و قطر 1 تا 5 میلی متر بوده و اغلب با هاله ارغوانی متمایل به قرمز احاطه شده اند که در امتداد شکاف های زود خندانی و یا شکاف های حاصل از ترک خوردگی پوست سبز ایجادبده باعث تشدید رنگ گیری پوست سخت می شوند.

گاهی اوقات قارچ در سطح داخلی یا خارجی پوست استخوانی با سطح داخلی پوست سبز اسپور تولید می کند .سوختگی آلترناریایی

عامل بیماری سوختگی آلترناریایی درختان پسته

عامل بیماری ماما لکه برگی آلترناریایی قارچ

Alternaria alternata( Fr . : Fr ) Keissl می باشد. چندین سویه از این تاراز درختان پسته جدا شده اند که برخی از آن ها بهتر از دیگر سویه ها اسپورزایی می کند.

جدایه های اسپورزا در محیط کشت سیاه متمایل به سبز یا قهوه ای مایل به قرمز می باشند. درجه حرارت مناسب برای رشد و اسپورزایی قارچ 27 تا 30 درجه سانتی گراد است. گونه های

A . arborescens E . Simmons و (. tennuisima( Kunze : Fr. نیز از درختان پسته جدا شده و بیماریزایی آن ها به اثبات رسیده است.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی سوختگی آلترناریایی درختان پسته

رطوبت نسبی بالا و وجود شبنم برای بیماری مناسب است. بیماری از روی برگ های موجود در شاخه های بالایی درخت شروع شده و در نهایت به سمت قسمت های پایینی درخت پیشرفت می کند.

سوختگی برگ ها در اواخر تابستان خیلی شدید است. چرا که دوره های طولانی شبنم و رطوبت نسبی بالاتر از 95 درصد در ماه های مرداد و شهریور بیشتر از خرداد و تیر است.

در همین محدوده زمانی با افزایش سن برگ ها و میوه ها حساسیت آن ها نیز بیشتر می شود. برگ هایی که تحت تنش ناشی از زیادی محصول هستند به Alternaria حساس می باشند.

بیماری در شاخه های با میوه زیاد نسبت به شاخه های بدون میوه شدیدتر است. بنابراین سوختگی آلترناریایی برگ در سال های پرمحصول شدت بیشتری دارد.

این بیماری در باغ های با رطوبت نسبی بالا، مانند باغ های نزدیک رودخانه ها با باغ های با محصولات پوششی یا باغ های با  آبیاری بارانی با غرقابی، در مقایسه با باغ های دارای سیستم آبیاری قطره ای شدیدتر است.

کنترل سوختگی آلترناریایی درختان پسته

کنترل لکه برگی آلترناریایی پسته همانند سایر بیماری های ناشی از آلترناریا مشکل بوده و نیازمند کاربرد قارچ کش ها و مدیریت آبیاری مناسب به صورت توام است. کاربرد قارچ کش های استروبیلورین (آزوکسی استروبین، پیراکلواستروبین و تری فلوکسی استروبینه، که روی پسته های کالیفرنیا به ثبت رسیده اند) دو تا سه دفعه از خرداد تا اوایل مرداد می توانند باعث کاهش بیماری شوند البته به شرطی که سویه های Alternaria مقاوم به استروبیلورین ها توسعه پیدا نکرده باشند.

مقاومت به آزو کسی استروبین در چندین باغ مبتلا به سوختگی آلترناریایی در سال 2004 گزارش شده است. به علاوه چندبار کاربرد کلروتالونیل، ایپرودیون وتبوکونازول نیز می تواند بیماری را کنترل کند اما این قارچ کش ها روی پسته به ثبت نرسیده اند.

کم کردن میزان آبیاری در دوره بحرانی در اوایل مرداد، شدت بیماری را کاهش می دهد. توصیه می شود از سیستم های آبیاری که در آن سطح زمین سریع تر خشک می گردد، استفاده شود.

در باغ های بدون محصول پوششی یا باغ هایی با سیستم آبیاری قطره ای و زیرزمینی در مقایسه با باغ های با آبیاری غرقابی یا بارانی شدت بیماری کمتر است. به منظور کم تر کردن آلودگی میوه و عدم رنگ گیری (کدر شدن) پوست شاخی، نباید در برداشت میوه تاخیر نمود. تمامی ارقام تجاری که در کالیفرنیا کاشته می شوند به این بیماری حساسند.

پوسیدگی آنتراکنوزی پوست سبز پستهپوسیدگی آنتراکنوزی پوست سبز پسته

اگر چه گونه هایی از قارچ Colletotrichum از آب حاصل از شستشوی میوه پسته و نیز برگ درختان در کالیفرنیا جدا شده اند اما تنها در سال 1998 در یکی از باغ های تجاری پسته در تولار کانتی میوه هایی با مشخصه اسپورزایی صورتی رنگ  گونه های Colletotrichum مشاهده شده است.

این قارچ -C . gloeosporioides ( Penz . ) Penz & Sacc . in penz با فرم جنسی می آید ،Glomerella cingulata( Stoneman ) Spauld . & n شناسایی شده است.

گونه c acutatum J . H . Simmonds به عنوان عامل لکه برگی و پوسیدگی پوست سبز در پسته های استرالیا شناخته شده است.

این گونه باعث آنتراکنوز در بادام های کالیفرنیا نیز می شود. اگر چه اصول کخ تاکنون در مورد پسته های کالیفرنیا به صورت کامل انجام نشده است و لیکن این اولین گزارش از وجود C . gloeosporioides عامل پوسیدگی پوست سبز میوه پسته در کالیفرنیا است.

نشانه های بیماری آنتراکنوزی پوست سبز پسته

در پوست سبز پسته زخم های کاملا توسعه یافته سیاه تا صورتی رنگ مشاهده می شود. در برخی از میوه ها تمام سطح پوست سبز با توده اسپورهای صورتی و پودری قارچ پوشیده می شود. روی برگ درختان پسته زخم های حاصل از بیماری مشاهده نشده است.

هیچگونه اطلاعی در مورد چرخه زندگی این بیماری در پسته وجود ندارد. همچنین با توجه به ظهور نامنظم بیماری، نیاز به هیچگونه تیمار خاصی نمی باشد.

کنترل آنتراکنوزی پوست سبز پسته

روش کنترل خاصی برای این بیماری توصیه نشده است. قارچ کش هایی که سوختگی آلترناریایی با بوتریوسفریایی را کنترل می کنند ممکن است پوسیدگی آنتراکنوزی پوسته سبز را نیز کاهش دهند.

پوسیدگی آسپرژیلوسی میوه درختان پسته

این بیماری به صورت نامنظم در باغ های پسته مشاهده شده و در سال های گرم و خشک خسارتی حدود 2 درصد وارد می سازد.

 

نشانه های بیماری آسپرژیلوسی میوه درختان پسته

نشانه های اولیه سوختگی آسپرژیلوسی، به صورت ناحیه تغییر رنگ یافته و آبسوخته در پوست سبز بروز و سپس بافت محل لکه ها نرم شده، به رنگ بژ روشن در می آید. در هنگام برداشت، میوه ها را آلوده کند و پوست روی آن ها حالت کاغذی پیدا می کند. پوست به شدت چروک خورده و رنگ آن  روشن می شود.

در این میوه ها پوست استخوانی نیز به رنگ زرد روشن در می آید. همه بافت های زیر وسط برون بر با توده اسپورهای پودری و سیاهرنگ بیمار گر پر می شوند. پس از شستن اسپورها رنگ تورهای روشن یا زرد روی سطح پوست استخوانی دیده می شوند.

رنگ این نواحی نسبت به نواحی رنگ گرفته (کدر) ناشی از تاخیر در برداشت، زرد روشن تر بوده و همچنین از نواحی رنگ گرفته قهوه ای (کدر) ناشی از آلودگی A . alternata ( Fr . : Fr . ) Keissl کاملا متمایز است.

عامل بیماری آسپرژیلوسی میوه درختان پسته

گونه Aspergilus niger van Tiegh با سایر گونه های آسپرژیلوس از گروه Nigri عامل بیماری می باشند. A . niger به سرعت روی هر نوع بستری رشد می کند.

روی محیط PDA اسیدی، پرگناهای قارچ در ابتدا سفید و گاهی اوقات همراه با پوششی نمدی زرد رنگ است. سپس لایه متراکمی از کتبلیوفورهای قارچ که به رنگ قهوه ای تا سیاه می باشند در سطح پر گنه ها تشکیل می شوند که در این حالت پشت پر گنه ها به رنگ کرم تا زرد دیده می شوند.

سختینه های تخم مرغی نا کروی، به رنگ کرم تا نخودی نیز گاهی اوقات در پر گنه ها تولید می شوند. دمای مناسب برای رشد قارچ 25 تا 35 درجه سانتی گراد می باشد.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی آسپرژیلوسی میوه درختان پسته

قارچ می تواند از طریق پوست سبز ترک خورده به میوه های زود خندان و همچنین میوه های خسارت دیده بر اثر حشرات و آسیب های مکانیکی حمله کند.

وقوع A. niger در میوه های زرد خندان بیشتر (تا 30 در صد) از میوه های عادی و زخمی است. همچنین ظهور قارچ در میوه های زودخندان قدیمی تر (میوه هایی که اواسط فصل زردخندان شده اند) حدود سه برابر میوه هایی است که در هفته قبل از برداشت خندان می شوند.

اسپورزایی A . niger داخل میوه های زودخندان، روی گل آذین های نر مرطوب شده به وسیله باران با آب آبیاری، بقایای پسته با بذر علف های هرز افتاده بر زمین از جمله منابع مایه قارچ به شمار می روند.

کنترل آنتراکنوزی آسپرژیلوسی میوه درختان پسته

هیچگونه توصیه ای برای کنترل این بیماری نشده است. اما استفاده از قارچ کش ها برای کنترل سوختگی آلترناریایی یا بوتریوسفریایی ممکن است سوختگی آسپرژیلوسی را نیز کاهش دهد. آفلاتوکسین ها، توکسین کیک های خاصی هستند که به طور طبیعی هنگام رشد روی برخی از مواد تولید آلودگی آفلاتوکسین می شوند.

اگر چه بیشترین خطر آلودگی به آفلاتوکسین مربوط به ذرت، بادام زمینی و پنبه است اما سایر محصولات نظیر میوه های خشکباری نیز گاهی اوقات آلوده می شوند.

آلودگی میوه های پسته به آفلاتوکسین، در کالیفرنیا پایین بوده و حدود 1 در هر 10000 میوه پسته است. با این حال سطح تحمل برای پذیرش آلودگی به آفلاتوکسین توسط دولت ها معمولا خیلی پایین است که بطور مشخص 20 قسمت در میلیارد یا کمتر می باشد.

نشانه ها و قارچ های مولد درختان پستهنشانه ها و قارچ های مولد

آفلاتوکسین ها ترکیبات شیمیایی بی رنگ و بی بو هستند که به صورت مستقیم نمی توان آن ها را در میوه های پسته مشاهده نمود. با این وجود آلودگی آفلاتوکسین طی مرحله رشد قارچ های مولد آفلاتوکسین رخ می دهد و در این مرحله نشانه های وجود این قارچ ها (اندام قارچی) قابل مشاهده هستند.

در کالیفرنیا آفلاتوکسین ها توسط سه گونه قارچ نزدیک به هم تولید می شوند این قارچ ها عبارتند از:

A. flavus Link ex Fries. A. parasiticus Spears A. nomius Kurtzman & HesseltineA .flavus عموما دو گونه A. flavusA . parasiticus در باغ های تجاری پسته وجود دارند.

گونه فراوانتر و به ندرت مشاهده می شود. هر سه گونه مقادیر فراوانی اسپورهای از A . parasiticus بوده و

A. nomius سبز متمایل به زرد تولید می کنند که باعث می شود پرگنه های قارچ در سطح پسته یا سایر بسترها، ظاهری سبز رنگ پیدا کنند . علاوه بر وجود اندام قارچی روی میوه های آلوده، ظاهر میوه های آلوده نیز برای شناسایی آلودگی می تواند مورد استفاده قرار گیرد.

برای مثال میوه های بسته که سطح خارجی پوست استخوانی آن ها قهوه ای تیره شده احتمال زیادی دارد که به آفلاتوکسین آلوده باشند. هر چند که قارچ های مولد آفلاتوکسین نمی توانند باعث کدر شدن پوست استخوانی شوند.

اگرچه بسیاری از میوه های پسته دارای پوست استخوانی تیره رنگ هستند اما برخی از میوه های آلوده، تغییر رنگ کمی نشان می دهند که این ها شامل پسته هایی هستند که دارای نواحی تغییر رنگ یافته محدود در امتداد شیار است.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی قارچ های مولد درختان پسته

قارچ های مولد آفلاتوکسین روی مواد زمین های مختلفی رشد می کنند اما نمی توانند روی بافت های گیاهی زنده به خوبی رشد کنند. از این رو این قارچ ها علاوه بر مغز پسته های در حال فساد، معمولا در بقایای گیاهی موجود در کف باغ نیز وجود دارند.

بقایای گیاهی می تواند علف های هرز، محصولات پوششی یا و شاخ و برگ و تنه درختان پسته نیز باشد. برگ های خشک شده، گل آذین های نر و میوه های نارس افتاده در کف باغ، نمونه هایی از بقایای گیاهی هستند که می توانند به وسیله قارچ های مولد آفلاتوکسین کلونیزه شوند.

این قارچ ها به خوبی در دماهای بالا رشد می کنند (24 تا 40/5 درجه سانتیگراد) اما در دماهای پایین (کمتر از 12 درجه سانتیگراد) نمی توانند به خوبی رشد نمایند. بنابراین این قارچ ها بیشتر در طول تابستان فعال هستند و در زمستان رشدی ندارند و یا رشد کمی دارند.

همچنین این قارچ ها اسپورهای کنیدیوم های فراوانی تولید می کنند که به وسیله باد و احتمالا عملیات زراعی خاص مانند دیسک زدن با حذف علف های هرز پراکنده می شوند. هنوز مشخص نیست که آیا اسپور این قارچ ها می تواند به وسیله حشرات و با پرندگان موجود در باغ ها نیز منتقل شود یا خیر؟ همزمان با رسیدن میوه های پسته در باغ های مغز پسته ها در مقابل قارچ های مولد آفلاتوکسین حساس می شوند.

اما پوست سبز سالم به صورت یک سد موثر در مقابل نفوذ قارچ به مغز عمل می کند. زمانی که پوست سبز رویی شکاف بر می دارد مغز پسته در معرض حمله قارچ ها و حشرات قرار می گیرد.

یک مثال روشن از این حالت، ترک خوردن پوست سبز در میوه های زودخندان است که، پوست رویی در امتداد شیار پوست استخوانی شکاف می خورد .

میوه های زودخندان منبع اصلی آلودگی به آفلاتوکسین در پسته در مرحله باغ می باشند. میوه های زودخندان حدود 2 تا 3 درصد میوه های یک درخت را تشکیل می دهد اگر چه در برخی از باغ ها میزان زودخندانی به حدود 10 درصد نیز می رسد. میوه های زودخندان در طول تابستان، از اواسط تیر تا هنگام برداشت تشکیل می شوند.

به نظر می رسد کرم پرتقال ناول (Amyelois transitella ) نقش مهمی در آلودگی میوه های پسته به آفلاتوکسین در کالیفرنیا دارد. بیشترین میزان آفلاتوکسین بافت شده در پسته های کالیفرنیا مربوط به میوه هایی است که به وسیله لاروهای این آفت خسارت دیده اند.

ارتباط میان کرم پرتقال ناول و آلودگی آفلاتوکسین هنوز به طور کامل شناخته نشده است اما به نظر می رسد که لاروهای این آفت ,نیمی از پوشش بذر را از بین برده و با نمایان شدن مغز میوه، قارچ های مولد آفلاتوکسین بهتر می توانند رشد کنند.

باید توجه داشت آلودگی به قارچ های مولد آفلاتوکسین در مرحله قبل از برداشت. طی فرآوری رخ می دهد و تولید آفلاتوکسین در طی انتقال محصول به ترمینال ها ادامه می یابد. دمای مورد استفاده در مرحله خشک کردن میوه ها در ترمینال های کالیفرنیا، باعث از بین رفتن قارچ های مولد افلاتوکسین می شود اما اثر کمی روی آفلاتوکسین تولید شده دارد.

حتی اگر این دما، موجب از بین رفتن قارچ های مولد آفلاتوکسین نشود باز این قارچ ها قادر به رشد و ادامه فعالیت روی میوه های خشک شده پسته با میزان رطوبت پایین نخواهد بود و مادامی که میوه های خشک شده در رطوبت پایین نگهداری می شوند این قارچ ها قادر به رشد و تولید آفلاتوکسین بیشتر نخواهند بود.

کنترل قارچ های مولد درختان پسته

آلودگی میوه پسته به آفلاتوکسین( در کالیفرنیا ) عبارتند از:  کنترل کرم پرتقال ناول، سه راه عمده برای کاهش به حداقل رساندن میزان زودخندانی و خودداری از تاخیر در برداشت. راه های کنترل کرم پرتقال ناول در بخشی دیگر شرح داده شده است.

به نظر می رسد که بهترین راه برای به حداقل رساندن میزان میوه های زودخندان، دریافت مقادیر کافی آب توسط درخت در اواخر بهار باشد. مطالعات نشان داده است که تنش خشکی در اردیبهشت، تعداد میوه های زود خندان را در هنگام برداشت به میزان زیادی افزایش می دهد.

پایه نیز به عنوان یک عامل در بروز زودخندانی موثر است. درختان با پایه P . atlantica در مقایسه با سایر پایه ها درصد زودخندانی بیشتری دارند، برعکس درختان روی پایه UCBI دارای کمترین درصد زودخندانی است.

تاخیر در برداشت باعث می شود که قارچ های آفلاتوکسین فرصت بیشتری برای تولید آفلاتوکسین داشته باشند علاوه بر اینکه وجود میوه های آلوده، می تواند سبب آلودگی سایر میوه ها نیز شود.

همچنین تاخیر در برداشت سبب افزایش خسارت کرم پرتقال ناول می شود که یک عامل مهم در آلودگی به آفلاتوکسین است. بنابراین می توان گفت که تاخیر در برداشت می تواند سطح آلودگی به آفلاتوکسین را افزایش دهد.

در سال های اخیر آزمایش هایی در راستای استفاده از جدایه های غیر توکسین زای A .flavus برای کنترل آلودگی پسته به آفلاتوکسین انجام شده است.

سوختگی برتریوسفریایی خوشه و شاخه درختان پسته

سوختگی بوتریوسفریایی گیاهان چوبی از اوایل سال های 1900 شناخته شده است. عامل این بیماری به بیش از50 گونه گیاهی متعلق به 34 جنس و 20 تیره شامل بادام، آووکادو، گردو، درخت سکویا، چوب قرمز ساحلی و درخت عود و بید حمله می کند.

این بیماری در پسته اولین بار در سال 1984 در کالیفرنیا گزارش شده و هم اکنون صنعت تولید پسته را در کالیفرنیا تهدید می کند. این بیماری در یونان (به اشتباه به نام سوختگی کاماروسپوریومی گزارش شده است)، ایتالیا و آفریقای جنوبی نیز گزارش شده است. در آفریقای جنوبی دو گونه از Botryosphaeria باعث شانکر ساقه در گونه های مختلف پسته می شوند.

 

نشانه های بیماری سوختگی برتریوسفریایی خوشه و شاخه درختان پستهسوختگی برتریوسفریایی خوشه و شاخه

دانه های بیماری از اواسط تا اوخر بهار به صورت نقاط گرد 1 تا 2 میلی متری روی شاخه ها، محور خوشه ها و برگ ها دیده می شود.

در قاعده شاخه هایی که از جوانه های آلوده به وجود می آیند زخم های سیاهرنگی مشاهده می شود.

آلودگی عدسک ها در شاخه های یک ساله به صورت لکه های گرد سیاه رنگ با قطر 5 تا 7 میلی متر بوده، که معمولا اندازه آن ها بزرگتر نمی شود.

در اواسط اردیبهشت ماه برگ های روی شاخه های آلوده در مدت 3 تا 5 روز پژمرده می شوند.

شاخه ها و برگ های مبتلا به سوختگی با رنگ قهوه ای، به طور مشخص در میان برگ های سالم و سبز تیره درخت نمایان هستند.

لکه های روی دمبرگ ها باعث از بین رفتن برگچه ها و سرانجام کل برگ می شود.

آلودگی در برگچه های اولیه به صورت نقاط کشیده و مجتمع در امتداد رگبرگ میانی ظاهر می شوند.

آلودگی پهنک برگی دیرتر و به صورت نقاط سیاهرنگی کوچک و گرد بروز می کند. زخم های روی رگبرگ میانی و پهنک برگ ها در طول تابستان بزرگتر شده و به صورت نقاط نامنظم قهوه ای با قطر حدود 15 میلی متر نیز می رسند.

این نقاط با هاله ای زردرنگ احاطه می شوند . لکه ها و هاله های اطراف آن ها معمولا به یکدیگر پیوسته و لکه هایی با اندازه های مختلف به وجود می آیند که سر انجام خشک شده و به رنگ قهوه ای روشن در می آیند.

برگ ها نیز خشک شده و می ریزند. بیشتر برگریزی در اواخر تابستان رخ داده که میتواند شدید نیز باشد. آلودگی محور خوشه در قاعده و یا در محل انشعاب آن رخ داده و تمام محور خوشه و یا قسمتی از آن بسته به محل آلودگی، دچار اضمحلال می شود . آلودگی میوه های نارس در اواسط تابستان به صورت نقاط گرد و سیاه کوچک و ظریف که معمولا در کنار عدسک ها می باشند، مشاهده می شود.

روی هر میوه ممکن است تعداد صد لکه یا بیشتر وجود داشته باشد که بیشتر آن ها بزرگتر نمی شوند. یکی از لکه های موجود روی یک تا تعدادی از میوه های یک خوشه، به رنگ سیاه در آمده و آلودگی به دم میوه و محور خوشه پیشرفت می کند و با قسمتی از خوشه میوه روی شاخه های بارده از بین میرود.

بخش درکی از خوشه آلوده به رنگ قهوه ای روشن در می آید و فقط میوه های آلوده سیاهرنگ می شوند و میوه ها در پاییز، زمانی که قارچ پیکنیدیوم تولید می کند خاکستری متمایل به نقره ای رنگ می شوند .

محور خوشه های لخت و بدون میوه که خشک شده و سیاهرنگ می باشند، به مدت 3 تا 4سال روی درخت باقی می مانند که یکی از بهترین نشانه های تشخیص بیماری می باشد.

آلودگی شاخه ها یا آلودگی هایی که از محور خوشه با برگ ها به سمت شاخه ها می روند، باعث ایجاد شانکر می شوند. شانکرهای آفتاب سوخته در محل افتادن برگ و جوانه های آلوده توسعه یافته و طول آن ها از یک تا 10 سانتی متر متغیر است.

این شانکرها در سال های بعد توسعه پیدا نمی کنند گاهی اوقات B . dothidea ( Moug . : Fr . ) Ces & DeNot باعث ایجاد شانکرهایی با طول بیشتر از 30 سانتی متر می شود .

این شانکرها که معمولا با تراره های تیره رنگ پوشیده می شوند در تنه مستقرند یا به طرف انشعابات اصلی تنه درخت توسعه می یابند.

آلودگی محدود به پوست بوده و باعث مرگ درخت نمی شود. در این بیماری ممکن است ترشح صمغ نیز دیده شود که ویژگی اختصاصی این بیماری به شمار نمی آید. تعدادی شانکر اطراف زخم های ناشی از هرس نیز ایجاد می شود.

عامل بیماری سوختگی برتریوسفریایی خوشه و شاخه درختان پسته

عامل بیماری قارچ Botryosphaeria dothidea است که مترادف آن B. ribis است. مرحله پیکنیدیومی این قارچ .Fusicoccum sp است که پیکنیدیوم های نامتقارن سیاهرنگ به صورت منفرد با در دسته های 5 تا 8 تایی تولید می کند.

کنیدیوم های قارچ به صورت توده ای ژلاتینی از روزنه پیکنیدیوم های خارج می شوند. در برش عرضی محتویات پیکنیدیوم ها سفید درخشان هستند.

کنیدیوم ها شفاف، بدون دیواره عرضی، دوکی شکل و با ابعاد 8- 5*29-15 میکرومتر می باشند. ایزوله های B. doihidea جدا شده از پسته به خوبی روی محیط PDA معمولی با اسیدی و در دمای 20 تا 36 درجه سانتی گراد (دمای بهینه27 تا 30 درجه سانتی گراد) رشد می کنند. پر گنه ها در ابتدا سفید بوده و بعد به رنگ خاکستری روشن در آمده و سرانجام سیاهرنگ می شوند.

تنها مرحله پیکنیدیومی قارچ روی پسته مشاهده شده است. ولیکن فرم جنسی قارچ روی سایر میزبان ها نظیر بادام، آووکادو، زیتون، پیراکانتا، تمشک کالیفرنیایی و گردو مشاهده بوده است.

بسیاری از جدایه های شکل غیر جنسی (کنیدیومی) قارج که از میزبان های مختلف جدا شده و نیز جدایه های فرم جنسی (مولد آسکوسپور) قارچ که از تمشک کالیفرنیایی جدا شده اند قادر بودند با مایه زنی مصنوعی، پسته ها را آلوده کنند.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی سوختگی برتریوسفریایی خوشه و شاخه درختان پسته

کنیدیوم هایی که از پیکنیدیوم های موجود روی جوانه ها، شاخه ها، دمبرگ ها، محور خوشه و میوه های با نشانه های سوختگی سال قبل، آزاد می شوند باعث ایجاد آلودگی اولیه در بهار و تابستان می شوند.

پیکنیدیوم های جدید که در اواخر تابستان و پاییز رشد و نمو پیدا کرده اند باعث تولید مایه مورد نیاز برای آلودگی های آخر فصل می شوند. علاوه بر این، پیکنیدیوم های موجود در شانکرهای قدیمی ناشی از B , dolhidea حداقل برای مدت 6 سال کنیدیوم تولید می کنند.

همچنین بیمارگر به صورت یک پرده رست، چوب های مرده و شانکرهای قدیمی ناشی از Botrytis را کلونیزه کرده و پیکنیدیوم های تشکیل شده در این نواحی، منبع دیگری از مایه را ایجاد می کند.

جوانه های درخت نیز به محض رشد و نمو آلوده می شوند. کنیدیوم ها عمدتا به وسیله باران پخش می شوند اما حشرات، پرندگان و آب ناشی از آبیاری بارانی نیز در پراکنش آن ها موثرند.

بارندگی های پاییزه و زمستانه باعث پخش شدن کنیدیوم ها روی برگ ها، جوانه ها و همچنین زخم های به جا مانده از ریزش برگ ها و جوانه ها می شوند.

برخی از جوانه ها از بین رفته و تعدادی هم به صورت جزنی صدمه میبیند در حالیکه سایر جوانه ها سالم باقی می مانند اما به هر حال به قارچ آلوده هستند.

بارش باران در طول فصل رویش، مایه قارچ را به سمت بافت های در حال رویش منتقل می کند. بیمارگر در دماهای نسبتا بالا بهترین رشد را دارد بنابراین بیماری در اوخر بهار تا تابستان زمانی که دمای افزایش می یابد، شدیدتر می شود.

ظاهرا برخی از آلودگی های بهاره تا هنگام تابستان به صورت مخفی باقی می مانند. عواملی که باعث توسعه بیماری می شوند، کاملا شناخته نشده اند. اگر چه تنش های خشکی و تغذیه ای می توانند با تاثیر روی درخت، آن را برای آلودگی به وسیله بیمارگر آماده کنند.

در باغ های پسته، آسکوسپورهای هوازاد در تعداد کم ردیابی شده اند. با وجودی که پرینسیوم های دروغین بیمارگر (ساختارهای تولید کننده آسکوسپورها) تاکنون در این باغ ها شناسایی نشده اند.

آسکوکارپ ها در برگ های بادام، آووکادو، شاخه های خشک شده زیتون، شانکرهای روی پیراکانا و تمشک های مبتلا به سوختگی اطراف باغ ها
و نیز در گردو مشاهده شده اند.

جدایه های پیکنیدیومی (شکل غیرجنسی) قارچ که از این میزبان ها و نیز سایر میزبان ها جدا شده اند همانند جدایه های فرم جنسی قارچ که از تمشک جدا شده اند، میتوانند  باعث ایجاد سوختگی در پسته های مایه زنی شده، شوند.

بنابراین می توان گفت که این میزبان ها می توانند به عنوان منبعی از مایه برای سوختگی برتریوسفریایی پسته باشند. آسکوسپورها می تواند باعث انتشار بیمار گر در فواصل طولانی شوند اما پیکنیدیوم ها به عنوان منبع مهم مایه قارچ در بروز اپیدمی های مخرب در باغ ها محسوب می شوند.

کنترل سوختگی برتریوسفریایی خوشه و شاخه درختان پسته

این بیماری بسیار مشکل است به خصوص اگر به بیماری فرصت داده شود که در مدت چندین بار کنترل افزایش پیدا کند. بهترین راهکار برای کنترل بیماری، استفاده از قارچ کش ها، هرس و مدیریت آبیاری است.

دو تا سه دفعه کاربرد استرویلورین ها ( آزو کسی استروبین، پیراکلواستروبین یا تری فلوکسی استروبین ) در طول تابستان بیماری را کنترل خواهد کرد.

اگر چه در باغ های با میزان بالای بیماری، استفاده از قارچ کش های فوق می تواند از مرحله گل شروع شده و در طول تابستان ادامه یابد. هرس قسمت های آلوده تا 5 سانتیمتر زیر ناحیه مبتلا به سوختگی در اواخر تابستان و اوایل پاییز می تواند بیماری را در سال بعد کاهش دهد.

توصیه می شود در باغ های با سیستم آبیاری بارانی، با کم کردن زاویه آب پاش ها، از پاشیدن آب به شاخ و برگ درخت خودداری شود و همچنین طول مدت آبیاری نیز از 48 به 24 ساعت کاهش یابد.

آبیاری به صورت دو زمان 12 ساعته در دو روز متوالی نیز در کاهش بیماری موثر است. سیستم پایش (BUDMON) که بر اساس درصد جوانه های حامل اسپورهای قارچ در طی فصل خواب گیاه است و روش انجماد شبانه که آلودگی های پنهان بیمارگر را تعیین می کند می توانند به عنوان پایه و اساس پیش آگاهی بیماری و در نتیجه تصمیم گیری در مدیریت دقیق بیماری مورد استفاده قرار گیرند.

از آنجاییکه بیمار گر سبب آلودگی جوانه ها می شود لازم است که پیوند ها از درختان سالم تهیه شوند. اگر جوانه های آلوده به b. dothidea  روی پایه های دیگر پیوند زده شوند، رشد نمی کنند.

سوختگی بوتریتیسی شاخه و شکوفه درختان پستهسوختگی بوتریتیسی شاخه و شکوفه

این بیماری اولین بار در سال 1984 از پسته های کالیفرنیا گزارش شد. بیماری به صورت نامنظم ظاهر می شود اما می تواند خسارت قابل توجهی را در سال های با بهار سرد ایجاد کند.

اگرچه خسارت مستقیم سوختگی بوترینیسی معمولا کم است اما کلونیزه شانکرهای بوترینیسی به وسیله dothidea  Botryosphaeria که بیمار گری زیان بار در پسته است، خسارت سوختگی برترینبی شاخه و شکوفه را افزایش می دهد.

نشانه های بیماری این بیماری در بهار ظاهر شده و موجب پژمردگی و مرگ شاخه های جوان و نازک درختان نر و ماده می شود .

شاخه های مرده، همراه با برگ های روی آن ها خمیده شبیه به عصای سر کج است.

قاعده شاخه های مبتلا به سوختگی، قهوه ای و متورم و گاهی اوقات بالیوم های قارچ نیز در قسمت مغز شاخه ها دیده می شوند.

آلودگی گل آذین درختان پیترز سبب سوختگی شکوفه ها می شود اما این آلودگی به چوب های مسن سرایت نمی کند.

توسعه آلودگی به چوب های مسن درختان نر 16- 02 و 18-02 اغلب باعث ایجاد شانکرهایی با طول بیش از 25 سانتی متر و مرگ چوب های دو ساله می شود.

در سال های خیلی مرطوب آلودگی شکوفه های درختان ماده گاهی اوقات به چوب های سال قبل نیز سرایت نموده و دور تا دور سر شاخه های درختان را گرفته و باعث سوختگی خوشه های جوان نیز می شود.

شکوفه های بیمار و قسمت قاعده ای شاخه ها معمولا به وسیله توده اسپورهای نخودی رنگ قارچ پوشیده می شوند. آلودگی برگ چه ها در محل رگبرگ میانی و بخش بالایی پهنک، باعث ایجاد زخم های مشخص به شکل 7 می شود . در حالی که آلودگی های روی پهنک برگ که دورتر از رگبرگ میانی هستند به صورت لکه های گرد مشخص و بزرگ با حاشبه زرد بروز می کند.
همچنین محل های خسارت ناشی از تگرگ روی برگ ها نیز ممکن است به وسیله نارج آلوده شوند. این بیماری باعث بر گریزی درخت نمی شود. آلودگی روی محور خوشه باعث مرگ تعدادی از میوه های رشد یافته می شود. پایه های بذری در خزانه هم ممکن است به این قارچ آلوده شوند که در این صورت انتهای شاخه های نرم آن ها خشک می شوند.

عامل بیماری سوختگی بوتریتیسی شاخه و شکوفه درختان پسته

عامل بیماری قارچ .Botrytis cinerea Pers. Fr است که مرحله کنیدیومی یک آسکومیست به نام Botryotinia fuckeliana ( deBary ) whetzelمی باشد.

قارچ کنیدیوم هایی به رنگ بژ روشن، لیمویی شکل و صاف با ابعاد آن 9/3* 11/7 میکرومتر تولید می کند. دو سویه از شاخه درختان پسته جدا شده است.یک سویه کنیدیوم های فراوان و سختینه های بزرگ و کم تولید می کند که ممکن است گاهی اوقات هم سخت بنه تشکیل نشود.  سویه دیگر کتیدیوم و کنیدیو فورهای کم پشت و نیز سختینه های کوچک، سیاه رنگ و فراوان روی محیط های آکاردار تولید می کند.

سختینه هایی که روی شاخه های آلوده سال قبل تشکیل می شوند با هرس شاخه ها در کف باغ افتاده و گاهی اوقات نیز روی درخت باقی می مانند. سختینه هایی که در شن مرطوب و در دمای زیر 20 درجه سانتی گراد نگهداری می شوند کنیدیوفورو کنیدیوم تولید کرده و احتمالا در طبیعت نیز به همین صورت عمل می کنند. تاکنون در محیط کشت و با در باغ های پسته، آپو تیسیوم های قارج روی سختینه ها مشاهده نشده اند.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی سوختگی بوتریتیسی شاخه و شکوفه درختان پسته

منابع مایه بیمار گر شاخه های آلوده یک ساله، فلس جوانه های مرده، گل آذین های نر و ماده آلوده سال جاری و سال قبل، کنیدیوم های تولید شده روی لکه های برگ، میوه های مبتلا به سوختگی، سختینه ها و قطعات گاهی مسن و مرده گیاهان در کف باغ هستند.

کنیدیوم ها هوازاد بوده و ممکن است از منابع خارج از باغ در هوا پراکنده شوند. آلودگی در اوایل بهار، همزمان با ظهور شکوفه ها و شاخه های جدید شروع شده و برای 3 تا 4 هفته با تا هنگامی که هوا به سمت گرما و خشکی می رود ادامه می یابد.

در کالیفرنیا این بیماری در سال های با فصل بهار خنک و مرطوب شدید است. خسارت ناشی از بیماری معمولا چندان زیاد نیست، اما در سال های خیلی مرطوب ( مانند سال های 1998 و 2005) خوشه میوه ها از بین می رود و ممکن است میزان محصول کاهش یابد.

در اغلب موارد، مرگ بیش از حد شاخه های سال جاری ممکن است باعث از بین رفتن شاخه های بارده سال آینده شود. همچنین سوختگی گل های تر می تواند مشکلاتی را در گرده افشانی ایجاد کند.

کنترل سوختگی بوتریتیسی شاخه و شکوفه درختان پسته

یک بار سم پاشی درختان با تیوفنات منیل در دوره گلدهی می تواند سوختگی برترینبی شاخه و شکوفه را کاهش دهد. قارچ کش های جدید مانند فن هگزامید نیز می توانند بیماری را به خوبی کنترل کند.

هرس کردن و حذف شاخه های مبتلا به سوختگی از باغ های پسته موجب کاهش مایه و احتمالا بیماری می شود. همچنین هرس شاخه های مبتلا و شاتکردار به منظور جلوگیری از کلونیزه شدن آنها به وسیله B . dothidea اهمیت دارد.

بیشتر ارقام پسته به این بیماری حساسند. ارقام تر 16-02 و 18-02 حساسیت بیشتری نسبت به رقم تر پیترز که به عنوان گرده افشان اصلی در باغ های بسته استفاده می شود، دارند. رقم کرمان می تواند خسارت بالای بیماری را در سال های خیلی مرطوب تحمل کند.

فساد مغز در درختان پسته

شدت پوسیدگی مغز از سالی به سال دیگر متغیر بوده و به طور متوسط حدود 1 تا 2 درصد است. توجه زیاد در ارتباط با آلودگی میوه به زهرابه های قارچی به خصوص آفلاتوکسین ها، باعث شده که اهمیت پوسیدگی مغز بیشتر مشخص شود ( برای بررسی جزییات بیشتر به قسمت آلودگی آفلاتوکسین مراجعه شود) پوسیدگی های ناشی از Aspergillus flavus و A . parasiticus ( قارچ های تولید کننده آفلاتوکسین) نادر بوده و با فراوانی کم در پسته، گردو، پکان و بادام رخ می دهد.

نشانه های بیماری و قارچ های مرتبط فساد مغز در درختان پسته

قارچ های پودهرست رایج نظیر گونه های Eurotium Cladosporium، Aspergillus ، AlternariaUlocladium ، Rhizopus Trichothecium Penicillium Fusarium و Epicoccum باعث فساد مغز میوه پسته می شوند.

همراه با فساد مغز، نواحی قهوه ای تیره در قسمت خارجی پوست استخوانی مشاهده می شود اما بیشتر این تغییر رنگ ها احتمالا در نتیجه شکاف خوردن پوست رویی بوده و به وسیله قارچ های مولد فساد ایجاد نمی شوند.

اگر شدت فساد مغز زیاد باشد ناحیه زیر پوشش بذر نیز تغییر رنگ می دهد پوست استخوانی میوه های آلوده به A . niger به صورت مشخص به رنگ زرد روشن در می آید.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی فساد مغزدر درختان پسته

اطلاعات کمی راجع به بیولوژی قارچ های مولد فساد مغز وجود دارد. بیشتر این قارچ ها جزء پرده دست های رایج بوده و می توانند روی مواد آلی مرده موجود در باغ ها زنده بمانند و برخی از آن ها نیز روی برگ های مسن علف های هرز توسعه پیدا می کند.

به احتمال زیاد اسپورها به وسیله باد و گرد و غبار موجود در هوا به اطراف پراکنده می شوند. بر اساس مشاهدات، شدت کپک مغز در باغ های پسته و فصول مختلف متغیر بوده و اغلب زمانی که بارندگی های شدید بهاره و با بارندگی های قبل و با در طول برداشت وجود دارد، شدن کپک زدگی مغز نیز بیشتر می شود.

تقریبا همه فساد مغز و آلودگی به آفلاتوکسین قبل از برداشت رخ داده و با عارضه زود خندانی میوه ها با خسارت کرم پرتقال ناول ارتباط دارند. شرایط نگهداری نامساعد که باعث افزایش رطوبت می شود، می تواند باعث بروز آلودگی شدید به گونه های آسپرژیلوس به خصوص A. flavus شود.

کنترل فساد مغز در درختان پسته

کنترل کرم پرتقال ناول ( در کالیفرنیا) و آبیاری مناسب به منظور جلوگیری از وارد شدن تنش خشکی به درختان در اردیبهشت ماه می تواند زودخندانی را کاهش دهد. همچنین برداشت زودهنگام میوه های رسیده در کاهش شدت آلودگی کپک های مغز موثر می باشد.

پایه های PG I و UCB I درصد زود خندانی کمتری را نسبت به پایه های P . atlantica و PG II دارند. بنابراین استفاده از این پایه ها می تواند در کاهش آلودگی مغز میوه به قارچ های آسپرژیلوس موثر باشد.

بیماری سوختگی فوموپسیسی درختان پستهسوختگی فوموپسیسی 

این بیماری به صورت نامنظم در باغ های پسته کالیفرنیای شمالی و یونان رخ داده و خسارت ناشی از آن خیلی کم یا ناچیز است. نشانه های این بیماری شبیه به علایم سوختگی برترینبی شاخه و شکوفه و سوختگی اسکلروتینیایی است.

شاخه ها در اواخر بهار متمایل به قهوه ای شده و به صورت مشخص در میان برگ های سبز تیره گیاه نمایان می باشند. همچنین گونه های Phomopsis از میوه های بیمار و شانکرهای ناشی از Botrytis cinerea و Botryosphaeria dothidea جدا شده اند.

پژمردگی برگ ها و دمبرگ ها در مدت یک هفته و پژمردگی شاخه ها 3 هفته پس از مایه زنی شاخه های سال جاری در ماه فروردین رخ می دهد.

شاخه های سال جاری مایه زنی شده با Phomopsis دراواخر تیر و اوایل مردادماه بدون نشانه باقی مانده، اما بیمار گر در اسفندماه بعد، از نواحی مایه زنی شده جدا شده است.

جدایه های سفید و یا بژ روشن تا قهوه ای Phomopsis از درختان پسته و گیاهان بومی نظیر نوعی تمشک، آقطی و نوعی بید که نزدیک باغ های پسته رشد می کنند، جدا شده است.

همچنین پیکنیدیوم های دارای پیکنیدیوسپورهای آلفا (بیضی) و بتا ( نخی شکل) نیز در درختان پسته مبتلا به سوختگی مشاهده شده است. پیکنیدیوسپورها بر اثر برخورد قطرات باران با آب آبیاری بارانی پراکنده شده و جوانه ها را آلوده می کنند. ممکن است قارچ با آسکوسپورهای شکل جنسی (Diaporthe) پراکنده شوند ولیکن تا به حال شکل جنسی قارچ در باغ های پسته مشاهده نشده است.

ممکن است میسلیوم های Phomopsis قبل از شکاف خوردن پوست استخوانی، در حفره داخلی پوست استخوانی میوه هایی که به وسیله حشرات صدمه دیده اند، رشد و نمو کند. شواهد بیانگر این موضوع است که حشرات ناجور بال در پراکنش این قارچ موثرند.

بیماری سفیدک سطحی در درختان پسته

این بیماری، یکی از بیماری های کم اهمیت پسته بوده، هر جا پسته رشد کند دیده می شود.

نشانه های بیماری سفیدک سطحی در درختان پستهسسفیدک سطحی

سفیدک پودری به پوست رویی، محور خوشه ها، دمبرگ ها و سطح زیرین برگ ها و ساقه ها حمله می کند .

در پسته های کالیفرنیا قارچ تنها در فصل بهار فعال بوده و پراگنه هایی با قطر کمتر از بافت های آلوده تولید می کند .

همانطور که میسلیوم های قارچ می میرند لکه های قهوه ای با زنگاری در بافت های آلوده مشاهده می شود.

عامل بیماری سفیدک سطحی در درختان پسته

قارچ های مولد سفیدک پودری گزارش شده از پسته شامل:

Uncinula vermiciferae P. Henn روی Pistacia chinensis و یک گونه Oidium روی P. vera است.

شناسایی جنسی سفیدک های پودری پسته در کالیفرنیا مشکل است چرا که کلیستونیسبوم های قارچ مشاهده نشده است.

Phyllactinia guttata.Wallr : Fr نیز از روی P . atlantica در یونان گزارش شده است. این قارچ کنیدیوفوررهای مستقیم 50 تا 350 میکرومتری دارد که کنیدیوم های منفرد، گرزی شکل یا نسبتا لوزی شکل تولید می کند معمولا یک یا تعداد بیشتری لوله تندشی از یک طرف کنیدیوم خارج شده که دارای آبروسوریوم های بدون لب می باشند.

کلیستونیسیوم ها Phyllactinia guttata به صورت پراکنده دیده شده و هر یک 3 نا 15 فولکر استوایی دارد. زواید دارای تورم های ته پیازی شکل در قاعده شان بوده و طول آن ها 1 تا 1/5 برابر قطر کلیستونیسیوم ها می باشد.

این اندام حاوی 6 تا 30 عدد آسک عمدتا گرزی شکل تا استوانه ای با دو آسکوسپور بیضی شکل می باشد. مطالعات کمی راجع به دامنه میزبانی با خصوصیات بیولوژیکی اختصاصی این قارچ انجام شده است.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی سفیدک سطحی در  درختان پسته

تاکنون اپیدمیولوژی سفیدک سطحی پسته مطالعه نشده است. با توجه به بیولوژی سایر سفیدک ها کنیدیوم ها به آسانی به وسیله باد پراکنده می شوند. کلیتوتسیوم ها روی هیف های خارجی قارچ تشکیل شده و زواند روی آن ها در مراحل آخر رشد و نمو ظاهر می شوند.

در مورد P. guttata ضخامت غیر یکنواخت دیواره و انتهای ته پیازی شکل زواید باعث می شود که کلیستوتسیوم ها از میزبان به اطراف پراکنده شود. در شرایط خشک، فولکرها مانند پای عنکبوت خم شده که باعث می شوند کلیتوتیسیوم ها از میزبان جدا شده و به وسیله باد منتقل شوند. زمستان گذرانی این قارچ ها به صورت کلیستوتیسیوم و یا در جوانه های آلوده سال قبل می باشد.

کنترل سفیدک سطحی در درختان پسته

بیماری به صورت نامنظم در رقم پسته کرمان مشاهده شده اما در ارقام Trabonella و Red Aleppo بیشتر می باشد . بیماری خیلی شدید نیست که نیاز به کنترل داشته باشد.

این بیماری یک نوع سوختگی خفیف و کم اهمیت در پسته بوده که معمولا در اوایل بهار و در باغ های سوختگی اسکلروتینیایی پسته کالیفرنیای شمالی دیده می شود.
نشانه های بیماری نشانه های بیماری شبیه به نشانه های ناشی از B . cinerea است و به صورت پژمردگی شاخه های نرم، پرچمی شدن، چروکیدگی و خشک شدن برگ ها بروز می کند .

قاعده شاخه ها خاکستری تیره می شوند و تشخیص صحیح بیماری به استثنای مواردی که توده اسپورهای B, cinerea روی بافت های آلوده وجود داشته باشد، نیازمند کشت دادن و جداسازی عامل بیماری است.

عامل بیماری سفیدک سطحی در درختان پسته

Sclerotinia sclerotiorum ( Lib . ) de Bary در محیط PDA میسلیوم های سفید با سختینه های سیاه رنگ و بزرگ در سطح پر گنه ها و عمدتا در اطراف لبه های پتری تشکیل می دهد.

سختینه ها روی بافت های آلوده پسته مشاهده نشده است. آپوتیسیوم های قارچ که روی سختینه ها تشکیل می شوند قهوه ای و نسبتا پهن بوده و تا 10 میلی متر نیز قطر دارند و آسکوسپور تولید می کنند. قارچ کنیدیوم تولید نمی کند.

چرخه بیماری سفیدک سطحی در درختان پسته

اپیدمیولوژی و کنترل بقای S . sclerotiorum به صورت سختینه در خاک تامین می شود و با خاک آلوده، کودهای آلی و با آب انتشار می یابد. توسعه آپوتسیوم ها نیازمند وجود آب و هوای نسبتا خنک (14 درجه سانتی گراد) و شرایط مرطوب است.

به محض استقرار، قارچ در دماهای 5 تا 30 درجه سانتی گراد رشد می کند. دمای بهینه برای رشد قارچ 15 تا 20 درجه سانتی گراد است. آسکوسپورها با فشار از آسکو کارپ های موجود در سطح خاک باغ های پسته آزاد می شوند و به عنوان تنها مایه قارچ است که می تواند قبل از استقرار در سطح میزبان حساس مسافت زیادی را طی کند.

احتمالا منبع مایه بیمارگر از باغ های انگور و آلویی است که در نزدیکی باغ های پسته بوده و در آن ها آپوتسیوم ها و سختینه ها مشاهده می شوند.

سختینه های عامل بیماری در باغ های پسته مشاهده نشده است. نحوه آلودگی گیاه به وسیله قارج مشخص نیست اما تصور می شود که آسکوسپورها به محض باز شدن جوانه ها، آن ها را آلوده می کنند. پژمردگی دو روز بعد از آلودگی دیده  می شود.

در حالی که از بین رفتن و خشک شدن شاخه ها ممکن است، 7 تا 10 روز بعد از آلودگی مشاهده شود. بیماری به صورت اتفاقی و نامنظم دیده می شود بنابراین کنترل خاصی در مورد آن توصیه نمی شود.

بیماری لکه برگی سپتوریایی در درختان پسته

سه گونه Septoria عامل لکه برگی سپتوریایی است. گونه های Septoria pistacina و pistaciarum  بیمارگرهای معمول پسته در کشورهای مدیترانه و خاورمیانه می باشند. pistaciarum که در تگزاس و آریزونا از روی P . vera گزارش شده ولی روی P. atlantica  و  P.terrebinthus مشاهده نشده است.

گونه S . pistaciae بسیار نادر بوده و تنها از فرانسه، ایتالیا و کالیفرنیا گزارش شده است. ایپدمی های شدید ناشی از گونه های Septoria می تواند باعث برگریزی زود هنگام و کاهش قدرت درخت شود.

 

لکه برگی سپتوریایی

نشانه های بیماری لکه برگی سپتوریایی درختان پسته

pistaciarum . که در آریزونا باعث ایجاد بیماری می شود ابتدا زخم های بافت مرده قهوه ای و زاویه دار با قطر 1 تا 2 میلیمتر در برگ ایجاد می کند که این زخم ها محدود به گلبرگچه ها است و در هر دو سطح برگ دیده می شوند .

بیشتر از 20 پیکنیدیوم در مرکز لکه ها تشکیل می شود و اغلب این لکه ها به هم پیوسته و نواحی بافت مرده بزرگی را به وجود می آورند روی میوه ها نیز لکه های مشابه ی دیده می شود.

گونه S . pistaciae که در یکی از باغ های کالیفرنیا گزارش شده، نقاط قهوه ای متعدد و زیر کوتیکولی با قطر 0/5 تا 1/5 میلیمتر روی هر دو سطح برگ ایجاد می کند.

پیکنیدیوم های متعدد سیاهرنگ و کوچک قارچ در کنار یکدیگر و در متن لکه ها مشاهده می شوند. در کالیفرنیا، S. pistaciae لکه های مشخص خاکستری تا قهوه ای روشن روی میوه ها ایجاد می کند که قطر آنها 1 تا 4 میلیمتر بوده و با هاله ای کاملا قرمز و روشن احاطه می شود.

اغلب این لکه ها نزدیک دم میوه تشکیل می شوند. آلودگی برگ ها با این قارچ تاکنون مشاهده نشده است.

عامل بیماری لکه برگی سپتوریایی درختان پسته

Mycosphaerella pistaciarum Chitzanidis که مرحله پیکنیدیومی آن Septoria pistaciarum Caracciolo می باشد، آسکو کارپ های سیاه رنگ با 50 تا 60 آسک سیلندری تا گرزی شکل و با پایه کوتاه تولید می کند.

در هر آسک هشت عدد آسکوسپور مستطیلی شکل و در سلولی دیده می شود. پیکنیدیوم ها دارای یک روزنه مشخص بوده و در هر دو سطح برگ مشاهده می شوند. کنیدیوم ها شفاف، رشته ای و خمیده بوده و دارای 2 تا 5 و گاهی اوقات9 دیواره عرضی است.

اسپرمو گونیوم ها، پیکتیوسپورهای شفاف و میله ای شکل تولید می کنند. پیکنیدیوم جدایه های S. pistaciarum که از درختان پسته آریزونا جدا شده اند، کنیدیوم های خمیده و داسی شکل با 3 تا 9 دیواره عرضی تر می کنند.

S . pistaciae Desmaz دارای یک لایه پریدیوم کامل تا انتها بوده که یک روزنه کام پیکنیدیوم های مشخص را به وجود می آورد. پیکنیدیوسپورها به صورت رشته ای مستقیم تا خمیده بوده و بیشتر دیواره عرضی دارند اما برخی از پیکنیدیوسپورها نیز دو تا سه دیواره عرضی دارند. شکل جنسی این شناسایی نشده است.
S . pistacina Allescher که شکل جنسی آن Mycosphaerella pistacina Chitzanidis می باشد گونه پیکنیدیوم هایی با ابعاد 160-96* 200-160 میکرومتر در هر دو سطح بالایی و پایینی برگ تولید می کند.

کنیدیوم ها شفاف، نخی شکل و خمیده با یک دیواره عرضی در وسط و ابعاد 8/ 4 – 3/6 ×47-31/8  میکرومتر می باشند. pistacina پرینیسیوم های دروغین سیاهرنگ  تولید می کند که هر کدام دارای 20 آسک گرزی شکل با پایه کوتاه است. هر آسک دارای 8 تا آسکوسپور شفاف، دو سلولی  بوده و در محل دیواره عرضی دارای فرورفتگی می باشند. این گونه تاکنون در ایالات متحده آمریکا مشاهده نشده و تنها در ترکیه و یونان شایع است .

اپیدمیولوژی و چرخه بیماری لکه برگی سپتوریایی در درختان پسته

گونه های S. pistaciarum  و  S . pistacia  در برگ هایی که در فصل قبل، روی درخت آلوده شده و به زمین افتاده اند زمستان گذرانی می کنند. هسته های اولیه پریتیسیوم های دروغین در برگ هایی که زودتر روی زمین افتاده اند تشکیل شده و از بهمن تا اسفند آسک های جوان روی این برگ ها تشکیل می شوند.

بیشتر آسکوسپورها بالغ می شوند و از اواخر فروردین و در طول اردیبهشت، آماده رها شدن می باشند. آسکوسپورها در طول بارندگی و یا پس از آن رها می شوند.

دمای مناسب برای رشد و توسعه پریتسیوم ها و آسک های S . pistaciarum ،  10 درجه  سانتی گراد است. دوره نهفتگی آلودگی ناشی از آسکوسپورهای S . pistaciarum حدود 10 روز است. پیکنیدیوم های S. pistaciarum با کنیدیوم های زنده (زیوا) نیز در برگ های افتاده روی زمین در طول زمستان تا مرداد ماه دیده می شوند.

اما نقش آن ها در آلودگی نامشخص است. آلودگی های ثانویه با کنیدیوم های S. pistacina ایجاد می شود. این کنیدیوم ها با باران یا آب ناشی از آب پاش ها پراکنده می شوند و ممکن است تا اواخر پاییز نیز ادامه یابد. تولید اسپرموگونیوم ها در برگ های روی درختان از اواسط شهریور شروع شده و روی برگ های افتاده تا آذر ماه ادامه می یابد و نقش آن ها در چرخه بیماری روشن نیست. در مورد اپیدمیولوژی S . pistaciae اطلاعاتی وجود ندارد.

کنترل لکه برگی سپتوریایی در درختان پسته

لکه برگی سپتوریایی با پاشیدن قارچ کش های محافظتی کنترل می شود. دی تیوکاربامات ها (زینب و مانکوزب) برای کنترل این بیماری توصیه می شود. همچنین کلروتالونیل و قارچ کش های مسی نیز موثرند.

اما باید توجه کرد که این قارچ کش ها باید زمانی استفاده شوند که اندازه میوه ها حدود یک(1) سانتی متر باشد تا بدین ترتیب میوه های جوان دچار گیاه سوزی نشوند.

قارچ کش های بنزیمیدازول نیز علیه این بیماری موثر هستند. قارچ کش ها باید زمانی استفاده شوند که اولین برگ ها ظاهر شده اند و در صورت نیاز، به صورت ماهیانه تا خردادماه نیز استفاده شوند. هیچ کدام از این قارچ کش ها روی پسته در کالیفرنیا به ثبت نرسیده است.

بیماری استیگماتومیکوزیس (ماسوی پسته)استیگماتومیکوزیس (ماسوی پسته)

اصطلاح استیگماتومیکوزیس، نام عمومی برای نوعی بیماری است که در ایالات متحده روی تعدادی از محصولات مانند پنبه، سویا، پکان، انار، مرکبات و پسته ایجاد می شود.

این بیماری روی پسته در یونان ایران و روسیه گزارش شده و اغلب در باغ های پسته کالیفرنیا که به شدت مورد حمله حشرات ناجور بال ( سن ها ) قرار می گیرند، دیده می شود.

در بررسی سال1989 در کالیفرنیا، در 90درصد نمونه های جمع آوری شده از اواخر خرداد تا اواسط شهریور در مناطق پسته کاری، میوه های مبتلا به استیگماتومیکوزیس مشاهده شد.

نشانه های بیماری استیگماتومیکوزیس (ماسوی پسته)

میوه های مبتلا به استیگماتومیکوزیس دارای مغزهای بدبو، فاسد با بافت لزج می باشند. مغزهای مبتلا به استیگماتومیکوزیس ممکن است به یکی از حالت های زیر دیده شوند:

1- مغزهای کوچک و سبز تیره که رشد و نمو جزئی داشته و بند تخمک در آنها قهوه ای شده است

2- مغزها کاملا رشد کرده دارای بافت سبز تیره و فاسد هستند

3- مغزهای با رشد و اندازه کامل اما غیر طبیعی، به طوری که ظاهری لب دار و به رنگ سفید یا زرد کمرنگ و حالت ژله ای دارند.

در عوض نشانه های بافت مردگی ( نکروز ) مغز ( به قسمت زخم اپی کارپ مراجعه شود) که به وسیله حشرات ناجور بال بزرگی ایجاد می شوند، به صورت نواحی قهوه ای، خشک و از بین رفته در مغز بروز می کند. گاهی اوقات نشانه های نکروز مغز و استیگماتومیکوزیس ممکن است در یک میوه وجود داشته باشد.

عوامل بیماری استیگماتومیکوزیس (ماسوی پسته)

عوامل بیماری ماسوی پسته قارچ های Eremothecium coryli( Peglion ) Kurtzman با مترادف Nematospora corpili Peglion ، که یک مخمر آسکو میستی است و Aurcobasidium pullutans(de Bary ) G . Arnaud می باشند.

گونه E . coryli روی محیط PDA به صورت سلول های مخمر مانند تخم مرغی شکل یا سلول های جوانه زده گرد، به صورت منفرد یا در زنجیرهای کوتاه رشد می کند.

این قارچ ریسه های کمی داشته و ممکن است در پر گنه های مسن تر ریسه های دیواره دار نیز مشاهده شود. این قارچ علاوه بر سلول های مخمری، ممکن است آسک های متعدد استوانه ای تا قایقی شکل (کیسه های حاوی اسپور یا اسپورانژیوم تولید کند که دارای دو تا هشت آسکوسپور سوزنی شکل می باشند و در جهت طولی در کنار هم قرار می گیرند.

آسکوسپورها نوک تیز تا دو کی شکل با یک دیواره مشخص در وسط یا نزدیک به آن بوده که سلول بالایی در محل دیواره عرضی کمی پهن تر می باشد. آسکوسپورها پس از رها شدن، به وسیله زوایدی بلند در کنار هم به صورت توده ای نگه داشته می شوند.

پر گنه های E coryli کرم رنگ و کاملا گرد می باشند. این قارچ های مخمری در دمای 10 تا 37 درجه سانتی گراد رشد کرده و دمای بهینه رشد آن30 تا 35 درجه سانتی گراد می باشد.

آسک ها در دمای 15 تا 20 درجه سانتی گراد بیش از دمای 25 تا 35 درجه سانتی گراد تشکیل می شوند. A . pullutans روی محیط کشت PDA، پر گنه های مخمر مانند صاف و به رنگ صورتی کم رنگ تولید می کند که با یک توده لزج از اسپورها پوشیده می شوند.

پر گنه های قدیمی تر به خاطر تولید کلامیداسپور، . سیاه رنگ می شوند. کنیدیوم های اولیه شفاف، صاف، بیضوی و یک سلولی بوده که از نظر شکل و اندازه متنوع می باشند.

کنیدیوم های ثانویه کوچکتر هستند. کنیدیوفورها از ریسه ها متمایز نبوده و به صورت میانی یا انتهایی یا به صورت انشعابات جانبی کوتاه دیده می شوند.

کنیدیوم های داخلی (اندو کنیدیوم ها) نیز در . یک سلول میانی تشکیل شده و به داخل سلول خالی مجاور آزاد می شوند. ریسه ها بی رنگ، صاف با دیواره نازک و دارای دیواره عرضی می باشند. قارچ در دمای 10 تا 35 درجه سانتی گراد رشد کرده اما دمای بهینه رشد آن 30 درجه سانتی گراد می باشد.

چرخه بیماری و اپیدمیولوژی استیگماتومیکوزیس (ماسوی پسته)

قارچ های مولد ماسو با ناجوربالان خانواده های سن های بدبو ” وسن های پابرگ ‘ مانند همراه هستند. ناجوربالان، آفات عمومی باغ های بسته بوده و بیش از ده گونه از آن ها در باغ های پسته کالیفرنیا گزارش شده است، سه گونه رایج سن های بدبو، با نام های Chlorochroa uhleri Thyanita pallidovirens و C ligata و یک گونه سن پابرگ مانند به نام Leptoglossus chypealis در شرایط آزمایشگاهی باعث انتقال E coryli به دانه های پسته و ایجاد نشانه های ماسو در مغز می شوند.

اولین نشانه های بیماری در اواخر خرداد ماه بعد از این که پوست استخوانی، سخت می شود، ظاهر می گردد. اما بیماری از تیرماه تا شهریورماه، همزمان با توسعه و رشد دانه ها، بیشتر می شود.

ناجوربالان کوچکتر مانند گونه های متعلق به جنس های Lygus و Calocoris میتوانند بیمارگر را حمل کنند اما نمی توانند آن را انتقال دهند چرا که آن ها قادر به سوراخ کردن پریکارپ سخت میوه پسته بعد از اردیبهشت ماه نمی باشند.

بیماری ماسو و نکروز مغز میوه ها در باغ های با سیستم آبیاری بارانی شدیدتر از باغ های با سیستم آبیاری قطره ای و غرقابی می باشند. این روش آبیاری، رطوبت را برای آلودگی و فعالیت بیشتر ناجوربالان افزایش می دهد، به عبارت دیگر زاد مایه های (پروپاگول) بیمارگر در باغ های با سیستم آبیاری بارانی بیشتر تامین می شود.

 

کنترل استیگماتومیکوزیس (ماسوی پسته)

قارچ کش ها نمی توانند بیماری ماسو را کنترل کنند. اما کاربرد حشره کش ها باعث کاهش جمعیت ناقل ها و کاهش شدت بیماری می شود.

بیماریهای گزارش شده از سایر کشورهای دیگر:

بیماری هایی که در زیر به آن ها اشاره می شود در سایر کشورها غیر از آمریکا گزارش شده اند

1- سرخشکیدگی یوتیپایی که عامل آن .Eutypa lata( Pers : Fr . ) Tul & C . Tulبا شکل غیر جنسی Libertella blepharis A. L . Smith بوده و تنها از یونان گزارش شده است.

2- شانکر صمغی که عامل آن .Cytospora terebinthi Bres بوده و از ایران و ایتالیا گزارش شده است

3- زنگ که به گونه هایP . paldestina ، P . terebinthus ، Pistacia  P. lentiscus حمله کرده و عامل آن Pileolaria terebinthi Castagne با مترادف Uromyces terebinthi( DC . ) G Winter می باشد. این بیماری در کشورهای حوزه مدیترانه شایع می باشد.

4- شانکر ساقه با عامل Botryosphaeria obtusa( Schwein ) Shoemaker و مرحله پیکنیدیومی Sphaeropsis sapinea ( Fr : Fr . ) Dyko & Sutton
در درختان پسته آفریقای جنوبی مشاهده شده است.

5- سرخشکیدگی و شاتکر درختان پسته که در استان کرمان ایران گزارش شده است. احتمال دارد عامل این بیماری Paecilomyces variotti Bainier باشد، اما بیماریزایی آن دقیقا مشخص نشده است.

اختلال های غیر عفونی در درختان پسته

زخم برون بر و بافت مردگی مغز پسته استیگماتومیکوزیس (ماسوی پسته)

زخم برون بر، سال ها به عنوان یک معما برای باغداران پسته بوده و تصور می شد که یک اختلال ژنتیکی با تغذیه ای باشد تا اینکه به تغذیه حشرات ناجور بال ارتباط داده شد.

این عارضه در هر جایی که درختان پسته رشد می کند و ناجوربالان نیز حضور دارند، دیده شده و خسارت آن زیاد است.

نشانه های بیماری زخم برون بر و بافت مردگی مغز پسته

تمایز میان نشانه های ناشی از زخم برونبر و آلودگی های ناشی از Alternaria و Botry osphaeria دارای اهمیت می باشد. در میوه های جوان، اولین نشانه های زخم برون بر در اواخر فروردین و در اردیبهشت به صورت ناحیه ای توسعه یافته به رنگ قهوه ای روشن که برخی از قسمت های آن قهوه ای تیره است در سطح خارجی میوه های سبز دیده می شود.

ممکن است ناحیه ای که زخم ها در آنجا دیده می شوند در ابتدا به صورت نقاط سیاه رنگ دیده شود. نواحی آلوده از نظر اندازه متغیر بوده و ممکن است تمام سطح میوه را نیز بپوشانند اما به طور معمول، تنها یک قسمت از سطح میوه مبتلا می شود .

در بسیاری از موارد، در مرکز زخم ها، جایی که حشرات تغذیه می کنند رزین وجود دارد. زخم ها با افزایش سن، تیره و خشک شده و با چروکیده شدن بافت در سطح برونبر گود می شوند.

تغییر رنگ پوست سبز به پوست استخوانی نیز گسترش می یابد که در اغلب موارد پوست استخوانی این میوه ها در ناحیه آلوده نازک بوده و استحکام ندارند. بیشتر میوه های مبتلا می ریزند. در بیشتر میوه های رسیده، زخم برون بر ناحیه ای قهوه ای تیره تا سیاه روی پوسته سبز میوه ایجاد می کند که در این حالت میوه ها نمی ریزند. زخم ها در سطح جانبی میوه و گاهی در نوک میوه ایجاد شده که می توانند تا قاعده دم میوه نیز گسترش یابند.

اگر چه نشانه های خارجی تمام زخم های برون بر مشابه است اما نشانه های داخلی این عارضه بسته به گونه حشرات ناجوربال، متفاوت می باشد. در میوه های نارس، سن های A1trial: ne حفره هایی با قعلر 1 تا 3 میلی متر و حاشیه سیاه، ایجاد می کنند.

در حالی که 24 تا 48 ساعت پس از تغذیه ناجوربالان بزرگتر یک شبکه توری سفید در محل تغذیه ایجاد می شود. بعد از اردیبهشت ماه و به موازات رسیدن میوه ها، ناجوربالان کوچکتر می توانند سوراخ طویل تری را در پوست استخوانی لیگنینی ایجاد کرده و باعث ایجاد زخم اپی کارپ شوند.اما ناجوربالان بزرگتر می توانند تا زمان برداشت از میوه های رسیده تغذیه کنند.

به موازات سفت شدن پوسته استخوانی، بعضی اوقات به جای نشانه های شبکه توری سفید رنگ در محل تغذیه سن ها در اثر فرو بردن استایلت، لکه های سیاه و کوچک در سطح داخلی میره، به وجود می آید . همزمان با سفت شدن پوست استخوانی، حمله سن های با برگ مانند و سن های بدبو باعث تخریب مغز میوه و ایجاد نکروز می شود.

مغزهای مبتلا تغییر رنگ داده، اسفنجی و چروکیده می شوند. در باغ های تجاری که جمعیت فراوانی از حشرات ناجوربال از خانواده های Pentatonidae، Miridaeو Coreidae وجود دارد، تمامی این نشانه ها مشاهده می شود.

عوامل زخم برون بر

حشراتی که به عنوان عامل زخم برون بر شناخته شده اند عبارتند از: .P. conspurcatus. Phytocoris relativus Thyanta pallidovirens «Leptoglossus occidentalis Boisea rubrolineata . Psallus vaccinicola Lygus hesperus Neurocolpus longirostris Acrosternum hilare.C. uhlori Chlorochroa ligata · Nezara viridula Liorhyssus hyalinus . گونه از Brochtywena و سن خالدار Murgantia histrionica در سن کدو (Anasa tristis)، یک باغ های پسته مشاهده شده اما باعث زخم برونبر یا نکروز مغز میوه نمی شوند.

اپیدمیولوژی و کنترل عوامل زخم برون بر پسته

نوع نشانه ها به وضوح با جمعیت حشرات غالب موجود در باغ، در یک زمان معین ارتباط دارد. برای کاهش زخم برونبر و نکروز مغز بایستی ناجوربالان بزرگ و کوچک در باغ ها کنترل شوند.

روش های کنترل شامل کاربرد حشره کش ها، کنترل بیولوژیکی و عملیات زراعی می باشد. با کشت گیاهان پوششی در حاشیه باغ ها و پاشیدن حشره کش ها روی آن ها می توان حشرات عامل زخم برونبر را از بین برد. استفاده از حشره کش ها بایستی قبل از ظهور نشانه های زخم برون بر باشد.

پارگی پوست سبز پسته پارگی پوست سبز پسته

در میوه پسته طبیعی پوست استخوانی روی درخت و قبل از برداشت شکاف می خورد اما پوست سبز سالم باقی مانده و به عنوان یک مانع فیزیکی مهم عمل می کنند و مغز میوه را از هجوم حشرات و قارچ ها محافظت می کند.

پوست سبز درصد کمی از میوه ها، قبل از برداشت پاره می شود. پسته های مبتلا به طور معمول از لحاظ کیفیت در سطح پایینی بوده، چرا که مغز آن ها اغلب کپک زده بوده و خسارت ناشی از حشرات نیز در آن ها دیده شده و پوسته استخوانی آن ها رنگ می گیرد.

زود خندانی و ترک خوردگی پوست سبز نمونه های مشخصی از پارگی پوسته سبز می باشند.

زود خندانی میوه پسته

در عارضه زود خندانی، پوست سبز میوه بسته در امتداد شیار پوست استخوانی، شکاف میخورد. هم پوست سبز و هم پوست استخوانی در یک محل شکاف خورده و در نتیجه مغز اغلب کپک زده شده و در معرض هجوم حشرات قرار می گیرد.

در بیشتر باغ ها، تقریبا 2 تا 3 درصد از میوه ها زود خندان هستند، و دامنه تغییرات آن از کمتر از یک تا بیشتر از ۱۰ درصد تغییر می کند. زود خندانی در اواخر مردادماه شروع شده و تا شهریور ادامه می یابد.

احتمال آلودگی مغز به کپک ها در میوه هایی که پارگی پوست سبز آن ها در اوایل تابستان اتفاق افتاده، بیشتر می باشد. وزن میوه های زود خندان نسبت به میوه های طبیعی کمتر بوده و دارای پوست استخوانی کوچکتری هستند که این پوست استخوانی به رنگ قهوه ای مایل به زرد یا قهوه ای تیره بوده که این تغییر رنگ به خصوص در امتداد شیار پوست استخوانی بیشتر می باشد.

میوه های زردخندان که دارای پوست سبز زیر و چروکیده می باشند در مقایسه با آنهایی که پوست سبزشان دیرتر شکاف خورده و نرم و صاف می باشنده میزان بالاتری آفلاتوکسین و آلودگی به کپک ها و حشرات را دارند. عامل زودخندانی نامشخص بوده اما آبیاری یک عامل مهم می باشد.

زودخندانی به طور قابل توجهی با آبیاری غیر کافی و نامناسب در زمان تشکیل پوست استخوانی در اواخر بهار، افزایش می یابد. همچنین آبیاری زیاد در اواخر مرداد نیز شدت عارضه را کمی افزایش می دهد.

ترک خوردگی پوست سبز پسته

ترک خوردگی پوست سبز در هر جایی از پوست سبز به غیر از امتداد شیار پوست استخوانی، روی داده و باعث نمایان شدن پوست استخوانی می شود. کمتر از ۵ درصد از میوه ها، در زمان برداشت ترک خوردگی پوست سبز دارند. ترک خوردگی پوست سبز نسبت به زود خندانی دیرتر شروع می شود بنابراین احتمال آلودگی به کیک در آن ها کمتر بوده و پوست استخوانی آن ها نیز تغییر رنگ کمتری نسبت میوه های زود خندان دارد. توسعه و رشد پوست سبز میوه در حالی که قسمتی از آن به پوست استخوانی چسبیده باشد یکی از عوامل احتمالی ترک خوردگی پوست سبز می باشد. رابطه ترک خوردگی پوست سبز با آبیاری هنوز شناخته نشده است.

خندان شدن میوه های نارس پسته

شکاف میوه های نارس به صورت پراکنده در بهار یا اوایل تابستان، قبل از رشد مغز میوه اتفاق می افتد. عامل این عارضه ناشناخته بوده اما تغییرات ناگهانی در دما و رطوبت ممکن است در آن تاثیر داشته باشد.

 

لک دار شدن پوست استخوانی میوه پسته

لکه دار شدن پوست استخوانی به علت پوسیدگی، زوال طبیعی، صدمه و اکسایش پوست سبز ایجاد شده و باعث کاهش کیفیت میوه پسته می شود. پوسیدگی پوست سبز باعث تغییر رنگ سطح پوست استخوانی از قهوه ای روشن تا تیره شده، که این تغییر رنگ به میزان پوسیدگی پوست سبز بستگی دارد.

قهوه ای شدن شدید پوست استخوانی به طور معمول در میوه های آلوده به Alternaria alternata و به خصوص در باغ های با سیستم آبیاری غرقابی با بارانی دیده می شود.

آلودگی ناشی از Aspergillus niger باعث می شود که پوست استخوانی به رنگ زرد روشن در آید. زوال طبیعی پوست سبز باعث ایجاد رنگ زرد روشن شده که در باغ هایی که محصول دیرتر برداشت می شود، بیشتر دیده می شود. حتی در میوه هایی که زود برداشت شده اند، نشانه های اولیه لک دار شدن ناشی از زوال پوست سبز، به صورت لکه هایی با طول 2 تا 4 میلی متر، در قسمتی از میوه که نزدیک ساقه می باشند، مشاهده می شود.

تاخیر در جدا کردن پوست سبز به مدت 24 ساعت بعد از برداشت باعث زرد شدن پوست استخوانی می شود که ناشی از اکسایش زیاد است. برداشت به موقع میوه های رسیده و جدا کردن سریع پوست سبز آن ها باعث کاهش لک دارشدن پوست استخوانی می شود.

جایگزینی سیستم آبیاری غرقابی و بارانی با آبیاری زیرزمینی باعث کاهش رطوبت نسبی و کوتاه شدن دوره تشکیل شبنم روی برگ ها شده که به دنبال آن سوختگی آلترتاریایی و لک دار شدن پوست استخوانی نیز کمتر می شود.

سوختگی رقم پیتر عارضه سوختگی در رقم تر پیتر عمومیت داشته و در سایر درختان نر و درختان ماده فراوانی کمتری دارد. این عارضه از آریزونا و کالیفرنیا گزارش شده است. چون درختان ماده به ندرت مبتلا می شوند میزان خسارت اقتصادی بالقوه سوختگی رقم پیتر تعیین نشده است.

اولین نشانه ها در اواخر خرداد و در تیرماه، وقتی که دما افزایش می یابد، ظاهر می شود. ابتدا یک یا چند لکه کوچک، سیاه، آبسوخته و زاویه دار با قطر بیش از ۵ میلی متر در پهنک برگ ظاهر شده که به طور معمول با ترشح صمغ سیاه رنگ در مرکز لکه ها همراه می باشد. لکه ها به رنگ سبز روشن در آمده و پس از گسترش، قهوه ای و نکروز می شوند.

در صورت وجود بارندگی، شبنم با رطوبت بالا در تابستان، ممکن است لکه ها به وسیله Alternaria alternata یا گونه های Cladosporium کلونیزه شده و اسپورزایی آن ها باعث شود که لکه ها سیاه یا سبز تیره شوند.

ریزش برگ در درختان مبتلای رقم پیتر زودتر از درختان سالم می باشد. کلونیزه شدن لکه های عارضه سوختگی به وسیله alternata .A برگ ریزی درخت را افزایش داده و همچنین باعث می شود که قارچ به عنوان یک منبع برای آلودگی های بعدی تثبیت شود.

گاهی اوقات زخم های ایجاد شده توسط B . clothidea و سوختگی پیتر روی یک برگ دیده می شوند. عامل سوختگی رقم پیتر ناشناخته است. اثرات آب و هوا، خاک و عملیات زراعی بر روی این عارضه شناخته نشده است. هیچ روشی نیز برای کنترل آن توصیه نشده است.

لک دار شدن پوست استخوانی میوه پسته  

لکه سر سنجاقی پسته

لکه سرسنجانی به فراوانی در درختان پسته کالیفرنیا ایجاد شده و هیچ خسارت اقتصادی را ایجاد نمی کند. در بهار و تابستان، لکه های سبز رد (کلروزه) 2 تا 3 میلی متری که با هاله ای زرد رنگ احاطه شده اند، روی اندام های هوایی درختان ماده و نر ظاهر می شود . در مرکز لکه ها سوراخی به اندازه سوزن که به داخل پهنک نفوذ می کند، وجود دارد.

 

منبع:

راهنمای تولید پسته

 Ahimera, N., Driever, G. F., and Michailides, T. J. 2003. Relationships among propagules numbers of Botryosphaeria dothidea, latentinfections, and severity of panicle and shoot blight in pistachio orchards. Plant Disease 87:846-853.

Ahimera, N., Gisler, S., Morgan, D. P., and Michailides, T. J. 2004. Effects of singledrop impactions and natural and simulated rains on the dispersal of Botryosphaeria dothidea conidia. Phytopathology 94:1189-1197.

 Aminaee, M. M., and Ershad, D. 1989. Dieback of young shoots of pistachios in Kerman.Page 79 in: Proceedings of the 9th Plant Protection Congress of Iran, Mashaad, Iran. .

Ash, G. J. and Lanoiselet, V. M. 2001. First report of Colletotrichum acutatum causing a leaf spot and hull rot of pistachio. Australasian Plant Pathol. 30:365-366,

 Ash, G. J. and Lanoiselet, V. M. 2001. First report of Alternaria alternata causing late blight of pistachio (Pistacia vera) in Australia. Plant Pathol. 50:803.

 

 

 

 

مشاهده محتوا بیشتر
ادامه مطلب مهندس مرتضی زینلی
بارگذاری بیشتر در آفات و بیماری های پسته

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

همچنین ببینید

هرس درختان نیمه گرمسیری خزان دار (درخت انار و درخت انجیر)

هرس درختان نیمه گرمسیری خزان دار (درخت انار و درخت انجیر) چگونگی هرس درختان انار در مورد ه…